geoffrey johnson

The work of Geoffrey Johnson.

lilies

Οι ατέρμονες συζητήσεις περί του τι εστί IDM/oι παλιές καλές μέρες του 'Amber' και του 'Teartear'/όταν ο Aphex δεν έπαιρνε druqks/μια στιγμή μακριά απ'το πλήθος του ηλεκτρονικού φεστιβάλ, εσύ και το ξημέρωμα/το 'Soup' του Bola/το πρώτο φως στο καράβι της επιστροφής ακούγοντας Casino Versus Japan/οι Gescom κι ο Bochum Welt/ξεχασμένες φωτογραφίες σε μικροσκοπική κάρτα μνήμης/η θέα απ'το Galaxy, σε φωτό κινητού, 2007, η Αθήνα από ψηλά/το 'Better Things' του Duane Hopkins/ο ατέλειωτος φετινός χειμώνας/θα επιστρέφω πάντα στο 'Lilies'

wanna run to you/my legs won't respond

Έχω πάψει να ψάχνω επιμελώς την ποπ μουσική για να βρω το ιδανικό. Έχω πάψει να αναλύω patterns, hooks και ρεφρέν. Πλέον την βιώνω σε πρώτο επίπεδο, σχεδόν σαρκικά.

Λίγα πράγματα γνωρίζω για τους Bear In Heaven. Ότι είναι απ'το Brooklyn, ότι σχηματίστηκαν απ'τον Jon Philpot που είχε μια μπάντα ονόματι Προσωκρατικοί (Presocratics), ότι τους έχουν κάνει remix οι Studio, κι ο The Field.

Στο 'Reflection of You' κάνει remix ο πολυαγαπημένος μου Steve Moore, από τους Zombi (ως Lovelock). Κάπου εκεί ανάμεσα άκουσα τις ανάσες των Fleetwood Mac στο 'Big Love', τους Cars, το MOR των '80s. Υπάρχει κι ένα remix απ'τον CFCF (που συνήθως είναι πολύ καλός), αλλά αφαιρεί την ατμόσφαιρα του κομματιού τελείως.

Το 'Reflection of You' είναι το καλύτερο κομμάτι που άκουσα μέσα στο 2012.

bearinheaven.com

schott:2011 key:01

Διαπιστώνω πως ήταν μια ωραία χρονιά μουσικά, μετά και τις τελευταίες φορές που προσπάθησα να ξανακούσω άλμπουμ που είχα εντός κι εκτός εικοσάδας. Λυπάμαι που άφησα απ'έξω τους HTRK, θα ήμουν ασυνεπής απέναντι στον εαυτό μου- η 20άδα είχε στηθεί καιρό τώρα. Άλμπουμ που είχα στα 20 αλλά ξανάκουσα πρόσφατα και δε με άγγιξαν καθόλου (του The Weeknd καθόλου) ή μου φάνηκαν λίγα για top20 (Mayer Hawthorne, Jamie Woon), άλλα που θα ήταν στα 20 αν δεν ήταν τόσο φλύαρα (Μ83, Drake), κάποια που δεν πρόλαβα να αγαπήσω (Moomin), κάποια που ακούω ακόμα αυτές τις μέρες. Όπως και να'χει, όποιος διαβάζει αυτό το μπλογκ είχε υποψιαστεί το #1. Και του χρόνου.


+30:
HTRK-Work (Work, Work)
The Weeknd-House Of Balloons
Mayer Hawthorne-How Do You Do
Real Estate-Days
Junior Boys-It's All True
Moomin-The Story About You
Still Corners-Creatures Of An Hour
Toro Y Moi-Underneath The Pine
Morphosis-What Have We Learned
Pinch & Shackleton-Pinch & Shackleton
Feist-Metals
Gang Gang Dance-Eye Contact
Jamie Woon-Mirrorwriting
M83-Hurry Up, We're Dreaming
Drake-Take Care
The Drums-Portamento
Josh T. Pearson-Last Of The Country Gentlemen
Araabmuzik-Electronic Dream
The Field-Looping State Of Mind
Cold Cave-Cherish The Light Years
Fleet Foxes-Helplessness Blues
Balam Acab-Wonder/Wander
Belong-Common Era
Vatican Shadow-Kneel Before Religious Icons
Legowelt-The TEAC Life
Marc McGuire-Get Lost
Thundercat-The Golden Age Of Apocalypse
Cut Hands-Afro Noise I
Frank Ocean-Nostalgia, Ultra
BNJMN-Black Square

1. Kuedo-Severant [Planet Mu]
Ποιο είναι πιο σημαντικό άραγε; Αυτό που σε συγκινεί πραγματικά, ή αυτό που θεωρείς πρωτοποριακό; Απ'την πρώτη στιγμή που άκουσα το 'Severant', ήξερα πως τέτοια διλήμματα δεν υφίστανται. O Jamie Teasdale (ή αλλιώς Jamie Vex'd) φτιάχνει μια μουσική μπροστά απ'την εποχή της, φουτουριστική, που δε θυμίζει άμεσα κάτι άλλο. Απ'τις περιπτώσεις που λες "πώς γίνεται να μη σκέφτηκε κάποιος άλλος να δημιουργήσει κάτι τέτοιο στο παρελθόν;".

