like, balearic

Holy Ghost!-I Will Come Back (Classixx Acapulco Nights version)

rusty nails

Απορώ πώς δεν έχει ακουστεί αυτό το album καθόλου στην Ελλάδα, ειδικά σε κύκλους που ακούνε τέτοιου είδους ηλεκτρονική μουσική. Ομολογώ ότι ποτέ δε μ’άρεσε ιδιαίτερα κάποιο από τα δύο συνθετικά του «γκρουπ» (Moderat=Modeselector+Apparat). Electro μεταξύ dubstep και glitch/IDM, αλλά κυρίως μια μελαγχολία υποδόρια- ειδικά στα tracks χωρίς φωνητικά. Ένα παράξενο άλμπουμ που σε βρίσκει ύπουλα. Αγνόησε τα κομμάτια που αναλαμβάνουν το τιμόνι οι Modeselector (τα χαζά ‘Sick With It’, ‘Slow Match’) και επικεντρώσου εκεί που χτυπάει ο Apparat (‘Seamonkey’, ‘Rusty Nails’, το υπέροχο ‘A New Error’ και το ‘Les Grandes Marches’).

Το ‘Rusty Nails’ θα μπορούσε να είναι νέο κομμάτι του Burial με φωνητικά από τον Iron and Wine, ενώ το ‘Out Of Sight’ μοιάζει βγαλμένο κατευθείαν απ’το ‘Untrue’. Ελαφρώς άνισο, αλλά απ’τις κορυφαίες κυκλοφορίες στο χώρο της mainstream electronica φέτος. Δες και τα comments.

τα κουμπιά του ιουνίου

vladislav delay-tummaa

maxwell-black summer's night

brock van wey-white clouds drift on and on

xela-the illuminated

jóhann jóhannsson-and in the endless pause there

sylvain chauveau-touching down lightly

moritz von oswald trio-vertical ascent

omar s-proton radio mix

t++-audio 1995

grackle-cloak & dagger

bvdub-a prayer to false gods

subway-subway ii

hell inc.

Διάβαζα τις προάλλες κάποια πράγματα για την παράσταση ‘Μπορίς Γκοντουνόφ’ των Καταλανών La Fura dels Baus, που παίχτηκε στα πλαίσια του Ελληνικού Φεστιβάλ (24-28 Ιουνίου, Πειραιώς 260). Είναι (εντελώς) χαλαρά βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Πούσκιν, ουσιαστικά όμως αναπαριστά την κατάληψη του θεάτρου ‘Ντούμπροβκα’ στη Μόσχα, το 2002, από Τσετσένους τρομοκράτες.

Δεν ξέρω σε τι βαθμό έχει ενσωματωθεί στην παράσταση το γεγονός, αλλά διαβάζω πως «Η παράσταση περιέχει σκηνές βίας και δεν απευθύνεται σε παιδιά». Κι ότι σε μερικές χώρες που παίχτηκε, δεν συνιστούσαν τη θέαση σε εγκύους.

Το συγκεκριμένο συμβάν είχε μεταφερθεί θεατρικά και στο ‘Nordost’ του Τόρστεν Μπουχστάινερ. Είχε παιχτεί στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου, με την Μάνια Παπαδημητρίου σε κεντρικό ρόλο.


Λέμε συνήθως πως η τέχνη απλά αντιγράφει τη ζωή. Δυσκολεύομαι να θέσω τα όρια πού σταματάει η ζωή και πού αρχίζει η τέχνη. Αντιστοίχως, ποια πραγματικά γεγονότα μπορούν να γίνονται φιλμ, θεατρικά έργα, art installations. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Ό,τι συνέβη στο ‘Ντούμπροβκα’ το 2002 είναι κάτι παραπάνω από «δρώμενο» ή εμπειρία. Προσωπικά μιλώντας, το μεγαλύτερο ερώτημα που είχα κι έξακολουθώ να έχω για το συγκεκριμένο συμβάν, είναι το πώς είναι δυνατόν με την έκλυση των αερίων στην αίθουσα, να πέθαναν μόνο οι Τσετσένοι, και κανείς όμηρος.

Μέχρι και σήμερα, κανείς δε γνωρίζει ποιο ήταν ακριβώς αυτό το χημικό αέριο, και ποια η σύσταση του. Ακόμα και το άρθρο της Wikipedia, το περιγράφει απλά και δεν το ονομάζει. Οι υποθέσεις λένε για μια μορφή του ψυχο-χημικού αερίου Kolokol-1, που χρησιμοποιούσε η KGB ("the gas had such an influence on [Chechen siege leader Movsar] Barayev that he couldn't get up from [his] desk").



Το συμβάν στο θέατρο ‘Ντούμπροβκα’ φυσικά δεν ήταν το μόνο. Μια ματιά στο βιογραφικό του διαβόητου Shamil Basayev για παράδειγμα, θυμίζει αρκετές «επιχειρήσεις» των Τσετσένων. Εκτός από διάφορες επιθέσεις αυτοκτονίας και γνωστές μάχες (Γκρόζνι, Βέντενο), η πιο χαρακτηριστική είναι η κατάληψη του σχολείου στο Μπεσλάν της Οσετίας.

Βλέποντας το ντοκιμαντέρ για το Μπεσλάν, θυμήθηκα πολλά από εκείνο τον Σεπτέμβρη του 2004. Απ’την άλλη λυπήθηκα για διάφορους λόγους- η φύση του ανθρώπου δεν αλλάζει όπως φαίνεται..



Τα υπόλοιπα μέρη: 2, 3, 4, 5.

The Greatest

Για το ‘Ben’, για το άφρο μαλλί, για το ‘Rockin Robin’, για τον αμίμητο χορό, για το ‘Say Say Say’ με τον Paul, για την κιθάρα του Eddie Van Halen στο ‘Beat It’, για την εμφάνιση στα 25 χρόνια της Motown και για το λευκό γάντι, για τα φωτισμένα τετράγωνα του ‘Billie Jean’, για τις λευκές κάλτσες, για τα μαγικά άλμπουμ με τον Quincy Jones (“I've lost my little brother today, and part of my soul has gone with him"), για τη διαφήμιση της Pepsi και τη φωτιά που είχαν πάρει τα μαλλιά του (και τη σάτιρα του Neil Young στο ‘This Note’s For You’), για το ‘ABC’, για το ‘I Can’t Help It’, για την εμφάνιση με τη Madonna στα Όσκαρ (“I can’t stop crying over the sad news,” Madonna says. “I have always admired Michael Jackson. The world has lost one of the greats, but his music will live on forever”), για το βίντεο του ‘Thriller’, για το ‘I Want You Back’, για την εμφάνιση με τον James Brown και τον Prince, για το στραβό χαμόγελο και την παιδική φωνή, για το κλιπ του ‘Liberian Girl’ σε καρέκλα σκηνοθέτη, για τον Bubbles, για τον σεβασμό του Glastonbury, για όλο το ‘Thriller’ και το ‘Off The Wall’ που εξακολουθώ να λατρεύω. Ήταν όντως ο βασιλιάς της ποπ. Κι ο σπουδαιότερος (σε μεγάλη κλίμακα) των ‘80s μαζί με τον Prince και τη Madonna. R.I.P. Jacko.

κι εσύ μου μιλάς για synch..

και του χρόνου σπίτια σας

Ebony Bones

Ebony Bones

Egotrya

Τι έμεινε: οι υπέροχοι Jazzanova (που οι πιο πολλοί τους σνόμπαραν) ● η Florence (ως παρουσία) ● τα παραπανίσια κιλά του Jeremy Greenspan (κι η πολύ ωραία φωνή του) ● η ανυπαρξία τυπωμένων προγραμμάτων, και τις 3 μέρες ● ο πολύ καλός ήχος σε όλες τις σκηνές (εξαιρείται το D7) ● ο όμορφος κόσμος (αν εξαιρέσω κάτι άσχετους που είδαν φως και μπήκαν Σάββατο ξημερώματα μετά το «ποτάκι» στο Γκάζι) ● οι παππούδες Egotrya (ο μπαρμπα-Beppe Loda κι ο Francesco Boscolo, με πορτοφόλι με αλυσίδα και cult μπλουζάκι ‘Born to be free’) ●

YOU

3 Chairs

Mathew Jonson

η πιο ευχάριστη έκπληξη (Friendly Fires) κι η μεγαλύτερη απογοήτευση (A Mountain Of One) ● αν κριτήριο ήταν το πόσο θόρυβο κάνεις για να αποδειχτείς σπουδαίος, τότε οι καλύτερες εμφανίσεις θα ήταν του Squarepusher και του Bug ● έλα όμως που ο Squarepusher αναλώθηκε σε ένα αχρείαστο drum’n’bass παραλήρημα που δεν οδηγούσε πουθενά ● ο δε Bug, γέμισε τόση φασαρία τον Παλαμά, όσο ποτέ άλλοτε- απ’τα ηχεία έβγαινε μια πηχτή μάζα θορύβου, στα οποία ο “rapper” του δε σταμάτησε να μιλάει (τι έλεγε άραγε; Στο τριακοστό “make some noise” αποχώρησα) ● η Tangerine Dream-like ταξιδιάρικη μουσική των YOU ●

