romanticize the pal/secam

Αυτό θα μπορούσε να είναι το ιδανικό δωμάτιο απ’το αγαπημένο μου βίντεο κλαμπ ever. Όταν ήμουν μικρός, υπήρχε ένα μόνο βίντεο κλαμπ στο μέρος που μένω- ήταν η άνθιση της βιντεοκασέτας, η χρυσή δεκαετία του VHS. Φυσικά, το να νοικιάσεις μια κασέτα ήταν ολόκληρο γεγονός. Υπήρχαν μάλιστα και ταινίες που δεν μπορούσες εύκολα να βρεις, νοικιάζονταν με τη μία (π.χ. ο Eddie Murphy τότε ήταν πολύ δημοφιλής). Το συγκεκριμένο βίντεο κλαμπ, προτού ανακαινιστεί και γίνει ευρύχωρο, με τζαμαρίες, ήταν ένα κουτί στην κυριολεξία, 3Χ3. Οι κασέτες βρίσκονταν σε ράφια, κάθετα στημένες, έτσι ώστε δεν έβλεπες το εξώφυλλο, διάβαζες μόνο τη ράχη.
Ένα καλοκαίρι που έσκασαν κάτι απεργίες εκπαιδευτικών στο γυμνάσιο (υπερ-σύνηθες φαινόμενο στα eighties αυτό), είχαμε δει άπειρες ταινίες τρόμου. Εγώ σινεφίλ από μικρός, έβλεπα περίεργα φιλμ, που φυσικά αδυνατούσα να κατανοήσω στο 100% τους. Τι μπορεί να καταλάβει ένας 12χρονος απ’το ‘Blue Velvet’ του Lynch; Απ'ό,τι θυμάμαι είχα δει το μισό στο fast forward. Όταν το είδα ξανά, 5 χρόνια μετά, ήταν ένα άλλο φιλμ. Κι όχι μόνο Lynch βέβαια, ό,τι έβλεπα σε περιοδικά ή εφημερίδες κι ήταν περίεργο, το νοίκιαζα- εννοείται ότι τα έβλεπα μόνος, ήταν πολύ αλλόκοτα για να τα μοιραστώ με παρέα. Για την παρέα, αρκούσε ο Freddie Krueger κι ο Jason Voorhees.
Ακόμα κι όταν ανακαινίστηκε το βίντεο κλαμπ και μεγάλωσε (extra section: τσόντες), ήξερα πού βρίσκεται η κάθε βιντεοκασέτα, με ακρίβεια εκατοστών.



Η παραπάνω φωτό βέβαια θα μπορούσε να ανήκει και στο βίντεο κλαμπ στο οποίο ήταν υπάλληλος ο Quentin Tarantino, αυτό μου θύμισε. Ως γνωστόν, από εκεί ξεκίνησε. Το συνδύασα γιατί διάβαζα κάτι λίστες για τον Tarantino, του στυλ «αγαπημένη σκηνή θανάτου»:

“in which a girl showers while her boyfriend lies in bed. "There's a terrific slasher movie called The Prowler, it was out right after they'd come down hard on those movies, but they got X-rated violence in. I don't know who got a blowjob to get it done, but someone must have. There's a girl in the shower, with her boyfriend lying on the bed, and the prowler comes up and sticks a bayonet through the top of his head so it comes down through his chin. It's really slow. And he goes into the shower, where the chick is naked, and he stabs her with a pitchfork and as she's screaming, he lifts her up the wall".

The Prowler (1981, Zito)

Η σελίδα έχει διάφορα, αγαπημένα spaghetti western, grindhouse etc., και σχόλια ως συνήθως (“when I'm getting serious about a girl, I show her Rio Bravo and she better fucking like it”)

Also: the A to Z of Quentin Tarantino

(Το βίντεο κλαμπ της πρώτης παραγράφου έχει κλείσει εδώ και περίπου 7-8 χρόνια. Φέτος έκλεισαν και τα 2 DVD κλαμπ που υπήρχαν στην περιοχή, σχεδόν ταυτόχρονα)

Designer TV

[via]

(παρότι, εγώ, δεν..)

Was it worth it?

Χτες βράδυ στους Pet Shop Boys συνειδητοποίησα κάτι που υπό άλλες συνθήκες, θα το θεωρούσα αυτονόητο. Το γεγονός ότι η ποπ σήμερα είναι τόσο κακή, που καθόμαστε κι ασχολούμαστε με τα side projects του Taylor Deupree, ή τις τάχα μου πειραματικές κυκλοφορίες κάθε τύπου που έβγαλε σε 500 κόπιες άλμπουμ στην Whatever Records. Δεν απαιτώ η ποπ των ‘00s να είναι επιπέδου ‘West End Girls’. Ούτε την ανάγκη σώνει και καλά να περιγράψει τη γενιά του σήμερα σε στίχους 3 λεπτών. Αλλά τουλάχιστον θα μπορούσα να ακούω τραγούδια με ψυχή, με συνθετικό κορμό, αρχή μέση και τέλος. Αντ’αυτού καταλήγουμε στη μέτρια La Roux και την ανεκδιήγητη Lady Gaga. Που δε μπορούν ούτε να κλέψουν σωστά.



Για τη συναυλία, δεν έχω να βρω αρνητικά. Μπορεί ο χώρος να χάλαγε τον ήχο σε μεγάλο βαθμό, να μην έβλεπες αν δεν ήσουν στις πρώτες σειρές και τα μπαρ να ήταν 5 τραγούδια μακριά. Μπορεί να μην έπαιξαν το ‘Love Comes Quickly’, και να ξεπέταξαν το ‘Domino Dancing’ σε medley. Αλλά δύσκολα ξεχνιέται η ανατριχίλα της έναρξης με το ‘Heart’, η συγκίνηση στο ‘What Have I Done To Deserve This’ με την Dusty στην οθόνη, το ‘Do I Have To?’ (αυτή η προφορά του Tennant πια..), τα «κυβιστικά» χορευτικά (μόνο σε μένα θύμισαν το βίντεο του ‘True Faith’;)- μία απ’τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει, χωρίς δεύτερη σκέψη.

ovl mn

Όσοι έχουν πάρει το boxset της Warp για τα είκοσί της χρόνια, θα έχουν προφανώς ακούσει και το ‘Warp20:Unheard’, ένα cd με ακυκλοφόρητα έως σήμερα tracks. Για την ακρίβεια είναι ο σημαντικότερος λόγος για να πάρεις το boxset, υποτίθεται πως απ’τον υπόλοιπο κατάλογο της εταιρείας τα βασικά τα διαθέτεις. Όλο το cd είναι αρκετά καλό με ελάχιστες εξαιρέσεις. Αυτό όμως που με εξέπληξε ευχάριστα είναι αυτό το κομμάτι των Autechre, που μου θύμισε τις παλιές καλές εποχές τους. Μπορεί βέβαια εγώ να το βλέπω έτσι, γιατί είναι ήδη αργά τώρα που το ακούω κι έχω κάψει 3-4 συναισθηματικές φλάντζες, και γυρνάω σε flashback προ δεκαπενταετίας. Ή γιατί μπορεί να θέλω να θυμάμαι πως τα ‘90s δεν είχαν μόνο χαζή british pop..

la meglio gioventù

Σε ένα πρόσφατο ταξίδι μου στο Λονδίνο, ένα βράδυ που γύρισα πτώμα στο μικρότατο δωμάτιό μου (‘one bedroom apartment’ που λέει κι ο Terrence Dixon), τρώγοντας κάτι-απροσδιόριστο-σαν-γιαούρτι και χαζεύοντας τα βρετανικά κανάλια, έπεσα πάνω σε ένα ιταλικό φιλμ. Νομίζω πως έπαιζε στο BBC Four, χωρίς να είμαι βέβαιος. Δεν γνώριζα τίποτα για την ταινία, δεν την πρόλαβα άλλωστε από την αρχή, νύσταζα κιόλας, αλλά αμέσως πήγε το μυαλό μου σ’αυτό το φιλμ. Χωρίς να ξέρω τίποτα απ’την υπόθεση, ήθελα να πιστεύω πως είναι αυτή η ταινία. Είχα διαβάσει διάφορα γι’αυτό, υπήρχε σε κάτι λίστες «καλύτερων της χρονιάς», αλλά ποτέ δεν το κυνήγησα περαιτέρω.


