schott:07 key:EP

To format του ΕΡ καλά κρατεί- αλλά η πραγματική του διάσταση νιώθεται μόνο σε βινύλιο. Όπως και να’χει, φέτος πραγματικός κυρίαρχος ήταν ο Redshape, ο τύπος που κανείς δεν γνωρίζει ποιος βρίσκεται πίσω από την περσόνα του, και στα live του παίζει φορώντας μια κόκκινη μάσκα. Ή σχεδόν κανείς, μιας και σε forum έχει αποκαλυφθεί πως είναι ο Sebastian Kramer.
Μια random λίστα απ’όσα μου άρεσαν μέσα στη χρονιά:


Redshape-Alone On Mars?
Redshape-Dog Day
Redshape-Steam
Redshape-Unfinished Symmetry/Black Dust
Carl Craig-Paris Live
Newworldaquarium-Rox/The Dead Bears
DeepChord-Vantage Isle
DeepChord-Grandbend
Deepchord-Spatialdimension
Echospace-Obmx
Echospace-Sonorous
Substance & Vainqueur - Reverberation / Reverberate
Substance & Vainqueur-Libration / Resonance
Soultek-Untitled
Convextion-Romantic Interface
ERP-Vox Automaton
ERP-Alsoran
T++-Allied/Tensile
Τ++-Worm Down/100 Bar
Claro Intelecto-Dependent
Move D-Ac1d
Various Production-Phortune/Limbs
Breakage-Clarendon/The Shroud
Theo Parrish-Sound Sculptures Volume 1
Population One/Convextion/Aardvarck-Rush Hour (Aardvarck / Convextion Mixes)
B12-Slope
Black Kids-Wizard of Ahhhs
Boat Club-Caught the Breeze

schott:07 key:songs

Λάβετε φάγετε:

1. Songs Of Green Pheasant-West Coast Profiling
2. Boat Club-Nowhere
3. Black Kids-Hurricane Jane
4. Burial-Stairwell
5. Spoon-The Ghost Of You Lingers (βίντεο της χρονιάς)
6. John Maus-Heaven Is Real
7. D’arcangelo-H13
8. Jeff Buckley-Forget Her
9. Macromantics-Dark Side Of Dallas
10. Moodymann-Technology Stole My Vinyl
11. A Sunny Day In Glasgow-5:15 Train
12. M83-Coloring The Void
13. Flying White Dots-Let’s Get Deep
14. Tracey Thorn-It’s All True
15. Jesu-Conqueror
16. Pantha Du Prince-Saturn Strobe
17. Cornelius-Breezin’
18. The Aliens-Honest Again
19. Chromatics-Running Up That Hill
20. Kanye West-Flashing Lights
21. Yppah-Again With Subtitles
22. Jay Z-Ignorant Shit

(η φωτό, από το λεύκωμα ‘subway’, του bruce davidson)

schott:07 key:01

#1. DeepChord presents Echospace-The Coldest Season [Modern Love]

Τελειώσαμε και με το 2007, πάμε για άλλα. Όσο δύσκολο ήταν να επιλέξω τα 20, τόσο σίγουρο ήταν από την αρχή το νούμερο 1. Με διαφορά ό,τι άκουσα περισσότερο μέσα στη χρονιά, ο ήχος που χαρακτήρισε το 07 για μένα, και ένα όνομα που κάθε κυκλοφορία του ήταν μια μικρή έκπληξη.
Δεν έχει σημασία αν είναι το ‘Coldest Season’, θα μπορούσε να είναι άνετα τα ‘Vantage Isle’, ‘Spatialdimension’, ‘Grandbend’ (στην [echospace]) ή το ‘HR-01’ στην Hierophant Records ως DeepChord, είτε τα ‘Untitled’, ‘Sonorous’ και ‘Obmx’ ως Echospace.