Caribou

o Caribou περιμένει να βγει, ο Bug νανουρίζει κόσμο

Hudson Mohawke

η διεκπαιρεωτική και μόνο εμφάνιση του Fennesz (είχε φανεί το πράγμα από το ‘Black Sea’) ● όλο το σετ του Theo Parrish ● αβάσταχτη μελαγχολία Κυριακή βράδυ στο Μπενάκη: λίγος κόσμος, παλιά μουσική, ένα παράξενο αεράκι ● στον Mulatu βαρέθηκα λίγο, η Ebony Bones πολύ αυγό κι ομελέτα τίποτα, ξεπερασμένοι οι Cluster (τον πήρα λιγάκι στο αμφιθέατρο) ● ο Hudson Mohawke, που μπόρεσε και πέρασε στην Τεχνόπολη χωρίς να δείξει ταυτότητα

The Bug

Junior Boys

Mulatu Astatke εις διπλούν

δυστυχώς έχασα το μοναδικό ελληνικό όνομα που ήθελα πολύ να δω, τον Biomass ● χάλια μαύρα οι New Young Pony Club, αστείες επιλογές οι Aeroplane, ανυπόφορα ομοιόμορφη η μουσική του Mathew Jonson (και τι τουπέ..) ● ο Marcellus Pittman γκολ τελείως να βολτάρει το Σάββατο με τον Rick Wilhite με βινύλια Cobblestone Jazz στο χέρι ●

The Teenagers

A Mountain Of One

Matthew Herbert

o Evripidis με έκανε και έσπασα το ρεκόρ παραμονής μου στο Αμφιθέατρο: ζήτημα να άντεξα αυτό το πράγμα 5-10’ ● οι Schaltkreiss Wassermann μήπως μπερδεύτηκαν και ήρθαν synch αντί για το φεστιβάλ της Σαμοθράκης; ● του χρόνου προβλέπω headliners στο synch τους Sonic Youth, όπως πάει το πράγμα..

Matthew Herbert ii

Theo Parrish

synch is pink

Απόψε το βράδυ στην Τεχνόπολη ξεκινά το 6ο synch festival. Μπορεί να είναι maximum 2-3 τα ονόματα που θέλω πολύ να δω, μπορεί να μου λείπει το Λαύριο, αλλά πιστεύω πως θα περάσω καλά. Είναι η πιο pop χρονιά του φέτος, αν πας με θετική διάθεση όλα θα μοιάζουν ευχάριστα.

Το βίντεο πιο πάνω είναι από το synch του 2007. Αν θυμάμαι καλά τη σειρά των ονομάτων, βγήκα απ’το αμφιθέατρο όσο έπαιζε ο Dani Joss, για μια βόλτα από τον Moxie Paul στο toll (και το υπόγειο), στους Phace και Misanthrop στη μικρή σκηνή, και Front 242 στην κεντρική.

tres fabre

Χτες βράδυ είδα στο Παλλάς το ‘Όργιο της Ανεκτικότητας’ του Jan Fabre.

Και τι είδα: Καναπέδες Chesterfield να παρουσιάζονται ως σεξουαλικό αντικείμενο και απόδειξη ισχύος. Κι ως επιβήτορες επίσης. Γυναίκες να γεννούν προϊόντα του σούπερ μάρκετ. Ρατσιστικά ανέκδοτα. Συνουσιασμό με μια καραμπίνα. 2 άνδρες και 2 γυναίκες σε διαγωνισμό μαλακίας. Σάτιρα του καταναλωτισμού και της «διαφορετικότητας». Το ‘Come Together’ των Beatles, με το come ως cum. Επιρροές από τον ‘Θυρωρό της Νύχτας’ της Λιλιάνας Καβάνι (εμφανέστατες), ‘Underground’ του Κουστουρίτσα, ‘Salo’ του Παζολίνι (αφανείς). Τη ‘Λίμνη των Κύκνων’ του Τσαϊκόφσκι με καροτσάκια του σούπερ μάρκετ. Υπαρξιακές ανησυχίες μέσω τέχνης. Dolce Gabbana, Louis Vuitton, Chanel, δονητές. Handjobs και fashion magazines. Ιησού με σταυρό ΙΚΕΑ.

Το περίμενα χειρότερο είναι η αλήθεια (υπήρχαν σημεία που μ’άρεσε πολύ), αν και η αποθέωση απ’το κοινό στο τέλος μου έμοιαζε απρόσμενη. Δε θα’θελα να δω κάτι ανάλογο από Έλληνα, ούτε καν να σκεφτώ πώς θα βγει κάτι τέτοιο. Περίμενα πολύ κόσμο να αποχωρήσει, αλλά μάλλον ήταν υποψιασμένοι και διαβασμένοι- ή πάλι «τιμούσαν τον καλλιτέχνη» (πώς αλλιώς, αν έχεις σκάσει το 70ευρο..).
Το σίγουρο είναι, (όπως λέγαμε και μετά την παράσταση), πως οι νέες παραστάσεις του Ρήγου και του Παπαϊωάννου θα έχουν πολύ καναπέ και καροτσάκι..

Ούτε χορός ούτε θέατρο, το ‘Όργιο’ θα μπορούσε με δυο λέξεις να χαρακτηριστεί Μαλακίας Εγκώμιον.

the sun always shines on the poles

Μια εβδομάδα στους πόλους, εκεί που ο ήλιος δεν φεύγει ποτέ.
Η μουσική είναι του Avi Huchberg (παραγωγού των Fuzztones, αν δεν κάνω λάθος).

δαβίδ

Οι Radio Dept. είναι από τα καθαρόαιμα shoegaze pop σχήματα της Σουηδίας για τη δεκαετία που φεύγει. Στο EP τους ‘Freddie and the Trojan Horse’ άφησαν για λίγο πίσω τους το shoegaze (και καλά έκαναν). Κι οριστικά πέρασαν στην άλλη όχθη με το ‘David’, που πηγαίνει για feelgood hit of the summer.

The Radio Dept.-David

ipoddataloaded050609

Laurent Garnier-Tales of a Cleptomaniac (σαλάτα)
Nathan Fake-Hard Islands (αφόρητο στην πρώτη ακρόαση)
LTJ Bukem-FabricLive 46 (summer breeze)
Monolake-Atlas/Titan (ψήγματα dubstep ή είναι ιδέα μου;)
Sunn O)))-Monoliths & Dimensions (βαρέθηκα)
J Dilla-Jay Stay Paid (όχι απ’τα καλύτερά του, αν και τα τελευταία tracks είναι killers)
Scanner-Rockets Unto the Edges of Edges (απρόσμενα ωραίο, απ’τα καλύτερα του είδους φέτος)
Clark-Totems Flare (τα μισά κομμάτια είναι χάλια μαύρα, το σώζει η τριάδα ‘Absence’-‘Growls Garden’-‘Suns Of Temper’)
10 20-10 20 (IDM meets dubstep-δεν είναι όσο βαρετό ακούγεται, το κάθε άλλο)
Kuniyuki-Remixed Vol.4 (i love this guy)
DJ Springles-Midtown 120 Blues (o Terre Thaemlitz παίζει house- deep and lovely)
Faze Action-Stratus Energy (disco biscuit)

[pic]

blank is the new black

Ευρωεκλογές, και το μόνο που δεν έίναι θέμα συζήτησης, είναι η Ευρώπη. Μοιάζουν οι πιο μάταιες εκλογές, ever. Ποιος πιστεύει ότι κάτι πραγματικά θα αλλάξει; Το μόνο νέο εδώ, οι γιαλαντζί Οικολόγοι. Καινούργιο κοσκινάκι μου, έγινες και trendy..
Κατά τα άλλα, απόψε στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ έχει το ‘Home’ του Yann Arthus Bertrand. Το βλέπεις και στο YouTube link.


Τα φετινά πλέι-οφ στο ΝΒΑ πάνε για θρίαμβο της άμυνας. Τα καλά της Ευρώπης μεταφέρθηκαν στην άλλη όχθη. Οι Lakers παίζουν στον Dwight Howard την άμυνα που έπαιζε η CSKA στον Pekovic. Κι ο Kobe Bryant σουτάρει απ’τα 6 μέτρα σαν τον MJ επί 40 λεπτά..


Διάβαζα τις (πολυαναμενόμενες) δηλώσεις του Κόκκαλη, με το διώξιμο Βαλβέρδε κτλ. Και με όλες τις ειρωνείες προς ανθρώπους που έπαιξαν μπάλα στον ΟΣΦΠ (κι έχουν προσφέρει στο σύλλογο που διοικεί ο ίδιος), όλες τις κοροϊδίες προς τους δημοσιογράφους (που σαν χάνοι καθόντουσαν και τον κοιτούσαν), με έκανε να σκεφτώ πως αυτός ο άνθρωπος, με το άχαρο εμετικό χάχανο και τον κυνισμό να τρέχει σαν αφρός απ’το στόμα, θα μπορούσε να’ναι ένας Μπερλουσκόνι για τη χώρα μας. Να μας κυβερνά και να μας κοροϊδεύει: «Ρε βλάκες, με ψηφίζετε, τι μιλάτε; Εγώ και με τον Παπουτσή Υπουργό Εξωτερικών θα κυβερνήσω τη χώρα».