Πριν λίγες μέρες θυμήθηκα πως είχα δει την ταινία κι είπα να το ψάξω. Ήταν όντως το ‘Best of Youth’- αλλά δε θα μπορούσα έτσι κι αλλιώς να το δω ολόκληρο, έχει διάρκεια 6 ωρών. Με τίτλο δανεισμένο από ένα ποίημα του Pasolini (ο σκηνοθέτης της, Marco Tullio Giordana έχει κάνει κι ένα ντοκιμαντέρ για τα «μυστηριώδη» αίτια θανάτου του P.P.Pasolini), αφηγείται την ιστορία της οικογένειας των Carati, μέσα απ’τη ζωή των δύο αδερφών, Nicola και Matteo. Ουσιαστικά πρόκειται για μια saga, μια τοιχογραφία της Ιταλίας απ’το 1966 ως το 2003. Όσο κατόρθωσα και είδα, έδειχνε συναρπαστικό. Ναι μεν είχε τη φωτογραφία και τη ροή τηλεοπτικής σειράς (στην Ιταλία προβλήθηκε σε τέσσερα κομμάτια, 100 λεπτών το καθένα), αλλά οι χαρακτήρες ήταν ολοζώντανοι, καθόλου γραφικοί, η μουσική διακριτική αλλά όμορφη, η σκηνοθεσία «ιταλικότατη» (αλλά με εξαιρετικά travelling και μεγάλα πλάνα).

Μέσα απ’τα ταξίδια των δύο αδερφών βλέπεις παράλληλα την ιστορία της Ιταλίας αλλά και της Ευρώπης, μια παράλληλη πραγματικότητα του Μάη του ’68, Ερυθρές Ταξιαρχίες(;) και Μαφία. Τα σχόλια στο imdb κι οι κριτικές του metacritic λένε περισσότερα. Είδα το 1/3 του φιλμ κι αναζητώ τα άλλα 2. Πάντως δε θέλω να κάνω συγκρίσεις με την ντόπια κινηματογραφική παραγωγή, γιατί θα πέσω σε θλίψη..

ο σβεν, ο τζίμι κι ο χανς

Τα mix του FACT δεν είναι ακριβώς η αδυναμία μου. Ίσως γιατί κάνουν αμέτρητους κύκλους σε blog, forum και μουσικά site, και καίγονται εύκολα. Παρ’όλα αυτά τα πράγματα τελευταία έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κυρίως για το διαφορετικό των περιπτώσεων.


Jimmy Edgar; Μα πού χάθηκε αυτή η ψυχή; Μετά από ένα υπέροχο άλμπουμ (‘Color Strip’) που έμπλεκε το ‘80s electro με το IDM* των ‘90s, κυκλοφόρησε κάποιες δουλειές ως Her Bad Habit (πιο soulfoul electro) και ως Creepy Autograph (address to 313, thank you), φέτος επέστρεψε με τρία 12ιντσα. Δυστυχώς το mix του για το FACT στερείται φαντασίας κι εξαντλείται στο πρώτο μισό, παρά το πολύ ενδιαφέρον tracklist. Για να έρθω στα ίσα μου, άκουσα δύο φορές αυτό (Kristuit Salu είναι άλλο ένα alias του Jimmy).


O Sven Weisemann απ’την άλλη ανήκει σ’αυτό που λέμε «νέα γενιά», κι αν υπήρχε στην Ελλάδα ο Γιωργάκης θα τον προωθούσε με δικά του podcast στο pasok.gr. Αλλά δυστυχώς είναι Γερμανός, και ενώ προωθεί το άλμπουμ του ‘Xine’ (για το οποίο δεν έχω βρει αρκετό χρόνο να το ακούσω όσο θέλω- ή οσο πρέπει, έστω..) έκανε ένα ωραιότατο mix στο FACT, τόσο house όσο techno: όσο δηλαδή χρειάζεται για να μπλέκεις το jacking house με το ‘Ritournelle’ του Sebastian Tellier. Καθόλου άσχημα.


Ο Χανς της περίπτωσής μας είναι ο Hans-Peter Lindstrøm, που μετά το φετινό project με την Cristabelle (μέτριο κατά τη γνώμη μου), το γύρισε στα seventies/eighties. Hall and Oates, Tears for Fears, Black Sabbath και Led Zeppelin. Κοίτα όμως που όσο το ακούς δεν το λες ούτε στιγμή cheesy..

THE DANCE PARADOX

Ακούω εδώ και 10 μέρες περίπου, το νέο (και παράλληλα πρώτο) άλμπουμ του Redshape. Δηλωμένος φαν εδώ και πολύ καιρό, περίμενα αυτή την κυκλοφορία περισσότερο με περιέργεια παρά με ανυπομονησία. Όπως έχει διαρρεύσει σε forum και διάφορα μπλογκ, ο μυστηριώδης τύπος με την κόκκινη μάσκα (που παίζει live φορώντας την) είναι ο Sebastian Kramer. Προσωπικά δεν το πολυασπάζομαι, με το (virtual) word of mouth δεν τα πάω καλά.

Κι ενώ η ακολουθία των ΕΡ του έδειχνε πως θα βρισκόμασταν προ κάτι σπουδαίου, το ‘Dance Paradox’ (που κυκλοφορεί στην Delsin) ενώ είναι ένα σημερινό, σύγχρονο techno άλμπουμ, μοιάζει ασύνδετο και χωρίς ταυτότητα. Κάτι σαν συλλογή από singles που περίσσεψαν από κάπου, ή ένα πάκο από white label βινύλια, έτσι στριμωγμένα από μόνα τους. Χωρίς να βρίσκω ψεγάδι στην παραγωγή ή τον ήχο (όλα στηρίζονται σε ένα «σοβαρό» house tempo), κάθε φορά που το ακούω νιώθω πως κάτι του λείπει για να αναδειχθεί σε σπουδαίο. Μια dark disco αίσθηση, μια sci-fi ατμόσφαιρα που σε κάθε kick διώχνει την αίσθηση της “dancefloor music”, ο ήχος της Delsin πριν καν τον μαντέψεις.

Οι πιο ενδιαφέρουσες στιγμές είναι το ‘Man Out Of Time’ που λες και ξεπήδησε απ’το ‘Landcruising’ του Carl Craig, και το ‘Rorschach’s Game’, που σπάει στα υπέροχα drums του, εκεί στο τρίτο λεπτό. Σίγουρα κάτι που θα μνημονεύσω στα καλύτερα της χρονιάς, αν και περισσότερο προβληματισμό μου δημιουργεί για την πορεία του techno του 2009: με τις τόσες εμβόλιμες επιρροές στο σώμα του, αυτό που ξεκίνησε στο Detroit τότε, φτάνει στο σήμερα σχεδόν απαράλλαχτο στη βασική δομή του, αλλά με χίλια δυο συστατικά σαν έξτρα φτερά που φύτρωσαν σταδιακά και δίχως ζόρι. Τουλάχιστον αυτά δεν του τα κόλλησαν πιουρίστες..

Νεκρή φύση

Έχω χρησιμοποιήσει ξανά φωτογραφίες του Chris Jordan σ’αυτό εδώ το μπλογκ. Οι φωτογραφίες αυτές των άλμπατρος, τραβήχτηκαν τον Σεπτέμβριο του 2009 στην ατόλη Midway, στον Βόρειο Ειρηνικό. Απεικονίζουν μικρά άλμπατρος, τα οποία τάιζαν οι γονείς τους κομμάτια από πλαστικό, αφού τα είχαν περισυλλέξει απ’τον μολυσμένο ωκεανό, νομίζοντας πως είναι τροφή. Όπως ο ίδιος ο Jordan αναφέρει, οι φωτογραφίες δεν έχουν «πειραχθεί» με κανέναν τρόπο.