Ή επίσης κάποιο από τα προσωπικά projects του Modell όπως το καταπληκτικό ‘Rod Modell Plays Michael Mantra’ (να τι σημαίνει να πέφτεις σε trance ακούγοντας μουσική, όχι ο Paul Van Dyk), ιδανικό για νυχτερινές ακροάσεις (Modell portrays the feelings and sensations that he was experiencing on a late-night train ride where he was listening to "a/b" by Michael Mantra on headphones and was fascinated by the way "a/b" blended with the sounds of the trip. Modell created soundscapes that are reminiscent of that night made from delicate chime sequences, synth tones, space echoes and recordings of distant trains passing through the night).



Ακόμα και τα remix τους (στο classic ‘Starlight’ του Juan Atkins ή το ‘Miranda’ του Convextion) ήταν υποδείγματα παραγωγής. Αφορμή να ψάξεις και τον ομώνυμο κατάλογο (DeepChord ως label) για παλιότερες κυκλοφορίες.




Συγκεκριμένα το ‘Coldest Season’ είναι δίσκος που δεν αξίζει να ακούγεται ως background- ει δυνατόν όχι mp3 ή cd: βινύλιο και καλό ηχοσύστημα (δύσκολο αυτό πλέον). Ο Rod Modell κι ο Stephen Hitchell ενώνουν το Detroit με το Chicago, επαναφέροντας τον ήχο στην αναλογική του διάσταση χρησιμοποιώντας tape delays, 8-μπιτα samplers κι αναλογικά synths.
Μην κολλάς σε ετικέτες όπως ambient ή dub techno. Αν μιλάμε για πραγματικά σοβαρή ηλεκτρονική μουσική φυσικά- διαφορετικά υπάρχουν κι οι Simian Mobile Disco. Το ‘Abraxas’ είναι καλύτερο από οποιαδήποτε κυκλοφορία της Basic Channel (κι όμως).
Deep as winter.

deepchord presents echospace-abraxas

σχετικό ποστ: the coldest season

Το χειρότερο #1: M.I.A.-Kala [XL]
Εντάξει, δε χωράνε πολλά λόγια, έχουν ειπωθεί αρκετά εδώ. Πραγματικά είναι πολύ απολαυστικό να διαβάζεις αποθεωτικές κριτικές γι’αυτό τον ηχητικό αχταρμά, σημάδι του πόσο πρέπει να μετράς κάθε “critically acclaimed” album. Kala krassa!

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:02

Πλέον φτάσαμε στο #2, όλοι έχουν ανοίξει τα χαρτιά τους, οπότε οι επιλογές είναι πάνω κάτω προβλέψιμες- αλλά αυτό είναι και ωραίο από μια άλλη οπτική. Πολύ καλές οι επιλογές όσων συμμετείχαν στην ψηφοφορία (well done guys+dolls), σίγουρα κάποια άλμπουμ που άκουσα αυτές τις μέρες και όσα θα ακούσω μέχρι το τέλος του χρόνου θα μπορούσαν να μπουν στα ‘καλύτερα’. Πέρσι «έχασα» κάποια πολύ καλά στο μεσοδιάστημα ’06-’07, τα ακόλουθα του 2006 άνετα έμπαιναν σε ‘λίστες’:

Convextion-Convextion [Down Low Music)
Amy Winehouse-Back to Black [Universal]
Clint Mansell-The Fountain [Nonesuch]
Joy Denalane-Born and Raised [Nesola]
Andy Stott-Merciless [Modern Love]
Bat for Lashes-Fur and Gold [Parlophone]

EP, κομμάτια και soundtrack σε επόμενο ποστ.



#2. Songs Of Green Pheasant-Gyllyng Street [FatCat]
Ο αγαπημένος μου ροκ δίσκος του 2007 δεν μπήκε σε καμία λίστα καλύτερων της χρονιάς. Δεν δόθηκε δωρεάν για download από το site τους (δεν έχουν καν site). Είναι μια αυστηρά προσωπική επιλογή, μιας και μου θυμίζει το ’07 όσο τίποτα άλλο. Με συντρόφευσε σε στιγμές που το είχα ανάγκη, μου δημιούργησε ανάγκη να το ακούω εκεί που δεν υπήρχε. Το ‘West Coast Profiling’ έφερε τον χειμώνα από τον Ιούλιο.