Πέρασα τις προάλλες απ’τον Αγ.Παντελεήμονα. Η κατάσταση δεν είναι όπως την περιγράφουν τα κανάλια και τα μέσα. Είναι χειρότερη. Μπήκα σε ένα ψιλικατζίδικο να ρωτήσω έναν δρόμο κι εξαφανίστηκα. Το βλέμμα μου βγαίνοντας έπεσε σε ένα απέναντι μπαλκόνι- στο σπίτι πρέπει να έμεναν πάνω από 10-12 άτομα. Και μου φάνηκε τόσο παράξενο, σε μένα, που γνωρίζω πολύ καλά πως στο μέρος που μένω, οι Πακιστανοί μένουν σε κοτέτσια, ανά δεκάδες.
Όχι ότι στο κέντρο είναι καλύτερα. Τις προάλλες μου άνοιξαν το αυτοκίνητο (για δεύτερη φορά), στην Ευρυπίδου το σκέφτεσαι να περάσεις, στα στενά πας τοίχο τοίχο. Σε λίγο οι ταξιτζήδες θα λένε αυτά που βλέπεις στις ταινίες: «α φιλαράκι, εγώ από Μενάνδρου δεν περνάω..»


Και τώρα που καλοκαίριασε, το blog μπήκε και τυπικά σε νάρκη. Καμία διάθεση. Ή μήπως είναι της στιγμής; Και για να παραφράσω τον (εσαεί αχώνευτο σε μένα) John Lennon: “Blogging is what happens to you while you’re busy living”.

καήκαμε

Το’χω ποστάρει κι αλλού, αλλά δεν κρατιέμαι:


Αυτό το πρώτο είναι Σαφέτης, για όσους ξέρουν (διασκευή σε Κωνσταντινόπουλο). Έπαιζε σε ένα πανηγύρι εδώ δίπλα μου πρόσφατα.


Στο 1'40" είναι το αγαπημένο μου. Τούμπα τούμπα.


Γεια σου Cannonball Adderley με το κλαρίνο σου.


Ο Τζέιμς ο Καφές σε ένα βαρύ ζεϊμπέκικο. Εμείς οι ναυτικοί..


Να κι ο Kanye απ’τις Κυκλάδες.
Όλοι μαζί, αυτό το Σάββατο, στο πανηγύρι της Κάτω Αχαγιάς. Μαζί με τον Άνγκους τον Γιανγκ, τη Χαρά Βέρρα και τον Μάκη Τσίκο. Γουρουνοπούλα δωρεάν.

here comes the tooth

Η καθιερωμένη επίσκεψή στον οδοντίατρό μου, μού επιφύλαξε ένα ολικό μούδιασμα 8 ωρών, με το μισό μου σαγόνι να έχει δεχτεί άπερκατ απ’τον Χόλιφιλντ και κροσέ απ’τον Τάισον. Τα χείλη μου τα ένιωθα σαν του Τρύφωνα Σαμαρά. Και δεν έφταναν τα 15cm της σύριγγας, με βρήκε ξώφαλτσα ο γιατρός στη γλώσσα, σε μια προσπάθεια ανεπιτυχούς piercing. Κοινώς, δεν ήμουν για φιλιά. Μετά από κάμποσα ml επινεφρίνης και ξυλοκαΐνης που έρρεαν άφθονα στα ούλα μου, άρχισα να σκέφτομαι ότι αυτή η τυπική νάρκωση, που με είχε παραλύσει κατά ένα ποσοστό, μπορεί να έχει τρομερή ισχύ πάνω σε έναν άνθρωπο. Μπορείς να ναρκώσεις κάποιον, και να τον κάνεις ό,τι θες. Ήδη, προσπαθώντας να φάω, δάγκωνα ανεπαίσθητα τα χείλη μου. Στην επόμενη επίσκεψη, σχεδόν επιζητούσα την ένεση. Με μιας σαδιστικής μορφής επιθυμία, να νιώσω το νέκρωμα μερικών αισθήσεων έστω και για λίγο. Σαν να ήθελα πραγματικά να αισθανθώ πόνο. Σε κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι τους ήρωες του David Cronenberg: τα τσιγάρα στο δέρμα του ‘Videodrome’, τα ενέσιμα καλώδια του ‘Existenz’, τα χειρουργικά εργαλεία του ‘Dead Ringers’. Πιθανόν να υπάρχει μια ανομολόγητη επιθυμία για πόνο μέσα μας, την οποία καταπιέζουμε. Ή να ήταν μια «ηδονή της στιγμής»- να βγεις έξω απ’το σώμα σου, μέσω του πόνου ή της νάρκωσης. Περίεργο όλο αυτό, ειδικά για κάποιον σαν εμένα, που απεχθάνεται το piercing και τη βία την προτιμάει graphic, με ποπ κορν κατά προτίμηση..


Earlier in the day he had remarked that pleasure was the absence of pain and that pleasure in morphine lies in the absence of the pain of withdrawal.
Από μια συνέντευξη του David Cronenberg με τον William Burroughs.
Ο τίτλος του ποστ, από ένα κομμάτι του 'Music for Babies', του Howie B.
Η φωτό, του Dmitri Gerasimov, απ’τη σειρά ‘Pain’.

future now

Ο John Daly κάνει τις κιθάρες να χορεύουν. Απ'τα double wide edits του.

pleasure-future now (john daly edit)

[pic]

με δέκα λέξεις ακριβώς

mono-hymn to the immortal wind: αρχίζουν και κουράζουν. Μόνο για το ‘ashes in the snow’.
the field-yesterday and today: το ‘from here we go sublime’ στο πιο ξεχειλωμένο του.
sonic youth-the eternal: δε θυμάμαι ούτε ένα κομμάτι. Μήπως να έπαιζαν hip hop;
arne weinberg-alpha omega: διπλό cd, ξεκούραστο techno στο πρώτο, κρυστάλλινη ambient στο δεύτερο.
john foxx and robin guthrie-mirrorball: δεν καταλαβαίνω τι μουρμουρίζει συνέχεια ο foxx. Κομματάρα το #2.
jon hopkins-insides: ο χειρότερός του δίσκος. Πού είναι οι μελωδίες του ‘opalescent’;
john daly-sea and sky: ο jon hopkins για το 2009. downtempo/idm, σε πολύχρωμη εκδοχή.
stereo-somewhere in the night: τρομερό synthpop re-issue (1982), προπομπός του italo. Στην minimal wave.
james kumo-space dancer ep: πολύ καλό techno/house, μελωδικότατο, συμπαγές. Εξίσου καλό με τα ‘kumomusic’.
luke hess-light in the dark: κλασικό dub techno, όμορφα φτιαγμένο όμως. Μάλλον καλύτερο του intrusion.
mokira-persona: χαμηλόφωνο ambient, στα όρια του υπερ-minimal. Αρκετά καλό, απαιτεί ακροάσεις.
burial and four tet-moth/wolf club: αρκετά κατώτερο του αναμενομένου. Κομμάτια χωρίς ταυτότητα. Έκοψε η μαγιά;
william basinski-92982: μια λούπα που επαναλαμβάνει αυτή που την γέννησε, σε λούπα.

pic: ‘in case of emergency’, plastified c-print 18×24 cm by michele bressan, 2009.

το παιχνίδι του σαββατόβραδου

Favorite new internet game: YooouuuTuuube.
Μπορείς να φτιάξεις πολλά από δαύτο.
Check this out: Pink Orange Red

πίνκι

Το μπλογκ περνάει μήνα (τι μήνα δηλαδή, δίμηνο και βάλε) Liz Fraser. Δεν ξέρω πόσες φορές έχω δει το παραπάνω βίντεο. Μ’αρέσει γιατί είναι διαφορετική η εκτέλεση από αυτή του δίσκου (το ‘Pink Orange Red’ ήταν στο ΕΡ ‘Tiny Dynamine’ του 1985). Και μ’αρέσει επίσης αυτή η εκδοχή γιατί το drum machine που εκτελεί χρέη ντράμερ, ακούγεται ως ανάσα. Εδώ η Fraser πέρα από τους ακατάληπτους «στίχους» που προφέρει, απ’το 3'35" και μετά κάνει και τα backing vocals μαζί, που στο ΕΡ ακούγονται ξεχωριστά. She’s a witch..

Dear Zachary

Δεν είχα σκοπό να το γράψω, είχα και καιρό να αναφερθώ σε ταινίες, όμως μιας κι ασχολήθηκα με το φιλμ πρόσφατα, έχω να πω πως το ‘Dear Zachary’ του Kurt Kuenne είναι από τα πιο συγκλονιστικά ντοκιμαντέρ που έχω δει ποτέ.
Η υποδοχή του φιλμ στο φεστιβάλ SXSW στο Austin του Texas ήταν εντυπωσιακή, ενώ κέρδισε πρόσφατα και το βραβείο Sigma Delta Chi για καλύτερο ντοκιμαντέρ απ’την Ένωση των Επαγγελματιών Δημοσιογράφων.