Τέλος πάντων, δεν είχα σκοπό να σχολιάσω τίποτα οικολογικό ή να «καταγγείλω». Απλά οι φωτό μου έμοιαζαν απίστευτες ως εικόνα, κάτι τελείως μηδενιστικό, μηχανικό, έξω απ’τη φύση τους.



Ο Chris Jordan δεν είναι γνωστός ως απλός φωτογράφος: πέρα απ’τη δουλειά του σχετικά με τις καταστροφές του τυφώνα Κατρίνα, ή τις σχεδόν ambient απεικονίσεις από σιλό, μάζες κινητών τηλεφώνων ή πολτοποιημένων αυτοκινήτων, κυρίως αναγνωρίσιμος έγινε απ’τα μεγάλης κλίμακας έργα του με θέμα τον καταναλωτισμό στις ΗΠΑ. 2,4 εκατομμύρια κομμάτια πλαστικό σχηματίζουν έναν πίνακα του Χοκουσάι, κολάρα σκύλων τον Snoopy, κούκλες Barbie ένα γυμνό σώμα, θάλασσες από πλαστικά μπουκάλια, Georges Seurat από αναψυκτικά, νεκροκεφαλές από πακέτα τσιγάρων, και διάφορα άλλα. Δεν αξίζει να περιγράφω, καλύτερα να τα δεις μόνος σου.





chrisjordan.com

Σκοτεινή Ευρώπη

Προσπάθησα απ’τα πρώτα λεπτά της ‘Λευκής Κορδέλας’ να μπω στο πνεύμα της, χωρίς απαραίτητα να έχω από πριν στο νου ότι πρόκειται για «αριστούργημα». Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί να θεωρείται αυτό το φιλμ το καλύτερο του Haneke: το πρώτο μισό είναι τρομερά αργό (κόντεψα να κοιμηθώ), οικειότητα με τους χαρακτήρες δεν αποκτάς σε καμία περίπτωση, η πλοκή είναι ελάχιστη, μοιάζει σαν να μη συμβαίνει τίποτα το συνταρακτικό στο μικρό γερμανικό χωριό. Συμφωνώ απόλυτα με την κριτική του Π.Παναγόπουλου στην Καθημερινή («μεγάλη ταινία ή κάτι που θέλει να μοιάζει σε μεγάλη ταινία; Μάλλον το δεύτερο.. [..] η περίληψη της ταινίας είναι πιο συναρπαστική από την ίδια την ταινία»). Καμία κλιμάκωση, διεκπεραιωτική σκηνοθεσία (ας μην ξανακούσω για τη φωτογραφία..). Πού είναι η ανατριχίλα του ‘Cache’; Η κλινική ατμόσφαιρα του ‘Pianiste’; Και στο κάτω κάτω, αν αυτά τα περιστατικά δικαιολογούν έναν Παγκόσμιο Πόλεμο (όπως αφήνει να εννοηθεί με τη δολοφονία του Franz Ferdinand) και η συμπεριφορά των ανθρώπων στο φιλμ τη μετέπειτα γέννηση του φασισμού, τότε θα έπρεπε με όσα αφηγείται το ‘Funny Games’ να είχαμε ορδές νεαρών βανδάλων/δολοφόνων παντού, και με τη ‘Δασκάλα του Πιάνου’ μια σαδομαζοχιστική κοινωνία, καταπιεσμένη και στερημένη.



Ο ‘Κυνόδοντας’ του Λάνθιμου αντίθετα, μπορεί να μην ήταν αριστούργημα, αλλά ήταν καλύτερο απ’ό,τι περίμενα. Σίγουρα δεν είναι κάτι που δεν έχεις ξαναδεί, όλα θυμίζουν κάτι. Όμως έχει καλές ερμηνείες, είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι τοποθετεί την ταινία να εκτυλίσσεται στα ‘80s, έχει ρυθμό και φαντασία σαν φιλμ, ακόμα και χιούμορ. Αν δεν γνώριζες τίποτα για την ταινία και την έβλεπες στα ράφια ενός dvd club ως «ευρωπαϊκή πρόταση», άνετα τη χαρακτήριζες cult έκπληξη. Για τις αντιδράσεις του κοινού στο Άστυ, ας μη μιλήσω καλύτερα..

YouTube comment or e.e. cummings?

1. loog a his lirow nose
2. there is some shit I will not eat
3. LISN bud LISN
4. this i bad sorry to saY
5. leave her alone she's not your gal
6. She is Lucifierian !
7. THuNdeRBloSSo!M iN
8. aThe):l
9. stunned. i. am. stunned. every question speaks to us
10. What is nothing?

[YouTube comment: 1, 4, 6, 9, 10
e. e. cummings: 2, 3, 5, 7, 8]

BY FRANÇOIS VINCENT (via mcsweeneys)

Paranormal Activity

Το ‘Paranormal Activity’ είναι ένα φιλμ που απ’ό,τι δείχνουν τα πράγματα, πάει να γίνει το ‘Blair Witch Project’ του 2009. Γυρισμένο ως “mockumentary horror” (όπως ακριβώς δηλαδή πλασαριζόταν και το ‘BWP’ το 1999), με μπάτζετ 15.000 δολάρια, έχει κατορθώσει μέχρι στιγμής να έχει εισπράξεις άνω των 65 εκατομμυρίων δολαρίων. Γυρίστηκε μάλιστα το 2007, και προβάλλεται φέτος.

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από ένα ζευγάρι, τον Micah και την Katie, που έχουν να αντιμετωπίσουν ένα πνεύμα(;) που κατατρέχει την Katie από μικρή. Στο σπίτι που μένουν πλέον, αποφασίζουν να κινηματογραφήσουν ό,τι συμβαίνει, με την κάμερα τα βράδια να μένει ανοιχτή όσο κοιμούνται.

Υποτίθεται πως οι θόρυβοι το βράδυ, οι αόρατες κινήσεις, η οικειότητα της κάμερας στο χέρι (σαν να βλέπεις κάποιο home video), έχουν καταστήσει το φιλμ ήδη ως ένα από τα τρομακτικότερα όλων των εποχών.
Να πω την αμαρτία μου, η ταινία δε με τρόμαξε καθόλου. Θες επειδή δεν πολυπιστεύω σε πνεύματα και στοιχειωμένα σπίτια, θες επειδή μου φάνηκαν τεράστια τα σεναριακά κενά (ποιο σενάριο θα μου πεις..) κι η ηθοποιία μετριότσατη, μου προκάλεσε τα ίδια ακριβώς συναισθήματα με το ‘Blair Witch Project’. Δεν είχε την πειστικότητα του ‘Εξορκιστή’ που σε κολλούσε στον τοίχο, ούτε ο δαιμονολόγος και το ouija board έκαναν δουλειά..
Η κόπια που είδα περιείχε το αυθεντικό τέλος- το τέλος που προβάλλεται στις αίθουσες (άλλαξε κατόπιν εντολής του Steven Spielberg που έχει αναλάβει και την παραγωγή) είναι αρκετά τρομακτικό. Για την ακρίβεια, αξίζει όσο όλο το υπόλοιπο φιλμ. Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή για το τέλος του φιλμ, που παίχτηκε μόνο σε μια προβολή (ακόμα πιο ακραίο, μάλλον). Δεν αναφέρω παραπάνω (spoilers).

Το σίγουρο είναι πως με το τεράστιο buzz που γίνεται στο internet, ’το ‘Paranormal Activity’ οδηγείται απευθείας σε ριμέικ. Τώρα αν είναι καλύτερο του ‘REC’, αν είναι απλά ένα hype, αν σε κάνει να θες να κοιμηθείς με ανοιχτά φώτα ή όχι, είναι στην κρίση του καθενός. Εγώ πάντως βρίσκω πιο τρομακτικό τον Lynch ή τον Harmony Korine για να πω την αλήθεια..