Songs Of Green Pheasant-West Coast Profiling


σχετικό ποστ: a sketch for maenporth



Το χειρότερο #2. MIKA-Life In Cartoon Motion [Universal]
Όπως έγραψα και σ’άλλο ποστ, η εμπορική ποπ δε με ενοχλεί καθόλου. Δεν ξέρω όμως τι είναι αυτό που με απωθεί τόσο πάνω στον Mika. Οι τσιρίδες που βγάζει στο ‘Grace Kelly’; Το πιο-light-από-light υπόβαθρο της μουσικής του, που έχει στηθεί επίτηδες έτσι ώστε να ακούγεται φτηνό όσο ένα κινέζικο τρανζιστοράκι; Τα παρδαλά ρούχα (στα όρια του kitsch); Μου θυμίζει κάτι ψώνια που βγαίνουν στα μεσημεριανά δικά μας και λένε «να σας τραγουδήσω κάτι; Λοιπόόόόόν θα σας πω ένα τραγούδι της Αλίκης Βουγιουκλάκη από την αξέχαστη ταινία..»

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:03

#3. Studio-Yearbook 1 [Information]
Όταν έγραφα για τους Σουηδούς Studio, δεν είχα ποτέ φανταστεί πως μπορεί να αρέσουν και σε άλλους. Είτε γιατί ο ήχος τους έχει κάτι το τελείως απροσδιόριστο, είτε γιατί ήταν σχετικά άγνωστοι. Να όμως που όχι μόνο αρέσουν σε άλλο κόσμο, όχι μόνο μπήκαν σε λίστες ‘καλύτερα της χρονιάς’, έφτασαν να κάνουν και remix στην Kylie Minogue. Ό,τι πιο φρέσκο άκουσα φέτος, μια μουσική που χωράει άπειρα είδη κι αποκλείει ελάχιστα. Φαντασία να έχεις..

Kylie-2 Hearts (Studio version)
Studio-Self Service (short version)


σχετικά ποστ: they might be giants (one day), all around the world



Το χειρότερο #3: Kaiser Chiefs-Yours Truly, Angry Mob [B-Unique]
Συγνώμη, αλλά ΠΟΙΟΣ ακούει αυτά τα πράγματα; Και να του αρέσουν κι από πάνω; Και τι ηλίθιο εξώφυλλο.. Η πιο τρανταχτή απόδειξη πως η brit-pop είναι μια από τις πλέον βαρετές μουσικές που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ, σ’αυτό τον πλανήτη τουλάχιστον.

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:comps

#1. Telefon Tel Aviv-Remixes Compiled [Hefty]
Με διαφορά η καλύτερη συλλογή που άκουσα φέτος, το ‘Remixes Compiled’, όπως λέει και το όνομά του, είναι μια συλλογή με τα remix που έχουν κάνει οι Telefon Tel Aviv κατά καιρούς σε διάφορους καλλιτέχνες, τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, όσο η Bebel Gilberto κι οι Nine Inch Nails. Το αποτέλεσμα είναι μαγικό- ακούστε πως μεταμορφώνουν πραγματικά το ‘Stolen Moments’ του Oliver Nelson, ένα jazz κομμάτι από έναν δίσκο της Impulse! του 1961:

Oliver Nelson-Stolen Moments (Telefon Tel Aviv remix)


#2. Various-Movement: Detroit’s Electronic Music Festival 04 [Transmat]
#3. Busta Rhymes & J Dilla- Mick Boogie Presents Dillagence [The League]
#4. Various-Soundboy Punishments [Skull Disco]
#5. Various-Ethiopiques/Ethiopian Urban Modern Music Vol. 1: Soul and Groove [L’Arome]
#6. Various-Chrome Children Vol.2 [Stones Throw/Adult Swim]
#7. DJ Krush-OuMuPo 6 [Ici D’Ailleurs]
#8. Machinefabriek-Kruimeldief (Machinefabriek Remixed) [Machinefabriek]
#9. Various-Eccentric Soul-The Outskirts of Deep City [Numero]
#10. Nouvelle Vague-LateNightTales [Azuli]
#11. Ricardo Villalobos-Fabric 36 [Fabric]
#12. Various-Box of Dub 2 [Soul Jazz]
#13. Röyksopp-Back to Mine [DMC]
#14. Various-Shut Up and Dance! Updated [Ostgut Tonträger]
#15. Various-200 [Planet Mu]