"When this haunting, shattering film made its premiere at Park City's Slamdance Film Festival, it received the most sustained ovation of any film I saw this year in Park City. People in the audience were literally weeping during the post-screening Q&A." - Pam Grady, FilmStew.com

"To give you an idea how powerful it is, I'll just say that there was a lot of audible sobbing during the credits....and the first question in the Q&A started like this: "First of all, holy crap. Wow." Then the questioner got choked up....the best thing I've seen in Austin (at SXSW)." - Hank Sartin, Time Out Chicago

Δεν έβαλα επίτηδες ούτε μια φωτό απ’το φιλμ, ούτε το τρέιλερ. Και δεν πρόκειται να γράψω λέξη για την πλοκή, γιατί αξίζει να δεις την ταινία χωρίς να γνωρίζεις το παραμικρό γι’αυτή. Το ‘Dear Zachary’ υπάρχει στο amazon.com, ή για όσους βιάζονται, σε γνωστά torrent. Το προτείνω με κλειστά μάτια.

5

Τελικά το μπάσκετ δεν είναι δημοφιλές άθλημα, γιατί πάντα κερδίζει η καλύτερη ομάδα. Δεν μπορείς να βάλεις ένα καλάθι και να κάτσεις πίσω στην άμυνα για 39’.. ● Ο Συρίγος εξακολουθεί να θεωρεί άχρηστο τον Γιασικεβίτσιους. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς πως ο Λιθουανός είναι τρελός- παίζει στα τελευταία λεπτά λες και παίζει μονό σε μπασκέτα δρόμου ● Αν σκεφτεί κανείς τι ξύλο έπεσε στη ρακέτα (ειδικά αυτός ο Πέκοβιτς πρέπει να δεινοπάθησε), δεν ήταν παράλογα τα τόσα τρίποντα (όπως κάποιοι είπαν). ● Μπορεί ο Μεσίνα να αντιγράφει τον Ομπράντοβιτς και να μην έχει τις ικανότητές του, όμως χτύπησε τον ΠΑΟ εκεί που έπρεπε: στις θέσεις 3-4. Κριάπα, Σμόντις και Σισκάουσκας παίζουν άνετα στις 2 αυτές θέσεις. Πλεονέκτημα, αν σκεφτείς πως έχει γεμίσει η Ευρώπη από μπασταρδεμένα 4άρια που παίζουν σέντερ. ● Η συζήτηση για το αν παίζεις άμυνα στο +2 ή κάνεις φάουλ, είναι μεγέθους όσο η απόσταση των αναλύσεων του Κιουμουρτζόγλου από τα κόμπλεξ του. ● Στα πλέι-οφ θα πέσουν κορμιά ● Μεγάλη ομάδα η ΤΣΣΚΑ, αλλά χτες βράδυ σφυρίχτηκε ό,τι κανονισμός υπάρχει στο μπάσκετ υπέρ της. Επιθετικό σε μπάσιμο κοντού, επιθετικό σε ποστ ψηλού, επιθετικό σε σκριν, βήματα, δύο φορές 3 δευτερόλεπτα(!), 8 δεύτερα για να κατέβεις τη σέντρα(!!). Ειδικά τους 2 τελευταίους κανονισμούς δε θυμάμαι να τους έχω δει ξανά σε όσα φάιναλ φορ έχω παρακολουθήσει. Αρτεάγκα είπαμε; ● Όλη η δουλειά για τους Ρώσους ήταν οι αλλαγές στα σκριν στην άμυνα- αποσυντονισμός. ● Αυτός που πρέπει να στενοχωρήθηκε περισσότερο απ’όλους, μάλλον είναι ο Τεό Παπαλουκάς. Και κατηγορούσαν κάποτε τον (εικοσάχρονο) Αλβέρτη για την ιστορία με την Μπανταλόνα. Ας είναι.. ● «Τι να μας πει τώρα ο Ομπράντοβιτς. Κοιμήθηκε ο Θεός και πήρε το Κύπελλο. Αυτά δεν γίνονται ούτε στο σινεμά» (Γιάννης Ιωαννίδης, 13 Απριλίου 1995). ● *****

your love, my girls

Για να μην «ξεχνάμε τις ρίζες».

synch 2009

Παρασκευή 12 Ιουνίου (Τεχνόπολις)

Tortoise (live) - US
Jazzanova Live feat. Paul Randolph (live) - DE
Friendly Fires (live) - FR
Fujiya & Miyagi (live) - UK
Mr. Oizo (dj set) - FR
Joe Coddard (Hot Chip) - dj set - UK
Ebony Bones (live) - UK
Puppetmastaz (live) - DE
Disasteradio (live) - NZ
Cluster (live) - DE
3 Chairs (feat. Theo Parrish, Marcellus Pittman, Rick Wilhite) - dj set - US
Night On Earth (live) - GR
Evripidis And His Tragedies (live) - GR
Tasman (live) - GR
Mari.Cha (dj set) - GR

Σάββατο 13 Ιουνίου (Τεχνόπολις)

Squarepusher (live) - UK
The Matthew Herbert Big Band (live) - UK
Mulatu Astatke & The Heliocentrics (live) - ET/UK
Junior Boys (live) - CA
The Teenagers (live) - FR
Aeroplane (dj set) - BE
Caribou (dj set) - CA
Mathew Jonson (live) - CA
The Bug (live) - UK
Shitrobot (live) - IR
Fennesz (live) - AT
A Mountain Of One (live) - UK
Hudson Mohawke (live) - SC
Biomass (live) - GR
Nteibint (live) - GR
2L8 (live) - GR
Family Battle Snake (live) - GR
Alex Tsiridis (dj set) - GR

Κυριακή 14 Ιουνίου (Μουσείο Μπενάκη)

Merzbow (live) - JP
Schaltkreis Wassermann (live) - CH
YOU (live) - DE
Egotrya (live) - IT

[via]

Όσο και να το κοιτάζω από δω κι από κει, λίγο μου μοιάζει..

pic: m.gandy

στο κλίμα των ημερών

Elizabeth Fraser/Jeff Buckley-All Flowers In Time Bend Towards The Sun

Ως γνωστόν(;), η Liz Fraser είχε μια σύντομη σχέση με τον Jeff Buckley προτού ο νεαρός μουσικός πεθάνει. Το κομμάτι δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε κάποιον από τους προσωπικούς του δίσκους (ούτε της Fraser). Υπάρχει όμως σε μια συλλογή με extras (rarities etc.) ονόματι 'Rare Tracks' η οποία σε 7(!) cd έχει άπειρο υλικό του Buckley. Εδώ κατεβάζεις και τα 7 cd.

Η Fraser έχει τραγουδήσει και το 'Song to the Siren' του πατέρα του Jeff, Tim Buckley, με τους This Mortal Coil. Για τον Jeff μιλάει αποσπασματικά στο ντοκιμαντέρ του BBC 'Jeff Buckley: Everybody Here Wants You'.
Όσο σπουδαίος κι αν ήταν ο Jeff, στο συγκεκριμένο κομμάτι η Liz τον καπελώνει- ώρες ώρες τραγουδά όχι σαν ξωτικό, αλλά σαν αγρίμι.

All Flowers In Time

cunningham

'Flora' by Gucci. Directed by Chris Cunningham.


'All Is Full Of Love' by Björk. Directed by Chris Cunningham.