Τσαϊκόφσκι

1000 cellphones syncing 53 different ringtone alerts from 2000 sent messages to reconstruct Tchaikovsky's 1812 overture.


making: 1, 2
overture

not fully baked

Διάβασα αυτό το ποστ του Simon Reynolds, και πραγματικά αδυνατώ να κατανοήσω σε τι βαθμό έχει φτάσει η μανία των Βρετανών να βάζουν ταμπέλα σε κάθε νέο μουσικό είδος που δεν έχει ήδη ταυτοποιηθεί. Μοιάζει με την μεθοδολογία που χρησιμοποιεί ένας εντομολόγος για να κατατάξει το νέο σκαθάρι που έφερε απ’τη Γουινέα στο σκονισμένο σακίδιό του- χωρίς την αγάπη της επιστήμης όμως.

Στο άρθρό του ο Reynolds βαπτίζει το postdubstep/postgrime (όπως ο ίδιος το αναφέρει) σκηνικό, ως nu-IDM. Μετά τους νεολογισμούς τύπου chiptune, φτάσαμε στο άλλο άκρο. Με δυο λόγια, χαρακτηρίζει αυτή τη μουσική ως new intelligent dance music. Intelligent dance music δηλαδή το grime και το dubstep, τα οποίο ουσιαστικά ξεπήδησαν από φόρμες καθαρά χορευτικές, που δεν αγνόησαν ποτέ την dance διάσταση (σε αντίθεση με το IDM, ακόμα και με την “nerdy” πλευρά του, όπως αναφέρει τον Kid606 για παράδειγμα). Όχι ότι δεν έχει μια «εγκεφαλική» πλευρά αυτή η μουσική, αλλά ο παραλληλισμός της (τότε) Rephlex με την Hyperdub, και με ενδιάμεσο κρίκο αυτών των 2 την Planet Mu, μοιάζει τελείως άστοχος.

Λες και δεν μπορεί ένα νέο είδος να μην έχει ταμπέλα, να μην πατάει απαραίτητα σε ένα συγκεκριμένο genre του παρελθόντος. Ακούω το ‘3 EPs’ του Shackleton, και έχω την περιέργεια να δω πώς θα προσπαθήσουν να κατηγοριοποιήσουν αυτόν τον ήχο τα βρετανικά μέσα (γιατί οι Αμερικανοί ή οι Ολλανδοί ή οι Γερμανοί ποσώς ενδιαφέρονται). Απορίας άξιο, σε μια εποχή που κυκλοφορεί τόσο ενδιαφέρουσα νέα μουσική, και τέτοια ροή πληροφορίας, να λειτουργούμε με κανόνες του 1988. Άντε γιατί θα αμολήσω τα σκυλιά..

[pic]: Francis Clalin or Clatin or Clayton: Woman who disguised herself as a man and fought in the Civil War, found out only after being wounded.
Apparently she could spit, swear and drink as well as any other soldier

wave fiction

Λ’Εσπιόν, η αποκάλυψη

Ήθελα να ήξερα ποιον ύπνο δικαίου κοιμόμουν όταν αυτό το διαμάντι έσκασε στο cyberspace (για το underground κανάλι της Λάρισας, δεν το συζητάμε καν, δεν θα προλάβαινα). Ας μην καταχωρηθεί απλά ως trash ή cult, είναι κρίμα να αγνοηθεί η κοινωνιολογική του διάσταση.

Από πού να το πιάσει κανείς;
-Απ’τη slang που σαν ιός έχει εξαπλωθεί στη νεολαία μας; Και είναι παιδιά του δημοτικού, διάολε!
-Απ’τις συμβουλές των προχωρημένων νέων για την ζούγκλα out there («ξέρετε τι γίνεται εκεί έξω..»);
-Απ’το αυθόρμητο πάρτυ που χαλάει απ’την απρόσκλητη κάμερα του καναλιού («Όλα τα παιδιά εδώ, χαμός. Συγνώμη για λίγο..»);
-Απ’το τηλεφωνικό κέντρο που έχει σπάσει; Τρομακτική ροή.. Μόνο 2 L’Espion δυστυχώς ο καθένας μας- πρέπει όλη η Ελλάδα να προλάβει να παραγγείλει μια L’Espion (υπάρχουν μόνο 5 εκατομμύρια κομμάτια). Ας μην υποτιμούμε και τον κίνδυνο χονδρικής πώλησης..
-Απ’την περήφανννιη μάνα;
-Απ’τα υπερ-σύγχρονα σκηνικά του studio (wallpaper Win95 στο background); Τον μπριλάντε παρουσιαστή (που έχει σχεδιάσει 20 αρκουδάκια στο χαρτί του);
-Απ’τη webcam χρήση, σε υπερ-σύγχρονα μέρη όπως τα net café, ή το webchat που γίνεται με τους συνομιλητές να βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο (echo echo echo- δες βίντεο παρακάτω);

Δύσκολο να αναλύσεις ένα τέτοιο αριστούργημα. Δες τα ορίτζιναλ (αλογόκριτα) βίντεο, εδώ:






Ψάχνοντας, βρήκα την L’Espion (L’Espion=κατάσκοπος) στο Amazon. Δυστυχώς το προϊόν δεν είναι διαθέσιμο, αλλά τσέκαρα τα τεχνικά χαρακτηριστικά (ok, όσα έχει). Δεν ήξερα πως υπάρχει cam με 0,1 mpixel.
Θα περιμένω μέχρι η L’Espion να ανεβεί ξανά στο site, έστω κι ένα κομμάτι (ποτέ δεν έχεις πραγματικά μια L’Espion. ΑΥΤΗ σε έχει).

Λέει; Λέει!

the bicycle thief

Δεν ξέρω τι συμβαίνει εκεί στη Σουηδία με την ποπ. Ή κάτι έχει το νερό τους, ή έχουν βρει κάποια πηγή.
Οι Bye Bye Bicycle μοιάζουν αρκετά στους Miike Snow, ειδικά σ’αυτό το κομμάτι:

Bye Bye Bicycle-Haby Bay

Το ‘Meridian’ απ’την άλλη, ακούγεται λες κι οι Studio διασκευάζουν Sade.

Bye Bye Bicycle-Meridian

Το ‘Compass’ κυκλοφορεί από την Bonjour Recordings.

myspace

pic

spoilers (in 5 seconds)

Και το καλύτερο:

moody

Άκουγα σήμερα μια εκπομπή του Gilles Peterson στο Radio 1, κι ήταν αυτή η σειρά κομματιών που με κέντρισε:


Ο Dam Funk αξίζει το θόρυβο που γίνεται γύρω απ’το όνομά του τα τελευταία 2 χρόνια. Το συγκεκριμένο track μου θυμίζει electro-boogie απ’τα ‘80s. Μου αρέσει το σχόλιο του G.P. περί «Theo Parrish της Ανατολικής Ακτής».


Άλλος ένας μουσικός της Stones Throw, ο James Pants εδώ δείχνει να έχει αφήσει πίσω του την περσόνα Jamie Lidell, και να ποντάρει στη soul, σκέτη.


Ο Scuba είναι απ’τα μεγάλα ονόματα της Hotflush (του ανήκει άλλωστε η εταιρεία)- παρότι ο ήχος του θυμίζει αρκετά Shackleton και συγκλίνει προς τις παραγωγές της Tectonic, στο συγκεκριμένο ΕΡ κάτι μοιάζει να μην έχει κολλήσει σωστά..


Matthew Halsall - Together - Video

Matthew Halsall | MySpace Music Videos
Κι ενώ όλα κυλάνε προς έναν ένα νέο ήχο που δεν μπορείς να περιγράψεις εύκολα (ή δε θες να περιγράψεις), είναι το παραδοσιακό που σκάει μέσα σου σαν μικροβόμβα. Όποιος είπε ότι η jazz είναι βαρετή μουσική, μάλλον κάτι δεν πιάνει εδώ.