Στις υπόλοιπες συλλογές πάλι θα ξεχνάω τελευταία στιγμή (και δε θα μου’ρχεται, κλασικά) κάτι καλό που άκουσα στο '07..

schott:07 key:04

#4. Feist-The Reminder [Polydor]
Μετά το (πολύ υποτιμημένο) ‘Let It Die’, η Leslie Feist γνώρισε φέτος επιτυχία με έναν δίσκο που κάνει στην άκρη κάθε κλισέ που με βάραινε γύρω από τη θηλυκή τραγουδοποιία. Πιο ευαίσθητη από την Tori Amos, λιγότερο μίζερη από την PJ Harvey, βρίσκει χρυσή τομή και χτυπάει διάνα χωρίς να ακούγεται διανοούμενη ή αλτερνατίβα της Britney. Στίχοι, μουσική, ατμόσφαιρα, όλα άψογα. Τραγουδάει για τη ζωή της και τη ζωή σήμερα, απλά, χωρίς κόμπλεξ- οι νευρώσεις της μοιάζουν τόσο καθημερινές κι ευχάριστες (κι όμως!). Να υπήρχαν κι άλλες σαν αυτή..

σχετικά ποστ: the reminder, είδα τη feist εισπράκτορα

Το χειρότερο #4: James Blunt-All The Lost Souls [Atlantic]
Γενικά είμαι ανεκτικός απέναντι στην ποπ, και δεν έχω τρελές απαιτήσεις, ειδικά όταν μιλάμε για mainstream ήχο και κάποιον που απευθύνεται σε ηλικιακά μικρό κοινό. Αλλά εδώ τι να πεις; Όχι τόσο εκνευριστικό όσο το ‘Back to Bedlam’, σίγουρα (του το αναγνωρίζω αυτό). Η φωνή του όμως ακούγεται σαν σκίουροι που παλεύουν..

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:05

#5. Burial-Untrue [Hyperdub]
Ξέχνα τον όρο “dubstep”. Ξέχνα το hype. Ξέχνα όσους το είχαν αναγορεύσει ως αριστούργημα πριν καν το ακούσουν. Γράψε αυτό το άλμπουμ σε ένα mp3 player, βάλε ακουστικά, και περιπλανήσου στην πόλη. Οι εικόνες της δε θα μπορούσαν να έχουν καλύτερο soundtrack απ’το ‘Untrue’. Αστικά blues.

σχετικά ποστ: δυο τρεις σημειώσεις για το ‘untrue’, ‘untrue’, 10 σκάλες πάνω, running boy

Το χειρότερο #5: CocoRosie-The Adventures Of Ghosthorse And Stillborn [Touch And Go]
Ένα καλο τραγούδι (‘Rainbowarriors’), και μετά τι; Το «ψαγμένο» indie κοινό της Αθήνας. Τα πλαστικά παιχνιδάκια, οι ήχοι από νεροπίστολα, αριστουργηματικά samples από πουκάμισα που τρίβονται μεταξύ τους (λέμε τώρα). Το live που πρέπει να δεις για να είσαι in και δεν προλαβαίνεις να πας Βερολίνο. Τα μουρμουρητά προς κάλυψη της ανύπαρκτης σύνθεσης. Ο ορισμός του δήθεν. Να συνεχίσω;

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:06

#6. Robin Guthrie & Harold Budd-After The Night Falls/Before The Day Breaks [Darla]
Μια μικρή παρασπονδία εδώ, 2 άλμπουμς μαζί- αλλά δεν γίνεται αλλιώς, ηχογραφήθηκαν για να ακούγονται αναπόσπαστα. Η συνεργασία τους κρατά από παλιά (το ‘The Moon and Melodies’ του 1986 για την ακρίβεια): εδώ η τομή τους μουσικά είναι πολύ πιο μελωδική από το σάουντρακ που έκαναν για το ‘Mysterious Skin’. Η κιθάρα του Guthrie ενώνεται με το πιάνο του Budd, και το αποτέλεσμα είναι η Μικρή Νυχτερινή Μουσική για το 2007 (το πρώτο συνθετικό μόνο κατ’ευφημισμόν).