we also walk dogs

20. Όσο περνά ο καιρός κι ακούω ολόκληρους δίσκους, αρχίζω να υποπτεύομαι πως το dubstep είναι ήχος των singles κι όχι των άλμπουμ. Ελάχιστα πράγματα μένουν στη μνήμη. Νομίζω πως τελευταία μου άρεσαν μόνο μερικά tracks του Appleblim με τον Ramadanman. 19. Ο Martyn προωθείται τρελά. Έχει όμως κι ένα ωραίο mix στο ‘Acid Bells’ του Efdemin. 18. Αυτό που είναι καλό άλμπουμ είναι το νέο του Boxcutter. Αλλά αυτό δεν το λες ακριβώς dubstep. 17. Το πιο σούπερ όνομα στο φετινό Champions League ανήκει στον Hulk της Πόρτο. Όνομα και πράγμα. Το πιο κυριολεκτικό- μετά τον Μουνίτις, φυσικά. 16. Επίσης μ’αρέσει σαν όνομα το Νέμεθ, του μπασκετμπολίστα της ΑΕΚ. Σαν χαρακτήρας από Λάβκραφτ. 15. Βγήκε και νέος The Field. Όπως τα παλιά του δηλαδή. 14. Χάλια μαύρα το νέο της Peaches. 13. Ότι θα ερχόταν για live ο Giorgio Moroder δε θα το περίμενα- αν και θα’πρεπε να το υποπτευτώ, με τόσα γερόντια που έρχονται στην Ελλάδα για συναυλίες. Είμαι περίεργος να δω αν το retro-kitsch electro του ζει ακόμα. 12. Έρχεται κι ο Jori Hulkkonen με συμφωνική ορχήστρα. Κι ο Q-Bert κι ο Jazzy Jeff. 11. Όμως φέτος είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια που δεν τρελαίνομαι να δω συναυλίες. Ούτε τους FSOL, ούτε το Ejekt, κι απ’το synch λίγα με τραβάνε, 3 Chairs, Junior Boys άντε και Fennesz-A Mountain of One (ίσως επειδή από πριν τα περισσότερα είχαν ακουστεί; ποιος ξέρει). Άλλες χρονιές ακόμα και στους Bloc Party θα έτρεχα. 10. Είναι απίστευτο το πόσο λυσσαλέα είναι η προσπάθεια να αποδειχθεί από κάποιους, με το ζόρι, πως τα γεγονότα του Δεκεμβρίου ήταν «εξέγερση» κι «επανάσταση». Ακόμα και τώρα, που φάνηκε πως δεν υπήρξε απολύτως τίποτα από πίσω ως ιδεολογία (ή έστω απλά ιδέα), η πλύση εγκεφάλου συνεχίζεται. Για τα γεγονότα στα πανεπιστήμια, φυσικά, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. 09. Από τους νέους δίσκους των Pet Shop Boys και των Depeche Mode μου έμειναν τα εξής: οι Pets είναι πολύ καλοί συνθέτες, ξέρουν ακόμα να γράφουν πολύ καλά τραγούδια- αν απέβαλλαν και το hi-nrg στοιχείο τι καλά που θα ήταν.. 08. Κι οι Depeche γράφουν πολύ καλά τραγούδια, ναι. Ο Martin Gore. Στα '90s. 07. Νομίζω πως από τις λίγες συνήθειες που από παιδί εξακολουθεί να με κάνει χαρούμενο και να μου χαρίζει ένα ηλίθιο χαμόγελο κάθε φορά, είναι η εφαρμογή της θερινής ώρας. Like a child, stupid enough. 06. Το ντουέτο Tracey Thorn-Jens Lekman στη διασκευή των Magnetic Fields (το ‘Yeah! Oh, Yeah!’ διάλεξαν) για τα 20α γενέθλια της Merge, είναι κάπως αμήχανα απλό. Η έμφαση στο αμήχανα. 05. Δεν έχω δει μεγαλύτερο βούρλο τελευταία από την Lady GaGa. Απορώ πώς της έδωσαν χρόνο οι Tennant/Lowe στα Brits. Άντε κοριτσάκι μου να δεις τα extras της τουρνέ της Cyndi Lauper από το DVD του 1987.. 04. Πάντα το έλεγα: μην υποτιμάς τα μυρμήγκια. 03. Μεγάλη απογοήτευση οι νέοι Röyksopp. Μόνη εξαίρεση το ‘Silver Cruiser’, κι αυτό γιατί δε θυμίζει Röyksopp. 02. Emilio Estevez, Renee Russo, Mick Jagger, Sir Anthony Hopkins: Αριστούργημα. Ή μήπως όχι; 01. Δύο ονόματα που κακώς έχω αμελήσει: Lowtec και Low Motion Disco. Καθόλου low. 00. Η πιο ωραία στιγμή της ημέρας είναι μετά τη δουλειά, όταν μέσα από το λεωφορείο στην Αττική Οδό, χαζεύω μισοκοιμισμένος τα κίτρινα λεωφορεία με τα πιτσιρίκια που επιστρέφουν σπίτι.

Αποδελτίωση

«η προσπάθεια να ξεριζωθεί η θρησκεία οδηγεί μόνο στην επανεμφάνισή της με πιο χονδροειδείς και υποβαθμισμένες μορφές»
________

«Το καλύτερο για μας είναι να “σαπίσει” ο Καραμανλής για κανένα χρόνο ακόμη, να φάει και όλα τα δύσκολα και μετά να έλθουμε εμείς». Κορυφαίο στέλεχος της Ν.Δ. πάλι υποστήριζε πως «το καλό σενάριο είναι να γίνουν τώρα εκλογές, να τα κάνει θάλασσα ο Γιώργος γιατί τα πράγματα είναι παρά πολύ δύσκολα και του χρόνου την άνοιξη μπορεί να ξανακερδίσουμε τις εκλογές». Κοινό σημείο στις ενδόμυχες επιθυμίες και των δύο να βουλιάξει λίγο παραπάνω ο τόπος και αυτό να τους ωφελήσει κομματικά. [..]
Οι περισσότεροι ειδήμονες του ΠΑΣΟΚ μονολογούν «ο Θεός να βάλει το χέρι του αν αναλάβουμε τώρα» και οι πιο κυνικοί, όπως είπαμε, προσεύχονται να περάσει όλο το τσουνάμι της κρίσης με τη Ν.Δ. στην εξουσία.
________

Το υπουργείο χωρίς καν να διαμαρτυρηθούν, αποφάσισε στις αρχές της εβδομάδας να τους ευεργετήσει: ο κ. Ευ. Στυλιανίδης ανακοίνωσε πως μέχρι του χρόνου τέτοια εποχή (που είναι βέβαιον πως οι εκλογές θα έχουν γίνει), οι οδηγοί «με τα κίτρινα» θα θησαυρίσουν: τα κόμιστρα θα έχουν αυξηθεί 100%, το αντίτιμο για τα τηλεφωνικά ραντεβού θα απογειωθεί, και τα ταξί θα τσαλαβουτούν με τον νόμο σε κάποιους απ’ τους λεωφορειόδρομους κι ας σκίζουν οι συγκοινωνιολόγοι τα πτυχία τους. Ολα αυτά, στο πλαίσιο μιας «συμφωνίας κυρίων», όπως ανήγγειλε το υπουργείο. Οσο για το ποιοι είναι οι «κύριοι» της άλλης πλευράς... Το 15% των ταξιτζήδων στην Αθήνα δεν έχει καν δίπλωμα ή άδεια οδήγησης!
________

Το να διαβάσει κανείς το μυαλό του Κιμ Γιογκ Ιλ είναι σαν να ψάχνει μαύρη γάτα σε σκοτεινό δωμάτιο, χωρίς καν να ξέρει αν η γάτα είναι μέσα.
________

«Μακράν ο χειρότερος σε κατάσταση ποταμός από όσους έχουν ελεγχθεί» χαρακτηρίζεται λίγες μέρες μετά ο Ασωπός από τους μελετητές του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) που ανέλαβε έργο ελέγχου για λογαριασμό του ΥΠΕΧΩΔΕ εξετάζοντας τα ύδατα με βιολογικές παραμέτρους και όχι με απλές αναλύσεις.
Το μοναδικό ζωντανό στοιχείο που βρήκαν οι επιστήμονες στο νερό του Ασωπού είναι η κόκκινη προνύμφη ενός συγκεκριμένου είδους μύγας, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να επιζήσει σε συνθήκες μηδενικού οξυγόνου. Το ΕΛΚΕΘΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είναι επικίνδυνη όχι μόνο η άρδευση αλλά και η παραμικρή επαφή με τα βοθρολύματα του Ασωπού.
Η μελέτη καταγράφει συγκεντρώσεις εξασθενούς χρωμίου έως και 148 μικρογραμμάρια ανά λίτρο, από τα οποία τα 2/3 καταλήγουν στον υδροφόρο ορίζοντα. Παράλληλα, οι ειδικοί χαρακτηρίζουν το νερό ακατάλληλο για άρδευση εξαιτίας των βαρέων μετάλλων που ανιχνεύονται με τις αναλύσεις. Τα ευρήματα είναι αποκαλυπτικά. Εντοπίζεται βάριο 18.000 μgr με όριο 0 (!), νικέλιο 31 μgr ανά λίτρο με όριο 20, κοβάλτιο 30 μgr με όριο 0, σίδηρος 420 μgr ανά λίτρο με όριο 200 και μαγγάνιο 157 μgr ανά λίτρο με όριο 50!

Και:
Μαγική εικόνα... Η όψη του Ασωπού, όπου μετέβησαν χθες σε προγραμματισμένη επίσκεψή τους τα μέλη της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής, δεν θύμιζε σε τίποτα εκείνη των προηγούμενων ημερών. Για την ακρίβεια, δεν θύμιζε καν βιομηχανικό ποτάμι!
Ο γενικός γραμματέας Περιβάλλοντος του ΥΠΕΧΩΔΕ κ. Ευάγγελος Μπαλτάς παραδέχθηκε στο περιθώριο της επίσκεψης ότι την προηγούμενη ημέρα «στρώθηκε» χαλίκι ώστε να μη... λασπωθούν οι βουλευτές μας, ωστόσο μυστήριο παραμένει το πώς εν μια νυκτί είχαν ισοπεδωθεί οι καλαμιώνες και είχαν «εξαφανιστεί» οι μπούκες των εργοστασίων. «Το νερό σου ’ρχόταν να το πιεις!» όπως λέει χαρακτηριστικά στην «Κ» εις εκ των χθεσινών «επισκεπτών» των Οινοφύτων.