Ο Matthew Halsall είναι τρομπετίστας, μόλις 25 ετών. Το δεύτερο άλμπουμ του ‘Colour Yes’ κυκλοφορεί από την Gondwana Records. Στα sessions των 2 βίντεο, σαξόφωνο παίζει ο εξαιρετικός Nat Birchall.


Το περσινό του ‘Sending My Love’, εδώ.

pynchonian

Ξεκίνησα να διαβάζω το ‘Gravity’s Rainbow’ του Thomas Pynchon πέρσι το Φεβρουάριο. Φυσικά μετά από ένα σημείο το παράτησα, όχι τόσο γιατί δεν είχα ελεύθερο χρόνο (που για το συγκεκριμένο βιβλίο χρειάζεσαι άφθονο), ούτε γιατί είναι «δύσκολο βιβλίο», αλλά πολύ απλά γιατί έχω την κακή συνήθεια να να ξεκινάω 3 και 4 βιβλία μαζί και να τα διαβάζω σε δόσεις. Πέρσι ήταν ο Ian McEwan (τον οποίο επίσης κάπου έχω παρατημένο), φέτος άφησα στην άκρη τον G.K. Chesterton για να τα βάλω με το θηρίο.


Λέγεται ότι οι 2 στους 3 που ξεκινάνε το βιβλίο τα παρατάνε στις πρώτες σελίδες. Αν εξαιρέσω κάποιες παραληρηματικές παραγράφους που διαβάζονται απνευστί, οι άπειροι χαρακτήρες κι η υπερβολικά συμπυκνωμένη πλοκή κατορθώνουν να σου φέρουν πονοκέφαλο- ή να σε στείλουν για καμιά βόλτα. Σίγουρα δεν είναι ‘Finnegans Wake’, αλλά και πάλι αν δεν έχεις γνώσεις ιστορίας Β’Π.Π. και μια εξοικείωση με την φυσική και την παραψυχολογία, τα βρίσκεις λίγο σκούρα.


Ανάμεσα σε οργιώδη μπρέκφαστ με μπανάνα, γιγάντια αδενοειδή, βόμβες V2, αγχωμένο σεξ, γκρίζα απογεύματα στο Chelsea και ιστορίες για dodo, χάρτες με κατανομές Poisson, ταρό, herero και γερμανικά κοινόβια, υπάρχει χώρος για να σκεφτείς πώς ο Pynchon καταφέρνει να γυρνά την ιστορία κυκλικά, να μεταφέρει τον διάλογο απ’τον ένα χαρακτήρα στον άλλο, με αυτή τη συνειδησιακή ροή που κάνει τη σελίδα να μοιάζει βουνό (έχει και 1000 πανάθεμά το..). Και φυσικά μια αξέχαστη σκηνή στην τουαλέτα με τον Malcolm X, που αντέγραψε σχεδόν καρέ-καρέ ο Irvine Welsh στο ‘Trainspotting’..


Οι ανυποψίαστοι αναγνώστες ας (μην) αρκεστούν με μια εισαγωγή, μια σύνοψη, μια ανάλυση, ένα ψαγμένο wiki, συν ένα συν ένα. Για όσους βαριούνται τα κείμενα, υπάρχουν και εικόνες.

Εγώ πάντως τα ανωτέρω site τα απέφυγα, είπα να τα τσεκάρω εκτενώς αφού σκοτώσω το κτήνος.

«Έχουμε τη στιγμή, και τις δυνατότητές της».

οι φωτό, είναι από το site του jonathan rosenbaum

a carnival of shorts

[eins] Σ’αυτή την τόσο βαρετή εκλογικά Κυριακή, ακούω Dirty Projectors και προσπαθώ να βρω το σπουδαίο. Μπορεί και να μην υπάρχει τελικά, αλλά περνάς καλά (απλά, και τίποτα άλλο). Το hype με τους The XX ανεξήγητο. Ανεξήγητο.

[zwei] Ο Lars von Trier μου φαινόταν αντιπαθητικός απ’την πρώτη στιγμή που τον είδα. Το σύνολο των δηλώσεών του περί «καλύτερου σκηνοθέτη στον κόσμο» κι η υπέρμετρη αλαζονεία, καθώς κι η torture porn βία του ‘Antichrist’ (κι ας αρνείται τον όρο) μου προκαλούν γέλιο. Tarkovsky με δάνεια Takashi Miike δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι στην πορεία (βλέποντας ότι δε σε παίρνει να κάνεις φιλμ χωρίς σοκ και προκλήσεις). That’s life..

[trei] Η διαφωνία μου με τον gone4sure έχει να κάνει με το εξής: κάνουμε top20 δεκαετίας πριν το top20 της χρονιάς, ή το αντίστροφο;

[vier] Μ’αρέσει ο Floating Points. Και το ‘We Were the Sun’ του Bvdub (πολύ).


[funf] Για τους αμετανόητους ‘80s άρρωστους, μια ωραία στήλη απ’το sounds-like-me: ο Philip Sherburne για τον Thomas Dolby, ο Terre Thaemlitz για τους OMD, ο Philip Marshall για τους Pet Shop Boys.

[sechs] Το περίεργο είναι ότι στο κείμενο του Sherburne, απαντάει ο ίδιος ο Dolby στα σχόλια! (“The trendy pose for music critics in 1983 (especially UK mags like NME) was to slag off 99% of all music, while championing some obscure underground indie band from Inverness that had already split up..) [so so true]

[sieben] Η απάντηση του Dolby γενικά στο (πολύ καλό) κείμενο του Sherburne είναι απίστευτη, και το όλο άρθρο μιας πρώτης τάξεως εικόνα της web-era μουσικής κριτικής- άλλο ένα φοβερό απόσπασμα απ’τον Dolby (τα bold δικά μου):

I’ve never understood how a novelist can get away with picking a different era or geographic location in which to set his story, and invent a new set of characters with each book, while a recording artist is expected to adhere to the convenient label that was assigned him when his previous work was released. It has always upset people that my albums have spanned a lot of different musical styles. Why couldn’t I just stay in the same bucket, album after album? Must be something suspicious about that. Leonardo painted the Mona Lisa and invented the helicopter, Spielberg released Schindler’s List and Jurassic Park in the same year, but god forbid a punk band goes folky, or an Emo band goes Goth. Is this because audiences are so inflexible they will only tolerate one narrow style of music? No. It’s because the Music Industry–led by journalists and radio programmers–prefer the convenience of a barcode on each artist designating their genre. When the barcode doesn’t scan correctly, they can point out how the artist is trying desperately to recapture the magic of the legendary Second Album (which, incidentally, the mag slagged of as well at the time.)

[acht] Απ’το κομμάτι του Thomas Dolby επίσης, αξίζει να δεις (να ακούσεις, για την ακρίβεια) την ιστορία που διηγείται για τον Michael Jackson, εποχής 1982:

[neun] Ένα απ’τα σοφότερα comments που έχω διαβάσει σε blog τελευταία και καλύπτει το 90% των ανώνυμων σχολιαστών: “Somebody needs to set up a website which reviews people's reviews.”

πλαστική κυβέρνηση

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει έστω κι ένας Έλληνας που να πιστεύει πραγματικά ότι από αύριο για την Ελλάδα ξημερώνει «μια άλλη μέρα».

Για την ακρίβεια, ούτε ο ίδιος ο Γιωργάκης το πιστεύει.

Χειρότερο αυτού είναι ότι πίσω απ’την εικόνα του Σκανδιναβικού μοντέλου πολιτισμένου πρωθυπουργού, κρύβονται άπειρα λαϊκά μουστάκια με την κουτάλα ανά χείρας. Κι η μάσα δεν έχει τέλος..