Robin Guthrie & Harold Budd-How Close Your Soul



Το χειρότερο #6: múm -Go Go Smear The Poison Ivy [Fat Cat]
Τα νιαουρίσματά τους πλέον δεν τα μπορώ. Ήρθε κι η εμφάνιση στο synch το καλοκαίρι κι έδεσε το γλυκό. Μόνο για όσους παραμυθιάζονται ακόμα από indie ξωτικά και νεράιδες (makesmewannathrowup).

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:07

#7. Jens Lekman-Night Falls Over Kortedala [Service]
Πλέον, όποτε ακούω τον όρο “indie pop” βγάζω φλύκταινες. Όχι άλλα αγοράκια με τη φράντζα στη μούρη και τα μανίκια ως τα δάχτυλα, και «κοπελίτσες» με λουλουδάτα φουστανάκια οκλαδόν στο πάτωμα να ατενίζουν τον τοίχο απέναντι. Μπροστά στην αφασία του εναλλακτικού, ο Jens Lekman αποδεικνύει πώς θα έπρεπε να παίζεται η ποπ σήμερα: ελαφρός αλλά ποτέ ξενέρωτος, παραπέμπει περισσότερο σε crooners ή στους Simon & Garfunkel παρά στους Belle and Sebastian (ευτυχώς). Σίγουρα κατώτερο του ‘Oh You’re So Silent Jens’, αλλά και πάλι, κορυφαίο στο είδος του- πού αλλού θα ακούσεις στίχο όπως “I was slicing up an avocado/When you came up behind me” και δε θα το βρεις καθόλου γελοίο;



Το χειρότερο #7: Jose Gonzalez-In Our Nature [Peacefrog]
Σε αντίθεση με αυτό που έκανε ο Lekman στο ‘Kortedala’, μετά το υπέροχο ‘Veneer’ ο Gonzalez αποτυγχάνει πλήρως να δώσει αίσθηση φρεσκάδας στη μουσική του. Καλές οι διασκευές, αλλά κάπου πρέπει να αντιλαμβάνεσαι από μόνος σου πού σε παίρνει και πού όχι (βλέπε ‘Teardrop’). Μια λέξη: ανέμπνευστο.

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:08

#8. Ulrich Schnauss-Goodbye [Independiente/Domino]
Με το ‘Goodbye’ ο Ulrich Schnauss αφήνει (προς το παρόν;) το ηλεκτρονικό του παρελθόν στην άκρη, και φτιάχνει έναν δίσκο που είναι τόσο κοντά στο shoegaze, όσο δεν έφτασαν πολλοί άλλοι πριν απ’αυτόν. Και το κάνει τόσο καλά, καλύτερα από τους Port Royal ή αντίστοιχα γκρουπ που προσπαθούν να αναβιώσουν το ‘Loveless’. Πολύ ενδιαφέρουσα η συμμετοχή του Aidan Banks (οι Longview είναι η δεύτερη μπάντα του Schnauss εξάλλου)- το άκουσμα του άλμπουμ ανταποκρίνεται πλήρως στη θολή φωτογραφία του εξωφύλλου (ηλιοβασίλεμα ή ξημέρωμα;).

σχετικό ποστ: counting days to summer

Το χειρότερο #8: Jay-Jay Johanson-The Long Term Physical Effects Are Not Yet Known [ΕΜΙ]
Κάπου η μουρμούρα καταντά βαρετή, κι ο τρόπος που ο Jay-Jay τραγουδά πια μόνο σε μουρμουρητά παραπέμπει. Είναι τόσο ρηχός ο δίσκος του που νομίζεις πως από την πολλή κλάψα κάπου θα χτυπήσει τιλτ και θα αναγεννηθεί- προς το παρόν, αναπληρώνει τα Valium.

