Tuesday, February 21, 2006

Mmm skyscraper i love you..



φωτό από εδώ

Μικρός δε φοβόμουν τα ύψη. Δε γνωρίζω πότε ακριβώς μέσα μου μεταβλήθηκε αυτό, αλλά ένα ελαφρύ vertigo με πιάνει στη θέα μεγάλου ύψους.
Το πιο πιθανό σε κάποιο γκρεμό στην Εύβοια πρό δεκαπενταετίας, προσπαθώντας να κοιτάξω μια από τις ωραιότερες παραλίες που είδα ποτέ μου.

ΟΚ, όχι στο βαθμό που το βίωνε ο James Stewart στην ταινία του Hitchcock, αλλά με κάνει να αντιμετωπίζω τη θέα από ψηλά με ελαφρύ δέος.
(ίσως έφταιγε κι η Kim Novak βέβαια..)

Απ’ό,τι διαβάζω όμως, το vertigo δεν έχει σχέση με το φαινόμενο, καθότι αυτό που στην πραγματικότητα ισχύει στην περίπτωση είναι η ακροφοβία, και το vertigo λανθασμένα συγχέεται με τη φοβία του ύψους-είναι απλά η αίσθηση πως όλα γυρίζουν ενώ το σώμα παραμένει σταθερό.

Σκέφτομαι πόλεις χαμένες μέσα σε ουρανοξύστες, δρόμους απ’τους οποίους δεν μπορείς να δεις τον ουρανό καθαρά πίσω από κορυφές κτιρίων, πάρκα και πλατείες βυθισμένες στη σκιά, χωρίς άγγιγμα ήλιου, κρυμμένες μυστικά.

Από τον Gustav Eiffel και τον Frank Lloyd Wright, στο Empire State Building και τους πύργους της Petronas στην Kuala Lumpur: skyscrapers are big buildings

Ιδανικό soundtrack, πέρα από το ‘Mmm skyscraper i love you’ των Underworld, το ‘Andromeda Heights’ των Prefab Sprout..

We’re building a home on the side of a mountain
Above the clouds, next to the sky
And after our labours the stars will be neighbours


Folks in the valley will look up and say
You’ve finally built it can we come and stay ?
And cynics will marvel and say we confess -
There were times when we thought it was just an address!
But now that we've seen it we know it’s andromeda heights...



6 Comments:

Blogger Bitten Lips said...

από Σιγκαπούρη είναι η φωτό;

23/2/06 14:17  
Blogger schottkey said...

Όχι, η πρώτη φωτό είναι από το project του Richard Trump στο Σικάγο, το οποίο αν ολοκληρωθεί αναμένεται να είναι το υψηλότερο κτίριο που έχει δημιουργηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες (από το 1974 και το Sears Tower). Απ'ότι λέγεται, προβλέπεται να είναι έτοιμο το 2008, μιςς Μπίττεν Λιπς.

23/2/06 21:45  
Blogger TheDrude said...

Γενικά δεν τα πάω καλά με τους ουρανοξύστες, αλλά όχι λόγο κάποιας υψοφοβίας. Δεν τα πάω καλά για τον ίδιο λόγο που δεν τα πάω καλά και με τις πολυκατοικίες-κτηνώδεις πολιτείες.

Νιώθεις το βάρος του άλλου πάνω από το κεφάλι σου, και την ανάσα του διπλανού σου να διαπερνά τους τοίχους. 186 εκατοστά στριμωγμένα ανάμεσα σε ξέρω'γω πόσους τόνους μπάζα. Κρίμα δεν είναι?

P.S. πάντως, Prefab Sprout μέγιστο respect

24/2/06 12:16  
Blogger schottkey said...

Νομίζω πως υπάρχει μια μικρή διαφορά μεταξύ τέτοιων κτιρίων και πολυκατοικιών-συσσώρευση μπάζου.
Ειδικά στην Αθήνα όμορφα κτίρια υπάρχουν ελάχιστα, τα περισσότερα είναι άσχημα, καταθλιπτικά. κι η μόνη χρήση είναι η συγκέντρωση θερμότητας πάνω τους το καλοκαίρι..

P.S. me likes Julian Cope too..

24/2/06 12:35  
Blogger TheDrude said...

Call me an old-fashion git, αλλά δεν βρίσκω κάτι ωραίο σε αυτά τα πανύψηλα γυάλινα κτίρια.

(σόρρυ αλλά είμαι σε περίοδο αντίστασης κατά των πολυόροφων κτιρίων διότι οι δύο τελευταίες όμορφες μονοκατοικίες στην γειτονιά μου θα γκρεμιστούν τον άλλο μήνα και εκνευρίζομαι)

24/2/06 12:51  
Blogger schottkey said...

Καταλαβαίνω τι εννοείς.
It's an ugly city isn't it? (although someone might find a charm inside..)

24/2/06 13:35  

Post a Comment

<< Home








eXTReMe Tracker