Το 'Scissors' είναι απ'τα κομμάτια που με άφησαν άναυδο την πρώτη φορά που το άκουσα (ειδικά στο 0:35, κάτι σταμάτησε μέσα μου).



Αν μείνεις στα arpeggiated synths έχεις χάσει όλη την ουσία. Επιβάλλεται να το ακούσεις απομονωμένος, με ακουστικά.



Πώς γίνεται να μη σκεφτείς το 'Blade Runner' μετά το 'Flight Path';





Αν ήταν ταινία, θα ήταν, όπως όλοι λένε, το 'Blade Runner'. Και ποιος είμαι εγώ για να διαφωνήσω;

The end of a year:

1. Kuedo-Severant [Planet Mu]
2. John Maus-We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Upset! The Rhythm]
3. Kate Bush-50 Words for Snow [Fish People]
4. Tim Hecker-Ravedeath, 1972 [Kranky]
5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]



Rewind:

2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:02

2. John Maus-We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Upset! The Rhythm]
Έχω την αίσθηση πως ο John Maus δεν έχει συνειδητοποιήσει πλήρως τι ακριβώς έχει επιτύχει. Ότι δεν έχει συναίσθηση του τι δημιουργεί: θέλει απλά να δημιουργήσει. Είναι φανερό πως δεν τον νοιάζει το άψογο της παραγωγής, δεν τον αφορά ο περφεξιονισμός. Είτε το αποκαλέσεις new wave, lo-fi ή οτιδήποτε άλλο, γεγονός είναι πως το 'We Must Become..' παραμένει ένα θαύμα του one-take.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Warriors'.



This list has an end:
2. John Maus-We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Upset! The Rhythm]
3. Kate Bush-50 Words for Snow [Fish People]
4. Tim Hecker-Ravedeath, 1972 [Kranky]
5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]


Rewind:

2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:03

3. Kate Bush-50 Words for Snow [Fish People]
Καθυστερημένο νούμερο 3, η μεγαλύτερη έκπληξη της χρονιάς. Ήμουν έτοιμος να χλευάσω το νέο άλμπουμ της Kate Bush μετά το απογοητευτικό 'Aerial' του 2005, πριν καν το ακούσω. Ποιος θα το λεγε πως θα με συγκινούσε η φωνή του Elton John, σήμερα; Κι ότι αυτά τα 8λεπτα τραγούδια έμελλαν να γίνουν το soundtrack αυτού του χειμώνα, αμετάκλητα; Επιπέδου 'Hounds of Love', και δεν υπερβάλλω καθόλου.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Atonement'.


Two to go:
3. Kate Bush-50 Words for Snow [Fish People]
4. Tim Hecker-Ravedeath, 1972 [Kranky]
5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]



Rewind:

2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:04

4. Tim Hecker-Ravedeath, 1972 [Kranky]
Every year, the residents of Baker House, a dormitory near the Charles River on the MIT campus (officially Building W7), push a non-functioning, beyond-repair piano off the roof of the building. It falls six stories and lands near the tennis courts. The first Baker House Piano Drop, done in 1972, is captured in the photo on the cover of Tim Hecker's 'Ravedeath, 1972'. There's actually a unit of volume, the Bruno, named after the racket made by the impact. [source]

The Hatred of Music, συμφωνική μουσική του 22ου αιώνα.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Man On Wire'.



so far:
4. Tim Hecker-Ravedeath, 1972 [Kranky]
5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]



Rewind:

2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:05

5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
Στην οθόνη του κινητού του Omar S φτάνει ένα μήνυμα: "Το Resident Advisor έχει καλύτερο δίσκο της χρονιάς τον Nicolas Jaar..". "Τα ίδια κάνουν και στη blogovision. Γατάκια.." ψιθύρισε πριν μπει στο Subaru STI 06.