Τόσο σου’ρχεται να το πιεις, όπως το νερό που έβγαινε απ’τη βρύση μου προχτές: μαύρο. Και με essence βόθρου.

party for your right to fight

Bruce Lee vs. Chuck Norris. Απ’το ‘Way of the Dragon’, 1972. Classic. Έχει και commentary. Αξίζει να ψάξεις και το ‘Enter the Dragon’ του 1973, με μουσική Lalo Schiffrin. Σ’εκείνο το φιλμ ο Bruce Lee φοράει την κλασική κίτρινη φόρμα που έβαλε στην Uma Thurman ο Tarantino.


Star Trek. Απ’το επεισόδιο ‘Amok Time’, 1967. Ο Spock επιστρέφει στον πλανήτη Vulcan. Όμως η μάχη του Kirk κλέβει την παράσταση. Υπνωτικές κινήσεις- πέφτεις σε trance.


Daniel-san. Το χτύπημα του αιώνα. Και σε slow motion. Αν κι η σωστή εκδοχή είναι αυτή:




‘Adisaya Piravi’. Το cult.


‘L’executeur’. Ninja με μουστάκι. Αυτό και μόνο θα αρκούσε. Πόσο μάλλον το «ninja με μουστάκι εναντίον afro ninja».


Εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν. Η υποκριτική τέχνη φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη. Την τελική σκηνή θα τη ζήλευε κι ο Argento. ‘Unbreakable’.


‘The Story of Ricky’. Κι εδώ το αίμα τρέχει αβίαστα. Η σκηνή με τον «στραγγαλισμό», ό,τι πιο cult έχω δει.

3 from 1

Αυτοί εδώ μου θυμίζουν πολύ τους Bloc Party. Δεν γνώριζα απολύτως τίποτα γiα τους The Invisible πριν ακούσω το συγκεκριμένο. Ωραίο single πάντως.


Σ’αυτόν έχουμε αναφερθεί ξανά. Περίεργο βίντεο.


Μ’αρέσει η Natasha Khan. Δεν έχει το αλήτικο της Lily Allen, ούτε θυμίζει χτυπημένη στο κεφάλι «τραγουδοποιό» που πάει και στα Starbucks με την κιθάρα. Αν γράφεις κομμάτι για τον Daniel LaRusso του Ralph Maccio, αξίζεις. Για τον master Miyagi έχει γράψει κανείς τραγούδι; Respect και για τη φωτό:

hey, ho, let’s go!

Το spinner.com δημοσίευσε μια λίστα με τους καλύτερους στίχους που «ανοίγουν» ένα κομμάτι- τους πρώτους δηλαδή που ακούγονται μετά την εισαγωγή. Από τη δική του λίστα, κι αυτή των αναγνωστών, διαλέγω 10:

10. "She's a very kinky girl"
--Rick James' 'Superfreak'

9. "Well, it's one for the money, two for the show, three to get ready, now go, cat, go!"
--Carl Perkins' 'Blue Suede Shoes'

8. "I am the son, and the heir, of a shyness that is criminally vulgar"
--The Smiths' 'How Soon Is Now?'

7. "There must be some kind of way out of here, said the joker to the thief"
--Jimi Hendrix's 'All Along the Watchtower'

6. "She was more like a beauty queen from a
movie scene"
--Michael Jackson's 'Billie Jean'
5. "Why do birds suddenly appear every time you are near?"
--The Carpenters' 'Close to You'

4. "In the time of chimpanzees I was a monkey"
--Beck's 'Loser'

3. "I guess I shoulda known
by the way you parked your car sideways
that it wouldn't last"
--Prince's 'Little Red Corvette'

2. "I like big butts and I cannot lie"
--Sir Mix-A-Lot's 'Baby Got Back'

1. "You were working as a waitress in a cocktail bar"
--Human League's 'Don't You Want Me'

Δύο που πρέπει να ακούσεις το sample για να εκτιμήσεις:

"Tommy used to work on the docks"
--Bon Jovi's 'Livin' on a Prayer'

"Don't call it a comeback"
--LL Cool J's 'Mama Said Knock You Out!'

Και πέντε random δικά μου:


5. Who's the black private dick that's a sex machine to all the chicks?

4. How does it feel/To treat me like you do?

3. Poor old Johnny Ray/Sounded sad upon the radio, he moved a million hearts in mono.

2. I got a letter from the government The other day
I opened and read it It said they were suckers
They wanted me for their army or whatever
Picture me given' a damn - I said never

1.

τάμπλερ

Αυτό το blog απ’το ξεκίνημά του υπήρξε λιγομίλητο. Ίσως εξαιτίας της αίσθησης πως μερικές φορές δεν ξέρεις τι ακριβώς θέλεις να πεις, ή πώς να το πεις, αλλά απλά να το εκφράσεις με κάθε τρόπο. Δεν ξέρω αν είχε κλικάρει κανείς την τελεία που βρίσκεται στη στήλη δεξιά ως μοναδικό link εδώ μέσα, αλλά τον τελευταίο καιρό οδηγεί σε κάτι πιο μινιμαλιστικό από αυτό. Κι αφού στο twitter λίγα λέω, i tumble therefore i am.

yagiveup

Παρά το ακατάλληλο του χώρου για τέτοια μουσική, τον ανύπαρκτο ήχο, τα κατεβασμένα στόρια και τον ημι-περίεργο κόσμο, έχω να πω ότι λίγες φορές έχω ευχαριστηθεί τελευταία τόσο πολύ dj set όπως αυτό του Omar-S την Παρασκευή το βράδυ. Όχι μόνο για τη σοβαρότητα και τον επαγγελματισμό που έδειξε σε αυτό που κάνει (2 φορές κοίταξε προς το κοινό αν δεν κάνω λάθος, την μία τον πέτυχα και σε φωτό) σε αντίθεση με όσα βγάζει στις συνεντεύξεις του, ή για το εύρος των επιλογών του (από George Benson και Adonis σε Ferrer/Sydenham), αλλά και για την τεχνική αρτιότητά του ως dj. Για την ακρίβεια, είχα να ακούσω τέτοιες αλλαγές και τέτοια μίξη από κάτι αρχαία set του Derrick May. Σεβασμός το λιγότερο, για έναν τύπο που παίζει κι ηχογραφεί με τα ίδια Sony ακουστικά εδώ και 7 χρόνια, κι υπογράφει τα βινύλιά του με τους μαρκαδόρους που χρησιμοποιεί στην πρωινή δουλειά του στη Ford..

η πόλη των σκιών

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο μ’αρέσουν οι φωτογραφίες του Alexey Titarenko. Ειδικά η σειρά ‘City of Shadows’. Σαν καρέ από το ‘Jacob’s Ladder’.

Πανάθεμά σε vocoder

Στα μισά blogs που διαβάζω, ανεβαίνει μουσική παραπλήσια του indie dance: ήτοι κιθάρες μαζί με «μπίτια», μπότες να χτυπάνε αλλού για αλλού, άσχετα bleeps, πειραγμένα φωνητικά με τα χαλασμένα εργαλεία των Daft Punk, ήχος-αχταρμάς, τα πάντα όλα σε 3 λεπτά. Δυστυχώς η απελευθέρωση της μουσικής από όρια και το μότο «όλα είναι ένα», οδήγησαν σε μια αβάσταχτη σαλάτα, που μπλέκει τον Circlesquare με τους Hot Chip. Τους Foreigner με τον Jean Michel Jarre. Τον Τουρνά με τον Ξενάκη. Κι αυτό όχι από άποψη, αλλά επειδή είναι κουλ. Όλα επιτρέπονται. Οι διαχωριστικές γραμμές έχουν σβήσει, όλα κολλάνε με όλα. Όλα; Ε όχι. Η κατάσταση έχει πάψει πια να έχει πλάκα, γιατί το κριτήριο «μαλάκα τα σπάει το ρεμίξ» δεν είχε ποτέ της πλάκα, ειδικά όταν το remix γίνεται πιο σημαντικό απ’το ίδιο το κομμάτι. Και δεν μιλάμε για περιπτώσεις που ο remixer έχει το class του Ron Hardy ή του Larry Levan, ή έστω την παιδεία του Carl Craig. Μιλάμε για τα αποπαίδια του blog house και τα νόθα παιδιά του french electro (κατάρα τη στιγμή). Αποενοχοποιήσαμε την disco για να ακούσουμε καλύτερη μουσική, όχι για να μπλέξουμε τα μπούτια μας. Τελικά, όπως και σε κάθε μουσικό είδος, είναι οι χρονικές στιγμές τέτοιες που ο άξιος κι ο ικανός ξεχωρίζει από τη λεπτομέρεια, τις μουσικές γνώσεις και το αισθητικό κριτήριο. Τα πειστήρια εμφανίστηκαν και πέρσι βέβαια (και για τους δύο), υπάρχει και το ‘Cosmic Galactic Prism’, και το ‘Interpretations’ για όσους δεν πείθονται. Απλά στο ‘II’ όλα έχουν πάρει το δρόμο τους, κι η cosmic disco δε φοβάται την ψυχεδέλεια (γιατί την κατέχει), ούτε τους jazz πειραματισμούς (γιατί οι κιθάρες είναι live κι όχι ableton live, if you get me). Για τα περαιτέρω ίσως τα ξαναπούμε μετά από 3-4 ακροάσεις, αν και ήδη 3 κομμάτια μοιάζουν εξαιρετικά, με την πρώτη.

the hunter gets captured by the game

And what haunts me, is that in all the faces of all the bears that Treadwell ever filmed, I discover no kinship, no understanding, no mercy. I see only the overwhelming indifference of nature. To me, there is no such thing as a secret world of the bears. And this blank stare speaks only of a half-bored interest in food. But for Timothy Treadwell, this bear was a friend, a savior.
-Werner Herzog, for Timothy Treadwell, from the film ‘Grizzly Man’, 2005.