Η μετάβαση απ’τον Κ.Κ. jr. στον Γιωργάκη μου θυμίζει διαδοχή προπονητή στον Ολυμπιακό: διώχνουμε τον Μαντζουράκη για να πάρουμε τον Αλέφαντο.

Σημειώσεις για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Για την επεισοδιακή προβολή του ‘Κυνόδοντα’, τα εικονικά sold out και την προβληματική αγορά εισιτηρίων μέσω net θα έχεις διαβάσει ήδη αλλού. Μερικές σκέψεις:


1. Φέτος για πρώτη φορά κατάλαβα πως δεν υπάρχει «κοινό του φεστιβάλ». Οπαδοί των μπεστ σέλερ βιβλίων στο ‘Millenium’ (και διαβασμένοι μάλιστα), μεγάλες ηλικίες στο ‘City of Life and Death’, η indie Σαρα και Μάρα στο (άθλιο) ‘All Tomorrow’s Parties’, άσχετοι στο ‘Informers’ και στο ‘Girlfriend Experience’ (μυρίστηκαν τσόντα και μπήκαν), μηχανολόγοι φοιτητές στο ‘Κακό’ (εντάξει υπερβάλλω).

2. Δεν είδα λόγω sold out ‘White Ribbon’, ‘Κυνόδοντα’, ‘Στρέλλα’, ‘Moon’. Αλλά και πάλι είδα πολλές καλές ταινίες, πάνω από 20- πάντα μου φαινόταν μάταιο να γκρινιάζεις που έχασες κάτι που θα προβληθεί σύντομα στις αίθουσες. Αλλά ξέχασα, είναι και το ότι το είδες πρώτος κι έχεις να καυχηθείς γι’αυτό..

3. Για τον ίδιο λόγο (sold out) δεν είδα το ντοκιμαντέρ για τον Γιάννη Πετρίδη. Απ’όσα διαβάζω, δεν πρέπει να έχασα πολλά. Κάτι άσχετο όμως: από αυτό εδώ το μπλογκ πριν 4 περίπου χρόνια είχα «καλοσωρίσει» (ας το πούμε έτσι) το αντίστοιχο μπλογκ της εκπομπής του. Κι επειδή άκουγα τον Γιάννη επί δεκαετίες, βρίσκω πλέον το συγκεκριμένο μπλογκ το λιγότερο άδικο για την εικόνα του, για να το θέσω ευγενικά.

4. Πρόσωπα του φεστιβάλ: Carrey Mulligan, Peter Capaldi, Katie Jarvis.


5. Το ‘Accident’ του Pou-Soi Cheang ήταν καλύτερο απ’όλες τις ταινίες του Sion Sono. Εξαιρετικά ατμοσφαιρικό, ήταν σαν καθόταν στην καρέκλα του Chan Wook Park ο Ridley Scott (εποχής ‘Black Rain’). Ωραία μουσική.

6. Αρκετούς μήνες μετά, είναι θεωρώ η πρώτη χρονική περίοδος που στην κινηματογραφική παραγωγή «σκάει» ως θέμα η παγκόσμια οικονομική κρίση. Το έβλεπες στα ντοκιμαντέρ ως έκφραση αγωνίας, στις ερωτήσεις των συνεντεύξεων, στα μαζεμένα budget, στην κυριλέ NYC αμηχανία του Soderbergh στο ‘Girlfriend Experience’.

7. Εγγυημένη εμπορική επιτυχία το ‘Millenium’, αθάνατο το ‘Spinal Tap’, καλύτερο μεταμεσονύχτιο by far το ‘Dead Snow’.

8. Δεν έχει τη δυνατή ιστορία του ‘Red Road’, οπότε πολλοί θα βρουν σεναριακά κενά. Άσε που το στόρι είναι σχεδόν ολόιδιο με το ‘An Education’. Δε με πολυνοιάζει είναι η αλήθεια, είναι ο τρόπος που φωτογραφίζει το φως, το πώς στήνει τις ερωτικές σκηνές, αλλά και τις τρυφερές (2 υπέροχα slow motion), ο Bobby Womack κι ο Nas. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον σύγχρονο σκηνοθέτη σήμερα που να έχει τόσο «βρετανικά» στοιχεία πάνω του. Και τόση “raw” ευαισθησία, όση η Jane Campion δεν είχε ποτέ. Η Andrea Arnold είναι η αγαπημένη μου αγγλίδα σκηνοθέτης κι επίσημα, και το ‘Fish Tank’ η ταινία που θα μου μείνει απ’αυτές τις 12 μέρες.

and no way back

Egyptian Lover, στο Bios, Παρασκευή 2 Οκτωβρίου. Μπορεί old school electro να ακούνε ελάχιστοι στην Ελλάδα, αλλά ας ελπίσουμε στο καλύτερο..

Το βίντεο, απ’το καλό ηλεκτρονικό περιοδικό (σε μορφή dvd) Slices. Δες και για Clone, UR, Legowelt/Bunker.

super has left the model

Θυμήθηκα ότι έχω κι ένα μπλογκ, κι είπα να το ξαναφορτίσω.
(Ι was busy living- please do not ask how that was..)

[pic: LSD-session No.1, supervised by Professor Henk Barendregt, 1960]

the house at 313

Αν το μουσικό hype του 2007 ήταν το dub techno κι όλη η αναβίωση του ήχου της Basic Channel, μαζί και το πλήθος των μουσικών που δέθηκαν στο άρμα του (Deepchord, Bvdub, Quantec, Yagya, Rod Modell, Brendon Moeller, Intrusion, Luke Hess, Atheus, Echospace, Pole, Mikkel Metal), τον τελευταίο ενάμισι χρόνο υπάρχει μια επιστροφή στον παλιό ήχο του Chicago house (acid, jackin’ house κτλ.).

Μαζί μ’αυτά αναπτύχθηκε και ένα δεύτερο κύμα (άλλοτε αφομοιωμένο στο tag “Detroit house”, άλλοτε όχι), που είχε ήδη ξεκινήσει απ’τα nineties, αλλά τα τελευταία χρόνια προβάλλεται και από τα μέσα. Ξαφνικά αρχίζουν να βγαίνουν προς τα έξω συνεντεύξεις, ακόμα και φωτογραφίες (πράγμα ανήκουστο προ ετών) από μουσικούς που ήταν τόσα χρόνια στο παρασκήνιο, πολλοί από αυτούς με κανονική δουλειά (σε εργοστάσιο ή όχι), με δικά τους label, με κυκλοφορίες σχεδόν αποκλειστικά σε βινύλια, ή ανύπαρκτο mp3 κατάλογο.

Κι όλοι αυτοί (Theo Parrish, Moodymann, Omar-S, Patrice Scott, Reggie Dokes, Kyle Hall, Marcellus Pittman, Rick Wilhite, Rick Wade, Jus-Ed, Aaron-Carl, Mike Huckaby, Andres, με τελευταία προσθήκη τον υπέροχο Tevo Howard) έστω και στο ημίφως κυκλοφορούσαν μουσική, χωρίς κανείς τους να τύχει της προβολής που του άξιζε πραγματικά (είναι βλέπεις Αμερικανοί), ούτε διεκδικώντας θέση πρωτοπόρων (παίζουν μια μουσική που άλλοτε θεωρούνταν «φλώρικη»).


read:
Omar-S (too)
Scott Grooves
Patrice Scott
Reggie Dokes
Tevo Howard
Kyle Hall

listen:
Scott Grooves-The Journey
Kyle Hall mixed by Omar-S (Fabric proton radio)
Theo Parrish live at SoulSearching

[pic]