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:09

#9. The Cinematic Orchestra-Ma Fleur [Ninja Tune]
Κλισέ να το πεις «κινηματογραφικό», αλλά εδώ επιβεβαιώνουν το όνομά τους. Για να υποστηρίξεις ένα έργο με πολλά έγχορδα και ορχήστρες, χρειάζεσαι και τραγούδια- διαφορετικά, όλο το αποτέλεσμα θα βγει κενό τελείως. Πολύ πιο αργό από τις προηγούμενες δουλειές τους, έχουν να αναδείξουν συνθέσεις κι όχι μόνο ατμόσφαιρα- η Fontella Bass λάμπει.



Το χειρότερο #9: The Chemical Brothers-We Are The Night [Freestyle Dust]
Μετά τον πρώτο δίσκο, ξεφούσκωσαν σαν ζέπελιν, όχι σαν μπαλόνι. Το πιο υπερεκτιμημένο βρετανικό σχήμα του είδους, πάνω από μια δεκαετία μετά, ακόμα να ξεφύγει από το τέλμα του big beat (!). Και η αναφορά στα 20 πολύ τους είναι..

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:10

#10. Alva Noto-Xerrox Vol.1 [Raster-Noton]
Από το εσώφυλλο του cd:
Alva Noto used several samples from these sources: Narita airport Tokyo, In-Flight Program Air France, Telephone wait-loop Lufthansa, Hotel Apollo Paris, Suizanso Hotel Yamaguchi, Seven-Eleven Tokyo, Forma London, Reaktor, www.kkmovie.com

Ambient γι’αυτούς που μισούν την ambient. Ηλεκτρονική μουσική για όσους δεν χορεύουν. Ηχογραφήσεις από ξενοδοχεία, ανά τον πλανήτη. Συχνότητες του Μέλλοντος.

σχετικό ποστ: Alva Noto



Το χειρότερο #10: Pan Sonic-Katodivaihe /Cathodephase [Blast First Petit]
Άλλο ένα αγαπημένο όνομα, άλλη μια απογοήτευση. Καθοδικοί σωλήνες, πλήρης κάθοδος..πού είναι η εποχή του ‘Vakio’;

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:11

#11. 4 Hero-Play With The Changes [Raw Canvas]
Δύσκολα βρίσκω κάτι καλύτερο να κυκλοφόρησε φέτος από soul/r’n’b- κι όχι μόνο soul/r’n’b βέβαια. Και future jazz και drum’n’bass και και.. οι guest δεν κλέβουν την παράσταση (Carina Anderson, Urusla Rucker και Jody Watley!), μιας και οι 4 Hero είναι βετεράνοι στο χώρο- ο Mark κι ο Dego ξέρουν. Trust them.

σχετικό ποστ: soulful, two



Το χειρότερο #11: Timbaland-Shock Value [Blackground Entertainment]]
Κανείς (ΟΚ, σχεδόν κανείς) δεν αμφισβητεί τις ικανότητές του στην παραγωγή. Αλλά το ‘Shock Value’ είναι τόσο ρηχό, που σε κάνει να απορείς πώς διάλεξε τα χειρότερα κομμάτια που έχει γράψει για τον ίδιο του τον εαυτό.. Crap Value.

Δες επίσης: 2006, 2005

So far:

Best:
11. 4 Hero-Play With The Changes [Raw Canvas]
12. Rubens-Carnivalesque [Herb]
13. Arcade Fire-Neon Bible [Merge]
14. Oh No-Dr.No’s Oxperiment [Stones Throw]
15. Tracey Thorn-Out Of The Woods [Virgin]
16. Growing-Color Wheel [Rock Action]
17. Dopplereffekt-Calabi Yau Space [Rephlex]
18. LCD Soundsystem-Sound Of Silver [DFA]
19. Panda Bear-Person Pitch [Paw Tracks]
20. Roisin Murphy-Overpowered [EMI]