Αν ήταν ταινία, θα ήταν το original 'Tron'.


so far:
5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:

2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:06

6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
Μια άλλη μουσική, που δε χωράει σε κατηγορίες και ταμπέλες. Την αποκαλείς όπως θες.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Empire of the Sun'.


so far:
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]



Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:07

7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
Μετα-αποκαλυπτικό sci-fi soundtrack, στα όρια μεταξύ μελωδίας και χάους. Ποιος το περίμενε πως απ'τους Vex'd θα γεννιόταν κάτι τέτοιο; Γεύση μετάλλου στο στόμα.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν φυσικά, το 'Dune'.



so far:
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:08

8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
Όσοι τρόμαξαν απ'τα ουρλιαχτά στην αρχή του άλμπουμ και δεν είχαν την υπομονή να το ακούσουν όλο, έχασαν το πιο βατό άλμπουμ του Dominick Fernow. Raw, pure, crystal synth-driven downward spiral.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Tetsuo'.


so far:
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:09

9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]

Για να μην επαναλαμβάνομαι, τα έχω ξαναπεί εδώ κι εδώ.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Out of the Past'.


so far:
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:10

10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
Ζήτησαν απ'τον Howard Shore να φτιάξει ένα σάουντρακ για ταινία του Ken Loach, αλλά τελικά ανέλαβαν οι Pansonic. Στο 'In Dust' όλα κλιμακώνονται, αλλά η ομίχλη δε φεύγει ποτέ.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Kes'.


so far:
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:11

11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]

El Topo: [to his son] You are seven years old. You are a man. Bury your first toy and your mother's picture.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'El Topo'.



so far:
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:12

12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
Δεν ξέρω πώς να περιγράψω αυτό το άλμπουμ. Ούτε τι συμβαίνει στο εξώφυλλο. Ούτε τι σημαίνει ο τίτλος του άλμπουμ. Ας μιλήσει καλύτερα ένα απ'τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς, το 'Rubylith Film':

Rubylith film (Orphan remix) by patten

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Ghost In The Shell 2'.



so far:
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:13

13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
Αυτό είναι το πιο χίπικο που μπορώ να αντέξω, νομίζω. Το ζεύγος Indra Dunis και Aaron Coyes πιθανόν live να είναι μουσική δωματίου, πιθανόν η ψυχεδέλειά τους να εξατμίζεται στον αέρα. Όπως και να'χει, έτσι θα'πρεπε να παίζεται το dub σήμερα.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Zabriskie Point'.


so far:
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:14

14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
Ο Pat Grossi δεν έχει το hype του James Blake και μάλλον δεν του μέλλει να γίνει τόσο γνωστός. Τι κρίμα που έχει πολύ καλύτερη φωνή, και κομμάτι σαν το 'Hangin On' δεν πρόκειται να βρεις στο ντεμπούτο του Βρετανού πιτσιρικά. Στο 'Playing House' συμμετέχει ο How to Dress Well.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Parfum d'Yvonne'.

so far:
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:15

15. Zomby-Dedication [4AD]
Ο πιο συνεπής της συνομοταξίας. Με σεβασμό σε άλλα είδη που δεν διακρίνονται με την πρώτη ακρόαση (acid house, anyone?). Και μια ηχηρή απάντηση στο βαρετό, λίγο-απ'όλα πανηγύρι του 'Glass Swords' του Rustie.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Birdy'.


so far:
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:16

16. Destroyer-Kaputt [Merge]
Αν κάποιος μου έλεγε πως θα ψήφιζα Destroyer φέτος στην 20άδα, μάλλον θα γελούσα. Για καλή τύχη όλων μας, τον Dan Bejar τον τσίμπησε κάποιο παράξενο έντομο και μεταμορφώθηκε σε '80s νοσταλγό. Φαίνεται πως έχει μελετήσει πολύ καλά τους Prefab Sprout (στο 'Chinatown' και το 'Kaputt'), αλλά και τον Paddy McAloon στα σόλο του (η εισαγωγή του 'Suicide Note for Kara Walker' μου θυμίζει το 'I Trawl the Megahertz'). Έχει κάποια απ'τα ωραιότερα ποπ τραγούδια της χρονιάς, κι ουδεμία τύψη φέρω.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'All the Real Girls'.


so far:
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:17

17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
Φρενήρες house; Footwork; Burial-like patterns στο 'Where Did We Go Wrong'; Τι σημασία έχει στ'αλήθεια; Αυτό που έχει πραγματικά ενδιαφέρον είναι πως ο Travis Stewart είναι απ'την Νέα Υόρκη κι όχι από κάποια βρετανική πόλη. Η Hotflush με λίγα στοιχεία από το 'Druqks'.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Liquid Sky'.



so far:
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:18

18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
Πίσω στο 1990. Κάποιος έκλεψε τους κωδικούς της Liz Fraser. Το εξώφυλλο θα μπορούσε να είναι μια μικρή λεπτομέρεια από αυτό του 'Heaven or Las Vegas'.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Mysterious Skin'.



so far:
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:19

19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
Όσοι τον σνόμπαραν λόγω προτέρου βίου και επειδή έκανε πιο mainstream τον ήχο του, αγνόησαν ένα υπέροχο άλμπουμ. Για μένα, ισάξιο του 'For Emma, Forever Ago'.



Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Days of Heaven'.

so far:
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:20

20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]
Αν το hip-hop ήταν αποκλειστικά ένας rapper και επιθετικές ρίμες, θα είχαμε χάσει αμέτρητα συναρπαστικά άλμπουμ. Το instrumental hip hop του Mike Volpe έχει ό,τι λείπει απ'τον DJ Shadow σήμερα. Το sample της Björk που χρησιμοποιεί στο 'Illest Alive' είναι καλύτερο από ολόκληρο το 'Biophilia', αλήθεια.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Mothlight'.

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

gaijin in her black suede spikes

Here in my Akasaka hotel, I can't sleep. I get dressed and walk to Roppongi, through a not-unpleasantly humid night in the shadows of an exhaust-stained multilevel expressway that feels like the oldest thing in town.

Roppongi is an interzone, the land of gaijin bars, always up late. I'm waiting at a pedestrian crossing when I see her. She's probably Australian, young and quite serviceably beautiful. She wears very expensive, very sheer black undergarments, and little else, save for some black outer layer - equally sheer, skintight, and microshort - and some gold and diamonds to give potential clients the right idea. She steps past me, into four lanes of traffic, conversing on her phone in urgent Japanese. Traffic halts obediently for this triumphantly jaywalking gaijin in her black suede spikes. I watch her make the opposite curb, the brain-cancer deflector on her slender little phone swaying in counterpoint to her hips. When the light changes, I cross, and watch her high-five a bouncer who looks like Oddjob in a Paul Smith suit, his skinny lip beard razored with micrometer precision. There's a flash of white as their palms meet. Folded paper. Junkie origami.

This ghost of the Bubble, this reminder of Tokyo from when it was the lodestar for every hustler on the face of the planet, strolls on and then ducks into a doorway near the Sugar Heel Bondage Bar. I last came here right on the cusp of that era, just before the downturn, when her kind were legion. She's old-school, this girl: fin de siècle Tokyo decadence. A nostalgia piece.



William Gibson, 'My Own Private Tokyo'
Wired magazine, September 2001.

Vanished

Πρωτογνώρισα τον Kim Ji-Woon βλέποντας ένα κομμάτι που είχε σκηνοθετήσει για το πρώτο 'Three', την αρχική μορφή σπονδυλωτών φιλμ που οδήγησε στο πολύ καλό 'Three..Extremes'(με φιλμάκια από Park Chan Wook, Takashi Miike και Fruit Chan). Ύστερα ήρθε το 'A Tale of Two Sisters', και το σκοτεινό χιούμορ του 'A Bittersweet Life'.
Τον Choi Min-Sik δε γίνεται να τον ξεχάσεις, αν έχεις δει το 'Oldboy' και την τριλογία του Chan Wook Park. Έχει παίξει και τον ζωγράφο στο 'Μεθυσμένος με Έρωτα και Ζωγραφική', αλλά εδώ επιστρέφει σε γνώριμα μονοπάτια, αυτά της εκδίκησης.
Το αντίπαλον δέος Lee Byung-Hun (πρωταγωνιστής επίσης στο 'A Bittersweet Life' αλλά και το 'Joint Security Area') διαβάζω πως εκτός από ηθοποιός είναι και τραγουδιστής και μοντέλο, δημοφιλής στην Κορέα.

Το 'I Saw the Devil' είναι το 'Oldboy' χωρίς την τραγωδία: μια ιστορία εκδίκησης, που όμως πάει τελείως στραβά. Σαν πλοκή έχει τη δομή ενός αμερικανικού θρίλερ πάνω στο θέμα σίριαλ κίλερ, στον τρόπο που αναπτύσσει τις ιστορίες του ο David Fincher. Μόνο που απουσιάζουν πολλά απ'τα αμερικανικά κλισέ. Ο Ji-Woon παρουσιάζει τα πράγματα ωμά, με τα twists της ιστορίας προς το δυσοίωνο. Ο Choi Min-Sik ενσαρκώνει τόσο καλά το απόλυτο κακό, που νιώθεις να σπαρταράει στην οθόνη σαν ερπετό που δεν τον πιάνει κανένα βασανιστήριο. Σπουδαίος ηθοποιός.