Η μπάλα είναι στρογγυλή

Ενίοτε και στρόγγυλη.
Λένε ότι οι μεγάλες ομάδες φαίνονται απ’το σχεδιασμό που κάνουν πριν ξεκινήσει η σεζόν. Ρόστερ, προετοιμασία, μεταγραφές, προπονητικά κέντρα, φιλικά, δηλώσεις, ύφος (ή τουπέ), όλα περνούν από μικροσκόπιο. Για να το περιορίσω λίγο, νομίζω ότι οι σωστά δομημένες ομάδες φαίνονται απ’τον τρόπο που κάνουν μεταγραφές, και πού αποσκοπούν μ’αυτές. Ας δούμε ως παράδειγμα τη Ρεάλ, με το τεράστιο φετινό μπάτζετ: έχει γεμίσει την εντεκάδα της απ’το κέντρο και μπροστά, με παίκτες φουλ επιθετικογενείς: Κακά, Ρονάλντο, Ρομπέν, Ραούλ, Μπενζεμά στην επίθεση, με τον καθένα να θέλει από μια μπάλα μόνος του. Στο κέντρο ο Τσάβι Αλόνσο κι ο Γκούτι πιο πολύ σκέφτονται το γκολ παρά το τάκλιν, το ίδιο κι ο Σνάιντερ με τον Ντρέντε. Και τα κενά δεν καλύπτονται ούτε με τον Αρμπελόα, ούτε με τον Αλμπιόλ. Εν ολίγοις, βλέπω τον φιλότιμο Σέρχιο Ράμος να τρέχει για τέσσερις.
Αντίθετα, στην Μπαρτσελόνα το μπετόν του κέντρου Τσάβι-Ινιέστα δεν έσπασε, και η μόνη αλλαγή ήταν ότι ένας δυνατός επιθετικός έφυγε (Ετό), και τον αντικατέστησε ένας υπέρ-τεχνίτης (Ιμπραΐμοβιτς)- που στο κάτω κάτω ίσως κολλάει και πιο καλά με τον Ανρί. Δηλαδή, λίγες μεταγραφές κι ουσιώδεις. Κάτι σαν τον Παναθηναϊκό στο μπάσκετ.

Αντίθετα ο ΠΑΟ στο ποδόσφαιρο έχει γεμίσει ανασταλτικούς μέσους (Ζιλμπέρτο, Κατσουράνης, Σιμάο, Μάτος, με κάποιον αναγκαστικά να μένει εκτός 11άδας) κι έχει μείνει με 4 περίεργους κεντρικούς αμυντικούς(;)- Βύντρα, Σαριέγκι (αυτοί οι δύο κατά συνθήκη), Μπιάρσμιρ, Καντέ (άπειροι από ευρωπαϊκές διοργανώσεις, και «ξένοι» τελείως από πρωταθλήματα όπως το ελληνικό). Αλλά η μεγάλη τρύπα είναι στα μπακ: ομάδα με μεγάλο μπάτζετ, έχει μείνει με έναν αριστερό κι έναν δεξί μπακ, Σπυρόπουλο-Μουν (τον Δάρλα δεν τον μετράω). Η περίπτωση τραυματισμού και καρτών του πρώτου δεν υπολογίζεται μάλλον σοβαρά, ενώ ο δεύτερος αποδεικνύεται λίγος (κίνδυνος-θάνατος αν περάσει τη σέντρα). Στο ματς με την Ατλέτικο εκτός απ’το γεγονός ότι ο ΠΑΟ δεν μπορεί να παίξει με τίποτα τις γρήγορες ισπανικές ομάδες που βγαίνουν με άνω των 4 παικτών στην κόντρα (2+2 η Ατλέτικο, Φορλάν-Αγκουέρο, Μάξι-Σιμάο, Ρόσι-Νιχάτ-Σένα-Εγκουρέν, κατά στιγμές και Καθόρλα-Ιμπαγάσα η Βιγιαρεάλ), φάνηκε και πόσο πληρώνει τα στιγμιαία ατομικά λάθη. Πέρσι ήταν το λάθος του Νίλσον, φέτος τρία ατομικά λάθη, τρία αντίστοιχα γκολ (Μάτος, Μουν, Σπυρόπουλος). Αυτό σε μια δεύτερη ανάγνωση δείχνει ότι υπάρχουν κενά μεταξύ των γραμμών, κι ότι οι θέσεις στα πλάγια δεν καλύπτονται από άλλους παίκτες- ένα λάθος στο κέντρο του Ζιλμπέρτο θα καλυφθεί απ’τον Σιμάο, κι αντίστροφα, ενώ ένα λάθος του Μουν αν βγει ο Βύντρα δεξιά, αντίο ζωή..

Το σίγουρο είναι ότι με το χαοτικών εμπνεύσεων σύστημα του Τεν Κάτε και το σαφέστερα πιο αμυντικογενές (απ’το περσινό) του Κετσπάγια, οι δυο τους θα κάνουν το πρωτάθλημα φέτος πιο ενδιαφέρον, αν όντως αποδειχθούν επικίνδυνες οι επαρχιακές εξορμήσεις (έδρα-φωτιά, ποδοσφαιρικό κλισέ #233), κι οι βόρειοι σταθούν στο ύψος τους. Δηλαδή λίγο παραπάνω απ’το μπόι του Γιώργου Μίνου.

εν μέσω ραστώνης

Δεκαπενταύγουστος. Η γιορτή των Ελλήνων. Όσα περιέγραφε ο Γιάνναρης στο φιλμ του προ ετών, κι ακόμα περισσότερα.
Εδώ τα πάντα είναι κλειστά. Καφετέριες, περίπτερα, ακόμα και τα βενζινάδικα έχουν κατεβάσει ρολά (στην κυριολεξία, κανονικά ρολά). Στους δρόμους κυκλοφορούν μόνο Πακιστανοί, δύο-δύο πάνω σε παπάκια, τα μόνα ανοιχτά μαγαζιά είναι ινδικά παντοπωλεία φουλ στο κάρι, κι ινδικά νετ-καφέ (με ονόματα τύπου Friend Ship- όπως Love Boat). Για έναν καφέ ξενιτεύομαι προς την παραλία.

Στους δρόμους η χειρότερη εικόνα του Έλληνα: οδηγικός τσαμπουκάς, η σακούλα με τα σκουπίδια απ’το παράθυρο (με ραβέρσα), παρκάρω όπου γουστάρω, φλας;- τι είναι αυτό;
Το καφέ by the beach είναι γεμάτο οικογένειες, πιτσιρίκια που ουρλιάζουν, ηλικιωμένους που φωνάζουν στο κινητό- ο χώρος τους ανήκει, σωστά. Ακόμα και τα Μάλια με τους μεθυσμένους Εγγλέζους μοιάζουν πιο υποφερτά. Μου’ρχεται να παρατήσω την εφημερίδα και να αρχίσω να διαβάζω την ‘Τέχνη του Πολέμου’ του Σουν Τζου.

Στην εφημερίδα διαβάζω ότι ο εθελοντισμός δεν αξιοποιήθηκε μετά το 2004, γιατί μπήκε στη μέση η Αρχή Προσωπικών Δεδομένων και δεν μπορούσαν να δοθούν οι λίστες των συμμετεχόντων. Λόγω Δαφέρμου. Μάλιστα. Διαβάζω και μια θεώρηση (ας το πούμε έτσι) του Νίκου Γ. Ξυδάκη, ότι το μεγαλύτερο έργο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν η φιέστα των Ολυμπιακών. Δεν έχει και πολύ άδικο. Εκείνες οι εβδομάδες όμως ήταν μια εικονική πραγματικότητα, μια στιγμιαία έκλαμψη του μέσου Έλληνα, που απέβαλε απ’το δέρμα του την αγένεια και την αναισθησία, και για λίγες μέρες έγινε ένας άλλος.
Απ’την άλλη σκέφτομαι ότι κι εγώ αν βρισκόμουν τώρα σε κάποιο νησί, θα γινόμουν κάποιος άλλος, και μόλις άνοιγε η καταπακτή του πλοίου θα ξεχυνόμουν μαζί με τη μάζα άτακτα, σαν μυρμήγκια που σκορπάνε από δω κι από κει.