Όπως Ελλάδα

Morten Gamst Pedersen - Worst Dive Ever

Στο ημίχρονο του αγώνα-ρεβάνς με τη Σεντ Ετιέν για τους «16» του Κυπέλλου UEFA, ο αθλητικός διευθυντής της Βέρντερ Βρέμης, Κλάους Αλοφς, δίνει συνέντευξη στο κανάλι που μεταδίδει το ματς. Η ερώτηση, η οποία αφορά την ρίψη φωτοβολίδων από τους εκδρομείς οπαδούς της Βέρντερ προς αυτούς της Σεντ Ετιέν, απόλυτα ξεκάθαρη: «Ντρέπεστε γι’ αυτά που συνέβησαν;».
Η απάντηση, εξίσου ξεκάθαρη: «Ναι, ντρεπόμαστε και σε συνεργασία με την αστυνομία θα βρούμε τους δράστες και θα φροντίσουμε να υποστούν τις προβλεπόμενες κυρώσεις».
Ούτε ατάκες του στυλ «ο υπέροχος κόσμος μας προκλήθηκε», ούτε «πρόκειται για μια μικρή μερίδα που δεν αντιπροσωπεύει τον κόσμο της ομάδας μας», ούτε τίποτα συναφές.
Ούτε, βεβαίως, κάποια πρόθεση για… τηλέφωνο στον καθιερωμένο αρμόδιο προκειμένου, εφόσον γίνουν συλλήψεις, να φροντίσει μετά να βγάλει τα «αδικημένα παιδιά μας» από τη φυλακή. Η ίδια η Βέρντερ, άλλωστε, έχει φροντίσει στο παρελθόν να αποκλείει διά βίου από τους αγώνες του «Βέζερ Στάντιον» οπαδούς που δεν συμπεριφέρονται ως οφείλουν.

Την ίδια ώρα στο Αμστερνταμ, ο Γερμανός διαιτητής Φλόριαν Μέγιερ διακόπτει για ένα λεπτό το ματς του Αγιαξ με τη Μαρσέιγ όταν διαπιστώνει ότι ένα λέιζερ… κάνει βόλτα στο πρόσωπο του Μπουντεβάιν Ζέντεν, ο οποίος «πληρώνει» το γεγονός ότι στο παρελθόν φόρεσε την φανέλα της Αϊντχόφεν.
Ο ρέφερι ενημερώνει τον τέταρτο διαιτητή, ο εκφωνητής του «Αμστερνταμ Αρένα» κάνει συστάσεις και ως διά… μαγείας το λέιζερ εξαφανίζεται [..]

[via]

Δηλαδή, ό,τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα.
Στο βίντεο ο Μόρτεν Γκαμστ Πέντερσεν της Μπλάκμπερν, δείχνει ότι οι ώρες παρακολούθησης αγώνων του Ντιόγκο και του Καραγκούνη δεν πήγαν χαμένες.

kanye, you destroyed it

Auto Tuning from Casey D on Vimeo.

definitely maybe

Δεν έχω καταλάβει γιατί τα αθηναϊκά ραδιόφωνα, αν εξαιρέσω τον Εν Λευκώ, παίζουν ελάχιστη soul. Και παλιά, και σημερινή- αν υφίσταται το δεύτερο σκέλος.. Η Stones Throw δε λαθεύει τελευταία, και πέρα από τις hip hop παραγωγές που βγάζει με το κιλό, δοκιμάζει να παίξει μπάλα και σε άλλα γήπεδα. Mayer Hawthorne λέγεται ο νεαρός, και αυτό που κάνει στο κομμάτι των New Holidays το λέω αναζωογόνηση:

Mayer Hawthorne-Maybe So, Maybe No

Όπως λέει και το Wax Poetics, ο M.H. ίσως αποτελεί την απαρχή ενός «ρετρό» κινήματος.

Mayer Hawthorne grew up in Ann Arbor, Michigan, just outside of Detroit, and vividly remembers, as a child, driving with his father and tuning the car radio in to the rich soul and jazz history the region provided. “Most of the best music ever made came out of Detroit,” claims the singer, producer, and multi-instrumentalist, who counts Isaac Hayes, Leroy Hutson, Mike Terry, and Barry White among his influences, but draws the most inspiration from the music of Smokey Robinson, Curtis Mayfield, and the legendary songwriting and production trio of Lamont Dozier, Brian Holland, and Eddie Holland Jr.

The “retro” tag is added to almost any contemporary work that sounds like it was originally recorded between 1966 and 1974, and Hawthorne, among the newest contributors to the genre, is aware of how trends come and go. After being introduced to Stones Throw label head Peanut Butter Wolf by mutual friend Noelle Scaggs of the Rebirth, even his current boss was skeptical. “He showed me two songs and I didn’t understand what I was listening to,” Wolf recalls. “I asked him if they were old songs that he did re-edits of – I couldn’t believe they were new songs and that he played all the instruments.”

And after meeting in person, it was even harder for Wolf to believe that Hawthorne was also the lead vocalist. Few expect such heartfelt sentiment to come from a 29-year-old white kid from Ann Arbor, but he has caught the ear of his family at Stones Throw, as well as BBC Radio 1 host Gilles Peterson and producer/DJ Mark Ronson. Expectations are high for the admitted vinyl junkie who never planned on taking his crooning public. Hawthorne’s hanging-by-a-string falsetto and breakbeat production on his first recorded effort, the tender “Just Ain’t Gonna Work Out,” are simultaneously Smokey and J Dilla – equal parts “The Tracks of My Tears” and “Fall in Love.” “It’s soul,” he explains, “But it’s new.”

Hawthorne has produced and played instruments for much of his life, but never intended to become a singer. He isn’t formally trained, and never sang in the church choir or in any of the bands he was in before founding the County (formerly the County Commissioners). But here he is, new school soul sensation, who has taken the Motown assembly-line production model and eliminated nearly every element but himself and a few hired hands. “I think Mayer is the only artist in the history of the label that I’ve signed after hearing only two songs,” says Peanut Butter Wolf. “Sometimes, you just know it’s the right thing to do.”

And for those willing to believe anything is possible, be grateful to have Mayer Hawthorne on the scene. It’s not just throwback music anymore – this revival is all about progression.

-Ronnie Reese (Wax Poetics / Rollingstone.com)

Στη Stones Throw έχει κυκλοφορήσει και το ‘Just Ain’t Gonna Work Out’, στο κόκκινο βινύλιο της φωτό, σε σχήμα καρδιάς. Σε αναμονή του άλμπουμ του, και με την προσμονή να μη γίνει απλά ένας νέος James Pants.
Το original των New Holidays, εδώ. Έχει και myspace.

the abyss gazes also

Διάβασα τους ‘Watchmen’ του Alan Moore και του Dave Gibbons ένα καλοκαίρι του ‘96. Ή μήπως ‘97; Anyway, αυτό που θυμάμαι είναι πως το βιβλίο βρέθηκε στα χέρια μου από τη διακριτική αλλά και κατά περιπτώσεις εξόχως εκνευριστική περιέργεια του επισκέπτη, που σκαλίζει ξένες βιβλιοθήκες. Ήταν μια τυπική επίσκεψη σε εξοχικό φίλων, και ανάμεσα σε διάφορα Lonely Planet βρήκα εκείνο τον ογκώδη τόμο. Κι ενώ οι υπόλοιποι απολάμβαναν τη θέα της θάλασσας από τη βεράντα καθώς σουρούπωνε, εγώ είχα πέσει με τα μούτρα στη δυστοπία των υπερηρώων.

Μαθημένος στον Peter Parker και το υπόλοιπο συνάφι της Marvel, δυσκολευόμουν να χωνέψω τον περίεργο Rorschach που θύμιζε διασταύρωση ήρωα του Hammett και psycho killer, την περίεργη γλώσσα (κάτι ανάμεσα σε αγγλική λογοτεχνία και ΝΥ slang), τα τσιτάτα από Νίτσε και τις πολιτικές παραβολές. Δε σκοπεύω να αναλύσω τα δεύτερα επίπεδα ή το πόσο έξυπνα περνάει τα νοήματά του ο Moore. Αλλά ακόμα δεν έχω καταλήξει αν θα πρέπει να δω ή όχι το φιλμ του Zack Snyder- και να γκρινιάξω λίγο που ο Gibbons ήταν πάντα ο αδικημένος της ιστορίας, το σκίτσο του ήταν αξιοθαύμαστα ισορροπημένο ανάμεσα στα noir graphic novels και τις περιπέτειες του Iron Man.