Αλλά η κύρια ιδέα (της εκδίκησης) βουλιάζει μπροστά στη βία του φιλμ. Μερικές σκηνές είναι υπερβολικά βίαιες, σε σημείο να μου θυμίζουν έντονα Takashi Miike. Κι ουσιαστικά το 'I Saw the Devil' είναι το πάντρεμα του 'Ichi the Killer' με το 'Lady with a Vengeance'.



Το αντίθετο ακριβώς δηλαδή, όσων συμβαίνουν στο 'The Vanishing' του George Sluizer. Ο original τίτλος είναι 'Spoorloos' ('χωρίς ίχνος' στα ολλανδικά). Μιλά για την αναζήτηση του Rex για την κοπέλα του (Saskia), όταν 3 χρόνια μετά την εξαφάνισή της ο απαγωγέας της, ζητά να τον συναντήσει.Βασισμένο στο βιβλίο του Tim Krabbe 'The Golden Egg', ήταν απ'τα φιλμ που έβλεπα αραιά και που σε λίστες, αλλά ποτέ δεν έκανα τον κόπο να την ψάξω. Κακώς.

Το 'Vanishing' είναι απ'τα σπουδαία δείγματα ευρωπαϊκού σινεμά των eighties (γυρίστηκε το 1988). Έφτασε μέχρι τα Όσκαρ αλλά απορρίφθηκε λόγω μεγάλου μέρους γαλλικών διαλόγων που υπήρχαν στο φιλμ. Πολλοί το παρουσιάζουν με ταινίες του Hitchcock, αλλά έτσι η ιδέα κάπου χάνεται. Εμένα μου θύμισε πολύ έντονα τα ολλανδικά φιλμ του Veerhoeven, ιδίως το 'The Fourth Man', και με τρόμαξε όπως με είχε τρομάξει το 'Dear Zachary'.

Αυτό που σε φοβίζει στο 'Vanishing' είναι η αληθοφάνεια της ιστορίας. Τα πάντα θα μπορούσαν να συμβαίνουν στον καθένα από εμάς. Ο "κακός" του φιλμ είναι τρομακτικός (αξέχαστη η φιγούρα του Bernard-Pierre Donnadieu), γιατί είναι ένας από εμάς, θα μπορούσε να είναι ο γείτονάς σου. Τα άσχημα πράγματα στο φιλμ γίνονται μέρα μεσημέρι, σε ένα πολυσύχναστο βενζινάδικο. Κι όλα αυτά χωρίς σταγόνα αίμα. Η έκδοση της Criterion (δεν έχει extras) αποδίδει τα χρώματα της δεκαετίας του '80 άψογα. Το τέλος θα ήταν σοκαριστικό, αν δεν είχε αντιγραφεί (;) εις διπλούν, σε πρόσφατα χολιγουντιανά φιλμ. Απ'τις καλύτερες ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Αποφύγετε το αμερικανικό remake (με Jeff Bridges και Kiefer Sutherland) πάση θυσία.

Where next?

Η Ιστορία έχει πολλά παραδείγματα να δώσει πάνω στο θέμα της ανωνυμίας, της ηθελημένης απόκρυψης της ταυτότητας στην Τέχνη. Ειδικά στη μουσική, η υπερβολική έκθεση στα media απ'τις αρχές των '60s οδήγησε καλλιτέχνες (που δεν είχαν και τόσο λοξή βίδα) να αποστραφούν της ταυτότητάς τους και να προβάλλουν αντί εαυτόν, μια άλλη περσόνα. Είτε ήταν οι Residents αυτοί που προσπάθησαν επί δεκαετίες να κρύψουν τα πρόσωπά τους, είτε ο Burial στα χρόνια μας (μέχρι που αποκαλύφθηκε), η δυναμική μιας τέτοιας κίνησης τους πρόσθεσε δημοσιότητα, παρά τους την αφαίρεσε. Λίγο η ηδονοβλεπτική ματιά των μέσων απ'το 1990 και μετά που ήθελε τα πάντα μπροστά σε μεγεθυντικό φακό, λίγο η ίδια η ματαιοδοξία του καλλιτέχνη, στην ουσία η "μέθοδος" κατέστησε το προφίλ του οποιουδήποτε Banksy πολύ πιο ισχυρό από την ίδια του τη φήμη ως "artist".