Worst:
11. Timbaland-Shock Value [Blackground Entertainment]]
12. Matthew Dear-Asa Breed [Ghostly International]
13. 50 Cent-Curtis [Shady/Aftermath/Interscope]
14. Editors-An End Has A Start [Play It Again Sam]
15. Arctic Monkeys-Favourite Worst Nightmare [Domino]
16. KTL-2 [Thrill Jockey]
17. Amon Tobin-Foley Room [Ninja Tune]
18. Bloc Party-A Weekend In The City [Wichita]
19. Animal Collective-Strawberry Jam [Domino]
20. Bola-Kroungrine [Skam]

schott:07 key:12

#12. Rubens-Carnivalesque [Herb]
Και γι’αυτή τη θέση προβληματίστηκα αρκετά, μιας και άφησα απ’έξω δύο πολύ αγαπημένους δίσκους για φέτος, της ίδιας συνομοταξίας: το ‘Eksel’ των D’Arcangelo [Rephlex] και το μόνο που επέπλευσε από την minimal χωματερή, το ‘This Bliss’ του Pantha Du Prince [Dial]. Τελικά έριξα το χαρτί στους Σκωτσέζους Rubens, γιατί στον πυρήνα της μουσικής τους κυριαρχεί η μελωδία, and I’m a sucker for melody..
Ακούστε τι φτιάχνουν στο ‘Giraffe’, προς απόδειξη όσων λέω.


σχετικό ποστ: ρούμπενς



Το χειρότερο #12: Matthew Dear-Asa Breed [Ghostly International]
Το άλλοθι του minimal παραγωγού: να βγάλει ένα ηλεκτρονικό δίσκο με φωνητικά, να αποδείξει πως δεν παίζει μόνο χορευτικό techno. Η επιλογή κάθε rock γραφιά που του πέφτει βαρύς ο Richie Hawtin, κι εδώ βρίσκει καταφύγιο. Μπούρδες. Ακούστε το ‘Noiser’ ή το ‘Mouth to Mouth’ (ως Audion) και τα ξαναλέμε.

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:13

#13. Arcade Fire-Neon Bible [Merge]
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα περίεργο φαινόμενο: ας το πούμε «μέινστριμ εναλλακτικό». Οι Arcade Fire σ’αυτό το δίσκο ακούγονται όπως ο Springsteen εποχής ‘Nebraska’. Τα live τους είναι πανηγύρι σκέτο, χρησιμοποιούν χίλια δυο μουσικά όργανα, ο ήχος τους έχει γίνει πιο βατός. Απ’την άλλη βγάζουν μια αίσθηση «έντεχνου» σ’αυτό που κάνουν, που με ενοχλεί. Όμως δεν μπορώ παρά να βγάλω το καπέλο στη συνθετική τους ικανότητα και στο ταλέντο να γράφουν τραγούδια με αρχή, μέση και τέλος- σπάνιο στις μέρες μας.



Το χειρότερο #13: Editors-An End Has A Start [Play It Again Sam]
Όσο ωραίο ήταν το ‘The Back Room’, τόσο βαρετό ήταν το φετινό τους. Ανέμπνευστο και χωρίς ουσία, με γέμισε χασμουρητά από την πρώτη ακρόαση. Ας μην αποδειχτούν αναλώσιμοι, ελπίζω.

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:14

#14. Oh No-Dr.No’s Oxperiment [Stones Throw]
Για τον καλύτερο hip hop δίσκο της χρονιάς αμφιταλαντεύτηκα είναι η αλήθεια, μιας και δύο instrumental albums έριζαν για τη θέση. Τελικά κατέληξα στην Stones Throw: το ‘Oxperiment’ είναι καλύτερος δίσκος από αυτόν του Buck 65, του Kanye West, του Madlib. O Oh No μπορεί να μην είναι J Dilla, όμως ο δίσκος του είναι κατά κάποιο τρόπο το ‘Donuts’ του 2007. Σαμπλάρει ψυχεδελικά κομμάτια από Τουρκία, Λίβανο κι Ελλάδα- μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει ποιο ελληνικό κομμάτι σαμπλάρει στο ‘Land Mine’; Εγώ δεν το χω βρει (ακόμα).