Όπως και να’χει, ό,τι άλλο έχει κάνει ο Alan Moore δίπλα στους Watchmen, μοιάζει μικρό. Ακόμα και το ‘V’.
Τον κάτοχο του κόμικ δεν τον γνώρισα ποτέ.

ghost train

Υπάρχει κι ο Doppler.

χωροταξία

It’s the fab four. Δες την λήψη καλύτερα εδώ.

Από κατασκευής ελαττωματικό μοντέλο

pic

Τέσσερις μέρες κλινήρης, αυτή η ίωση που γυροφέρνει τόσους, πρέπει όντως να είναι ιδιαίτερα δυνατή. Ή υπήρξε ανάμειξη με την αφρικανική σκόνη και μένα με ξέκανε. Όπως και να’χει, έμεινα μισή και βάλε εβδομάδα να απομνημονεύω ώρα με την ώρα κάθε εκατοστό των τοίχων μου, ανήμπορος να γράψω σε οθόνη, να διαβάσω από οθόνη, ή έστω να δω κάτι. Το φαγητό στεγνό κι η γεύση απούσα, κάθε μπιφτέκι μαύρο φελιζόλ, κάθε σούπα υγροποιημένο κρύο καλαμπόκι. H τηλεόραση, χοάνη μιζέριας. Δεν έχανες μόνο iq σε κάθε κλικ του zapping- η συνταξιούχος που καταναλώνει πρωϊνά/μεσημεριανά πρέπει να’ναι η πιο θλιβερή φιγούρα γυναίκας στον δυτικό κόσμο.
Η μουσική έμοιαζε ατελής, και κάθε προσπάθεια μάταιη- στο τρίτο track πάταγα stop. Μόνο ο Keith Jarrett άντεξε. Κι ο Glenn Gould, ελέω τηλεφώνου, με τον Goldberg συνοδό στο background. Αλλά αυτό δε μετράει.

Και σ’αυτές τις άρρωστες κίτρινες μέρες, το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να διαβάσω το ‘Καθώς Ψυχορραγώ’, κι αναρωτιέμαι αν έχει υπάρξει κανένας συγγραφέας μεγαλύτερος στον αιώνα που πέρασε, από τον Ουίλιαμ Φώκνερ.

machinebox

The Machine from mudlevel on Vimeo.

The Box from mudlevel on Vimeo.

Rick’n’Roll

Γιατί ήταν τόσο συκοφαντημένοι οι Stock Aitken Waterman; Ποτέ δεν το κατάλαβα.
Αυτό εδώ το κλιπ με τα τρομερά captions/info είναι όλα τα λεφτά. Ο Rick Astley έχει πάρει και βραβείο από το MTV για «καλύτερο act ever», κι είναι υπεύθυνος για το φαινόμενο Rick’n’Roll.

In September 2008, Rick was nominated for the 'Best Act Ever' award at the MTV Europe Music Awards[3] The push to make Astley the winner of the award continued after the announcement, as well as efforts to encourage MTV to personally invite Astley to the awards ceremony.[8] On October 10, Astley's website confirmed that an invitation to the awards had been received.[9] On November 7th, following a massive internet campaign by fans, Rick won the award in Liverpool, but was not there in person to receive it. Perez Hilton collected the prize on his behalf.[10]

(wiki)

Anyway, αρκετά με τα χαζά του δικτύου, εδώ είναι το νέο άλμπουμ του Burial: rapidshare

απόψε

the sight below

Εδώ και τρεις μέρες (σαν σάουντρακ μπορείς να το πεις των γκρίζων ημερών πριν τις χαζές Απόκριες) ακούω συνέχεια το άλμπουμ του μυστηριώδη The Sight Below. Περίεργος ήχος για μια εταιρεία σαν την Ghostly International- η ίδια παρομοιάζει τη μουσική του με αυτή του William Basinski, αν και το όλο εγχείρημα θυμίζει προσπάθειες των My Bloody Valentine να παίξουν ambient techno (στην παράδοση του Wolfgang Voigt). Το ‘Glider’ βαδίζει στα βήματα του EP ‘No Place For Us’, το οποίο η Ghostly δίνει δωρεάν (.zip).


Και σαν απόλυτο ταίριασμα (το yang του yin) ήρθε κι ο νέος δίσκος του Tim Hecker, για να συμπληρώσει το σχέδιο. Το ‘An Imaginary Country’ είναι το ίδιο υπνωτικό, ίσως λιγότερο μελαγχολικό απ’το ‘Glider’. Αν βάλεις τα δύο άλμπουμ να παίζουν το ένα μετά το άλλο, υπάρχει φυσική συνέχεια. Ίσως ο καλύτερος δίσκος του Hecker.
An Imaginary Country

die, richard dawkins, die

Οι μέρες μας είναι μετρημένες. Το έφτιαξα με αυτό.

stoned autopilot

got to be there Σε όσους αρέσει να διαβάζουν για μουσική (εκτός απ’το να ακούνε): ένα πολύ ενδιαφέρον ποστ από το μπλογκ Bass and Superstructure (το οποίο μπορεί να είναι ώρες ώρες υπερεκλεκτικό αλλά είναι εξίσου to the point), στο οποίο γίνεται κι αναφορά στην εξόφθαλμη ομοιότητα του ‘My Girls’ των Animal Collective με το ‘Your Love’ του Frankie Knuckles.

ben Kirk Degiorgio’s ‘It’s Raining Tunes’: How would you feel about a scenario where every single piece of music ever made, was made available for streaming from a cloud at MP3 quality with the option to download?

music & me Οι Beastie Boys γιορτάζουν τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του ‘Paul’s Boutique’, που εκτόξευσε τη χρήση samples στην toomuchsphere. Ενδιαφέρον έχει το audio commentary για το άλμπουμ, με τα σχόλια της μπάντας- το κατεβάζεις εδώ. Στο site έχει κι ένα old school παιχνίδι ping pong.

forever, michael Μιλώντας για samples, πολύ καλή είναι η έκδοση με τα κομμάτια που «έκλεψαν» στη διάρκεια της καριέρας τους οι Massive Attack ‘Protected Massive Samples’. Όλα στο ίδιο σημείο γυρίζουν.

off the wall Τα φετινά remix (pass: nodata.tv) στο ‘Tessio’ του Luomo δεν προσφέρουν τίποτα το συγκλονιστικό. Μάλλον επιβεβαιώνουν την άποψή μου ότι το original είναι από τα καλύτερα vocal house κομμάτια ever.

thriller Ένα μικρό, χαζό mime quiz, από το Quietus.

bad Συμπάθειες: Nite Jewel, Datahata (ό,τι πιο κοντά στον ήχο του Gerard Donald άκουσα πρόσφατα), Miwon (το ‘A to B’ είναι από τα πολύ καλά ambient των τελευταίων μηνών). Και τρία ωραία mix από το bodytonicmusic: Metro Area, Shed, Luciano.

dangerous Επαναληπτικά μαθήματα: Donny Hathaway-‘Everything Is Everything’ (η πιο αδικημένη soul φωνή), Marvin Gaye-‘Here My Dear’. Λίγα πράγματα γράφτηκαν για τον θάνατο του John Martyn στα ελληνικά μέσα. Και νόμιζα ότι η φολκ ήταν της μοδός, του πούστη..

invincible Μια πολύ καλή διασκευή στο ‘Can’t Tell Me Nothing’ του Kanye West, από τους Francis and the Lights.

pic: mike garlington

silent.

Richard Misrach: 01, 02

undead

Δεν ξέρω ποια άλλα «ροκ» (βάλε όσα εισαγωγικά θες) σχήματα θα’θελα να δω live αυτή τη στιγμή, το σίγουρο είναι ένα: οι Αμερικανοί Zombi. Έχω ξαναγράψει γι’αυτούς, και τον τελευταίο καιρό έχω πάθει ψύχωση να συλλέγω ό,τι έχουν κυκλοφορήσει. Μαζί και κάθε κυκλοφορία του (ενός από τους δύο) Steve Moore, από το πρόσφατο σχεδόν-drone ‘Vaalbara’, στο πιο ambient ‘Demo 2003’. Είναι αυτή η περίεργη μίξη που καταφέρνουν, που θυμίζει John Carpenter και Giorgio Moroder, Trans Am και Goblin, sludge και italo disco.
Φέτος επιστρέφουν με το ‘Spirit Animal’, σε πιο spacey διαστάσεις. Το εξώφυλλο μου θυμίζει παραλλαγή της φράσης «ο ελέφαντας στο δωμάτιο»..
Ποιος τους φέρνει Ελλάδα;