Οι Sandwell District είναι πιο κοντά στην πλευρά της "ανωνυμίας", της anti-image στάσης που καθιέρωσαν οι Underground Resistance, οι Drexciya, κι οι Basic Channel στα πρώτα χρόνια τους. Πιστοί στο μινιμαλιστικό techno (απ'το design στα 12ιντσα τους μέχρι τον ωμό, ακατέργαστο ήχο), έχουν μια πορεία στο underground που έγινε ξεκάθαρη στο φετινό ομώνυμό τους άλμπουμ, με διάσπαρτες βερσιόν κομματιών, απόλυτα ρυθμισμένη στο τι αντιπροσωπεύουν ο Regis κι ο Function. Το ασπρόμαυρης αισθητικής WhereNext blog δίνει μια ιδέα της φιλοσοφίας τους.




Οι Sandwell District παίζουν απόψε στο Six D.O.G.S.

enter the void

Τώρα που τα μεγάλα λόγια τέλειωσαν, οι ταμπέλες έπεσαν κι οι πομπώδεις αρθρογραφίες εξαφανίστηκαν, ίσως είναι καιρός να αποτιμήσουμε καλύτερα τα πράγματα και να ακούσουμε μουσική χωρίς φλυαρίες. Πια το dubstep δεν είναι αποκάλυψη. Κι είναι ευκαιρία να κοιτάξεις με πιο καθαρό μάτι τα παρακλάδια που βγαίνουν στην ηλεκτρονική μουσική, σιγά σιγά, ένα ένα. Όχι ότι είχαν ποτέ σημασία τα ονόματα και τα tags, ούτως ή άλλως τα περισσότερα πράγματα έχουν ρίζες αλλού.

Ο Darren Cunningham μετά το 'Splazsh' δείχνει να έχει ξεφύγει τελείως. Προς το καλύτερο. Το 'Gershwin/Harrier ATTK' είναι απ'τα EP που δε χρειάζεται να πολυαναλύσεις, γιατί δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι αυτό που ακούς. Στο twitter δήλωσε πως θα κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ το 2011. Μουσική για vintage video games με αεροπλανάκια. Κι ας μην ξέρεις τι είναι ZX Spectrum.



O Shlohmo υποτίθεται πως κάνει experimental hip hop- ή έτσι τον βάφτισαν. Η μουσική του μου θυμίζει τον Khonnor, αν αυτός παρατούσε τις κιθάρες κι άκουγε φανατικά The Weeknd. Το φετινό του 'Bad Vibes' δεν δικαιώνει τις προσδοκίες, αλλά ευτυχώς υπάρχει το 'Just Us' που σώζει τα πράγματα:



Στην ίδια κατηγορία, δείχνει να τα καταφέρνει καλύτερα ο Clams Casino. Τα 'Instrumentals' του έχουν συνοχή και ατμόσφαιρα, κάτι απ'το οποίο πάσχει ο δίσκος του Shlohmo. Οι παρομοιώσεις με τον DJ Shadow δε φανερώνουν πολλά, αλλά δείχνουν έναν δρόμο στον οποίο πατάει ο Mike Volpe. Σαμπλάρει επιτυχώς Janelle Monae και Björk, αν αυτό του δίνει credits:



Κι αν για Clams Casino και Shlohmo δύσκολα μπαίνουν οι ετικέτες, τι πρέπει να πούμε για τον Araabmuzik; R'n'b σε εκτροχιασμό, beats που θυμίζουν τη σκηνή του L.A. (Brainfeeder κυρίως), κι αρκετές δόσεις αμφιλεγόμενου, το λιγότερο, γούστου. Πώς αλλιώς να κρίνεις κάποιον που σαμπλάρει το 'Right In The Night' των Jam and Spoon; Στο 'Electronic Dream' του όμως, υπάρχουν κι ωραίες ιδέες:



To 'Ghost People' του Martyn μου φάνηκε αρκετά βαρετό (εξαιρώ το 'Viper'), ενώ το 'Glass Swords' του Rustie δείχνει να πλησιάζει τόσο πολύ τον ήχο του Hudson Mohawke, που αν δεν ήξερα τι ακούω, θα μάντευα με τη μία HudMo. Είμαστε σίγουροι πως δεν συγχωνεύτηκαν μεταξύ τους;



Ο Zomby τι παραπάνω έχει να πει στο 'Dedication' απ'ό,τι δεν είναι με την πρώτη ορατό στο 'Natalia's Song'; Το άλμπουμ του πάντως είναι αξιοπρεπέστατο, και μάλλον θα πρέπει να το ακούσω κι άλλες φορές για να το εκτιμήσω καλύτερα.



Η μεγάλη έκπληξη όμως ήρθε όταν δοκίμασα να ακούσω τα δύο προσωπικά άλμπουμ που έβγαλαν οι 2 (πρώην) Vex'd, Jamie Teasdale και Roly Porter.