Συμπληρωματικά, θα μπορούσα να βάλω σ’αυτή τη θέση το ‘Lifestyle Marketing’ του Thes One: 16 instrumentals, με σούπερ samples απο διαφημίσεις. Ένα δείγμα: Thes One-Target

Το χειρότερο #14:
50 Cent-Curtis [Shady/Aftermath]
..κι ο πιο βαρετός hip hop δίσκος της χρονιάς. Δε φτάνει που ο 50 Cent έκανε ένα κακό άλμπουμ, με κομμάτια που δεν υποστηρίζουν καθόλου το MCing του, είχε και την βλακώδη ιδέα να προκαλέσει και σε κόντρα τον Kanye West για το #1. Φυσιολογικά, έφαγε τα μούτρα του..

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:15

#15. Tracey Thorn-Out Of The Woods [Virgin]
Είναι σαφές πως μου αρέσει τρομερά η φωνή της, ακόμα και στις αποτυχίες των EBTG. Δεν περίμενα πολλά από το ‘Out of the Woods’, ίσως επειδή το είδα ως δίσκο που βγάζεις κάποιος για να αποδείξει πως μπορεί να λειτουργήσει κι αυτόνομα, έξω από το γκρουπ. Κι όμως, είναι ένας πολύ καλός ποπ δίσκος, χαμηλόφωνος μεν, με ρυθμό και groove δε. Το ‘It’s All True’ είναι single-υπόδειγμα.

σχετικό ποστ: is it?

Το χειρότερο #15: Arctic Monkeys-Favourite Worst Nightmare [Domino]
OK, λίγο άδικο να τα βάζεις με πιτσιρικάδες, αλλά, ειλικρινά, 2 χρόνια τώρα δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο τόση φασαρία γύρω από το όνομά τους. Έχουν καμία διαφορά από το γκρουπάκι που χτυπιέται στο προβάδικο της γειτονιάς σου; Brianstormed..

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:16

#16. Growing-Color Wheel [Rock Action]
Ένας από τους (μάλλον πολλούς) δίσκους που μόνο εγώ θα ψηφίσω στην blog-ψηφοφορία, το ‘Color Wheel’ των Growing ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Ένα γκρουπ από το πουθενά, 6 συνθέσεις που βγάζουν μελωδία από το θόρυβο, κιθάρες που διαπερνούν το drone και φτάνουν στην ambient, ένα άλμπουμ υπνωτιστικό και μαζί φωτεινό κι αισιόδοξο. Περίεργη περίπτωση-αξίζει να το ψάξεις.



Το χειρότερο #16: KTL-2 [Thrill Jockey]
Ο Stephen O’Malley είναι προσωπικότητα που απαιτεί ειδικό χειρισμό, το ίδιο κι η μουσική του και τα σχήματα τα οποία έχει σχηματίσει. Όσο ενδιαφέρον κι αν έχει το doom των Sunn O))), εδώ με τους KTL κάνει μια τρύπα στο νερό: το ‘2’ είναι ένας αναίτιος βόρβορος.

Δες επίσης: 2006, 2005

schott:07 key:17

#17. Dopplereffekt-Calabi Yau Space [Rephlex]
Χρειάζεται να ξέρει κανείς ανώτερα μαθηματικά και θεωρητική φυσική για να εκτιμήσει το ‘Calabi Yau Space’; Μάλλον όχι. Σίγουρα δεν είναι δίσκος για όλους. Είναι όμως μια εξαιρετική ευκαιρία για γνωριμία με το σύμπαν του μυστηριώδη Gerald Donald. Abstract, ψυχρό κι αποστασιοποιημένο, θέλει χρόνο κι υπομονή για να σε εισάγει στον κόσμο του.


Το χειρότερο #17: Amon Tobin-Foley Room [Ninja Tune]
Έχει κάνει και καλύτερα ο Βραζιλιάνος. Το ‘Foley Room’ είναι απλά μια άσκηση τεχνικής και τίποτα άλλο. Μην ψαρώνεις με το «προχωρημένο» του πράγματος, άκουσε παλιότερες δουλειές του και θα καταλάβεις.

Δες επίσης: 2006, 2005