Το 'Aftertime' του Roly Porter είναι ο experimental ήχος του σήμερα, ένα γκρίζο, μάλλον απαισιόδοξο άλμπουμ, βγαλμένο απ'τις πιο σκοτεινές στιγμές του Tim Hecker και το αμετακίνητο drone των Earth. Το βέλος του εξωφύλλου δείχνει μπροστά, να διαπερνά τις επιφάνειες σαν να διασχίζει το νερό. Απόλυτα ταιριαστό με το μετα-αποκαλυπτικό ευρωπαϊκό τοπίο του 2011.



Το 'Severant' του Jamie Teasdale όμως, ως Kuedo, είναι η πραγματική αποκάλυψη. Ένα φάσμα φουτουριστικών ήχων, ένα μείγμα από Vangelis (περιόδου 'China'), Ryuichi Sakamoto, Roni Size, Distance, ακόμα και παλιές κυκλοφορίες της Planet-E. Ένας καταπληκτικός δίσκος, απ'τους καλύτερους κατά τη γνώμη μου που ξεπήδησαν από το genre dubstep, κι απ'τους καλύτερους της χρονιάς. The future is unexpected.

adult.

Όταν μου τελειώνουν οι λέξεις, καταφεύγω σε μουσικές σαν αυτή.
Χωρίς περιγραφές.


Απ'το άλμπουμ 'Transluscence+Drift Music', του 2003.

riot on an empty street

I've seen the future. It's like the '80s, but in a deep brown version.


[pic]

artistrike half restrained

Ζούμε περίεργες εποχές. Δε χρειαζόταν να μπει το 2011 για να το συνειδητοποιήσω, φυσικά. Θυμάμαι παλιότερα, πιτσιρικάς, που διάβαζα για τη γενιά του "no future", και φανταζόμουν μια ολόκληρη φουρνιά εφήβων να περιμένει μια δεκαετία βγαλμένη από χωροχρονική τρύπα, τα διαβόητα '80s. Τους Βρετανούς τους έκαιγε το punk κι έβλεπαν τη Thatcher ως πραγματικότητα, όχι ως ολόγραμμα που μοιάζει σήμερα. Ήταν μια γενιά που γεννήθηκε στο χάος των '60s και μεγάλωσε στα καψαλισμένα '70s. Η ίδια γενιά, έφτιαξε την ανασφάλεια των '80s. Ο φόβος του AIDS κι ο ψυχαναγκασμός της απόκτησης κοινωνικού status και καριέρας γιγαντώθηκε. Στα '90s όλα έγιναν revival. Ζήσαμε τα πάντα απ'την αρχή- κι ας μην τα'χαμε δει από κοντά ποτέ. Τα '00s δεν τα θυμάμαι. Μάλλον είναι μια εικονική δεκαετία, ηλεκτρονική.

Για χρόνια αρκετά, όταν σκεφτόμουν την προηγούμενη δεκαετία, σκεφτόμουν τα eighties- δεν ξέρω γιατί συνέβαινε αυτό. "Ε δεν είναι και τόσο παλιό αυτό, γύρω στο 1985 βγήκε" -"Μα, έχουμε 2010, εικοσιπέντε χρόνια πίσω..". Δύσκολο να εξηγήσεις στον 20χρονο, που δεν ξέρει τι είναι το βινύλιο (όχι ότι το αγνοεί, δεν το ξέρει καν). Πλέον τα eighties είναι ανάμνηση, κι οι σημερινές εποχές μου μοιάζουν άχρονες τελείως. Δε μπορώ να προβλέψω όχι τι θα γίνει του χρόνου, ούτε το πώς θα'μαστε το καλοκαίρι. Σαν να κοιτάζω ένα ημερολόγιο λευκό, με ασημί ημερομηνίες. Για την κρίση δε θα πω λέξη.

Αυτές τις παράξενες μέρες, λίγο πριν/λίγο μετά την αλλαγή του έτους, άκουγα συνέχεια τον δίσκο των Violens, και βρήκα ειδικά στο 'Another Strike Restrained' τον ήχο που αρμόζει στην εποχή, το ρεφρέν που θυμίζει Prefab Sprout, τις κιθάρες που παραπέμπουν στους Hüsker Dü. Το λες και παυσίπονο.

Στο YouTube δεν υπάρχει η εκδοχή του άλμπουμ, αλλά το remix που αφαιρεί αυτό τον υπέροχο θόρυβο:

Another Strike Restrained

pic: artichoke halved, edward weston, 1930 [source]

schott:2010 key:01

Δεν άκουσα πολλά άλμπουμ αυτή τη χρονιά σε σχέση με άλλες, και η 20άδα βγήκε αυθόρμητα σχεδόν. Λυπάμαι που άφησα έξω τους Black Dog (με την αναπαράσταση του πρώτου 'Ambient' του Brian Eno), τον Kassem Mosse (βγάζει ΕΡ, όχι άλμπουμ), τους Violens, τον Four Tet, τους Arcade Fire (καταπληκτικό το 'Ready to Start', αλλά το άλμπουμ..), τον Actress, την Laurie Anderson, τους Digital Mystikz, τους Efterklang, τη Zola Jesus, τους Autechre, τον Scuba, τους Carbon Based Lifeforms, τον Tim Hecker, τον Donato Dozzy, τον Marcel Dettmann, τον John Roberts (το άκουσα αργά το 'Glass Eights'), τον Lerosa, την Ikonika, κι άλλους πολλούς που ξεχνάω σίγουρα..

Οι λίστες πάντα είναι υποκειμενικές- άρα κι αυτή βάσει προσωπικού γούστου, απαρτίζεται μόνο απ'όσα αγαπώ. Εξού και η ξεδιάντροπη ποπ του #1:

1. Twin Shadow-Forget [4AD]

-What do you do to have fun, George?
-I play drums..music..
-Yeah..
-Yeah
-Besides that?
-I like cars..
-What kind of cars?
-Sports cars
-Muscle cars?
-Yeah, muscle cars..



Η εισαγωγή, οι πρώτες νότες ήδη του 'Slow' ήταν ένα σοκ για μένα: σαν να άνοιξε μια πόρτα και να με έστειλε στο 1984. Σαν να άκουγα το 'Heartbeat City' των Cars, με τα ντραμς του 'Heart and Soul' των Joy Division. Σαν να έβγαιναν να παίξουν οι Go Betweens το 'Disintegration'. Άκουσα το 'Slow' σε γεμάτα mall, με ακουστικά, παρατηρώντας τα πρόσωπα των ανθρώπων. Σε άδεια mall, περπατώντας μόνος.

Τα σχόλια κάτω απ'το βίντεο στο YouTube μιλάνε για έναν 'μαύρο Morrissey', κάποιος άλλος λέει "There is rape in that man's eyes..".
Φυσικά, το βίντεο είναι μια "παρωδία" αυτής της διαφήμισης του Calvin Klein:



O George Lewis Jr. κυκλοφόρησε το 'Forget' σε παραγωγή του Chris Taylor των Grizzly Bear, στην εταιρεία του Taylor, Terrible Records. Η φωνή του μου θυμίζει με έναν περίεργο τρόπο τον (τόσο παραγνωρισμένο) Nicolas Makelberge και τον Roland Orzabal- μπορείς να αγαπήσεις το 'Forget' αν λάτρεψες το πρώτο άλμπουμ των Tears For Fears. Και δεν έφταναν οι αμέτρητες φορές που έχω ακούσει το 'Slow', έρχεται το 'Tyrant Destroyed' να σε διαλύσει: “…as if it wasn’t enough just to hear you speak, they had to give you lips like that”



“When you were 15, I know what you said / I’ll never let another black boy break my heart”

Σ'αυτό το άλμπουμ, που το εξώφυλλο του θυμίζει εικόνα από opening credits του David Lynch, εγώ χάθηκα κάπου στα '80s. Όπως αυτό το βίντεο:



http://twinshadow.net/

____

The end of a year:

1. Twin Shadow-Forget [4AD]
2. Emeralds-Does It Look Like I'm Here? [Editions Mego]
3. Midlake-The Courage of Others [Bella Union]
4. Teengirl Fantasy-7 AM [Merok]
5. Onra-Long Distance [All City]
6. Beach House-Teen Dream [Bella Union]
7. Urban Tribe-Urban Tribe [Mahogani]
8. The Radio Dept.-Clinging To A Scheme[Labrador]
9. Robert Hood-Omega [M-Plant]
10. Efdemin-Chicago [Dial]
11. The Sight Below-It All Falls Apart [Ghostly International]
12. Erykah Badu-New Amerykah Part Two: Return Of The Ankh [Universal Motown]
13. Caribou-Swim [City Slang]
14. Bvdub-The Art Of Dying Alone [Glacial Movements Records]
15. Steve Moore-Primitive Neural Pathways [Static Caravan]
16. Kanye West-My Beautiful Dark Twisted Fantasy [Roc-A-Fella]
17. 36-Hollow [3six Recordings]
18. Shed-The Traveller [Ostgut Ton]
19. Oneohtrix Point Never-Returnal [Editions Mego]
20. Flying Lotus-Cosmogramma [Warp]