αργός θάνατος

Chocolate Bunny from lernert Engelberts on Vimeo.

via ikera

δες και τη διασκευή στο σύγχρονο classic (!) 'no limit' των 2 unlimited.

icon

dave gahan to derrick may: have you got a pill that big?

Over two hours, May plays tunes which have inspired him from the likes of Marvin Gaye, D'Angelo and Jean Michelle Jarre, alongside dance tunes from Lil Louis and Hamilton Bohannon. Derrick also plays a brand new 60 minute mix of his signature hi-tech soul sound, which he describes as "George Clinton meeting Kraftwerk in an elevator.".

Μπορεί στο πρώτο mix να κυριαρχεί στα πρώτα λεπτά ένα είδος που δε μου αρέσει ιδιαίτερα (tribal), αλλά οι επιλογές είναι φοβερές (καταπληκτικό το track του Taho). Για το δεύτερο το tracklist μιλάει από μόνο του, το τρίτο έχει κι αρκετά νέα κομμάτια.
Για τις μίξεις που κάνει δε θα πω τίποτα.
Συνολικά, τα υπόλοιπα mix που άκουσα μέσα στη χρονιά μοιάζουν πολύ λίγα μπροστά του.


Tracklist:

Part 1: Hi Tek Soul Mix
Miles Davis - In A Silent Way
Mutant Clan - Untitled
Tony Thomas - Electric People
Cadenza 34 - Untitled
Los Hermanos - Birth Of 3000
UR Samuel L Session & Martin H - The Leap Part 1
Anja Schneider & Lee Van Dowski - Deseo
Unknown Artist - Untitled
Taho - Untitled
Miles Davis - In A Silent Way

Part 2: Influences And All Time Favourites
Roy Hargrove presents the RH Factor - Hardgroove
Marvin Gaye - Troubleman
Reggie Dokes - Untitled
D'Angelo - Africa
Boards Of Canada - Everything You Do Is A Balloon
Louis Haiman - Untitled
John Beltran - Untitled

Part 3: Mayday Club Mix
Jean Micheal Jarre - Oxygene
Mika Vaino - Untitled
Kapuchon and Benny Rodruguez - Reel
Frank Roger - Untitled
Submission - Women Beat Their Men (Cevin's Peak Hour Dub)
Johnny D - Pako Mana
The Believers - Who Dares To Believe In Me? (Original Mix)
Solomun &Jackmate - Carnivale - Phil E/Philpot Records
Reboot - Hello Sweden - Love Letters From Oslo
Arne Weinberg - Untitled
African Keys - Untitled
Karizma - Darkness
Karizma - Ode To Ancestor
Quentin Harris - Untitled
KC Flight - Voices
Quentin Harris - Untitled
Karizma - Ode To Ancestors
Bohannon - Let's Start The Dance (Special Remix)
Michel CLeis & Salvatore Freda - Sassicaia
TD02 - Hearts Of Gold Are Heavy To Hold
Lil Louis - French Kiss
Epic Johnwaynes - Libertango (Llorca's Art Of Tones Remix)
Compost Black Label Pied Plat - Ode To Ede
Greg Gow - The Bridge

Derrick May BBC6 mix

(via filter27)

the caribbean joy division

climax

Revenge from lernert Engelberts on Vimeo.

Watch in full screen.

confused

Recorded at Unique Studios, New York. Engineers - F. Heller and C. Lord. Mixed by Arthur Baker and John "Jelly Bean" Benitez at Ears, New Jersey. Mix engineer - John Robie. A Factory Record - Of Factory 9. (P) 1983.

A studio tune created with Arthur Baker, the influential New York DJ. How much is New Order and how much is Arthur Baker is anyone's guess. But the beats go on. For heavy rotation only. Catalogue number also allocated to the promotional video. Artwork by Peter Saville and Phill Pennington.

Το παρακάτω video είναι το original, των New Order.

Αλλά οι Holy Ghost! ζήλεψαν, και έκαναν το remake του- ο Arthur Baker πρωταγωνιστεί κι εδώ.

Διάβαζα τις προάλλες στο cerysmaticfactory, ότι όταν το αφεντικό της Factory Tony Wilson πέθανε, το φέρετρό του πήρε το τελευταίο νούμερο καταλόγου της Factory (FAC501).

Ο Peter Saville που έβαλε το χεράκι του στο artwork του ‘Confusion’, έχει κάνει και το θεωρούμενο ως κορυφαίο εξώφυλλο ever, το ‘Power Corruption and Lies’:



Η μπροστά πλευρά είναι ο πίνακας ‘Roses’, του Henri Fantin-Latour.
Οι γραμματοσειρές του Saville για την Factory (και την London Records), εδώ.
Μην ξεχνάς πως ο Saville έχει κάνει κι αυτό το εξώφυλλο.

Τζόι, δύο

joy orbison-hyph mngo

joy orbison-bsrkr

myspace

pic: terry richardson

Τι να μας πει κι ο James Bond

..όταν υπάρχει ο πράκτορας 00. Ο Weng Weng σε έναν αξέχαστο ρόλο, που βάζει κάτω Sean Connery, Roger Moore, Pierce Brosnan, και Daniel Craig μαζί (τον τελευταίο χαλαρά, με το δεξί χέρι μόνο).

Mr. Giant has kidnapped the brilliant Dr. Van Kohler and is planning to use the Doctor's
invention, the N-bomb, to hold the world hostage. The only one who can foil Mr. Giant's evil scheme is Agent 00, a 3-foot-tall filipino martial arts master, expert marksman, top-class romancer and all-around superspy. Can Agent 00 rescue Dr. Kohler before it's too late?

Απ’τα σχόλια στο imdb:
Weng Weng is a lover, fighter and master spy. This movie got me off of hard drugs thanks to it's uplifting message that the lava flows hotter in the Phillipines, Praise the lord. They should have come out with more of these movies.

If terrorists don't want to get killed, then don't mess with AGENT '00' WENG, comes accross like a mixture of CHARLES BRONSON and STEVEN SEAGAL in his quest to bring down the crime syndicate

SAMPLE DIALOGUE:

WOMAN; "your'e a great person, you know!"

WENG; "You know what they say, it aint the size, it's the way you use it!"

WOMAN; "Yes..but are you a sexual animal?"

WENG; (in his best WOODY ALLEN voice)..."I don't know!"

Ο Weng Weng έχει παίξει και σε άλλες ταινίες τον πράκτορα 00, κι η φιλμογραφία του περιλαμβάνει ταινίες-κολοσσούς όπως ‘Chopsuey Met Big Time Papa’ και ‘The Cute.. the Sexy n’the Tiny’.

Η κινηματογραφική παραγωγή στις Φιλιππίνες προφανώς αρέσκεται σε παρόμοια ριμέικ. Υπάρχουν πάνω από 6.000 φιλμ γυρισμένα στην γλώσσα Tagalog. Ειδικά στα ‘60s ήταν σύνηθες φαινόμενο οι διασκευές σε γουέστερν και φιλμ του James Bond. Όλα αυτά μέχρι το 1972- από κει κι έπειτα το καθεστώς Μάρκος χρησιμοποίησε το σινεμά για προπαγανδιστικούς λόγους. Σήμερα ο γνωστότερος κινηματογραφικός εκπρόσωπος τους είναι ο Brillante Mentoza (μ’αυτό το «βρώμικο», ρεαλιστικό σινεμά που θυμίζει την πιο ακραία εκδοχή του Larry Clark). Φέτος πήρε το βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη στις Κάννες για το ‘Kinatay’.

Όλα αυτά μέσω eyesoremovies, στο οποίο βρίσκεις και το τρομερό ‘Mega Shark vs. Giant Octopus’:

(με Lorenzo Lamas και Deborah Gibson- ναι, είναι η γνωστή Debbie Gibson)

και το υπερ-καλτ ‘The Amazing Mr. No Legs’:

midlife crisis

Έχω δει κι έχω δει τρελούς, αλλά σαν τον Mike Patton απόψε, ελάχιστους. Δεν ξέρω τι είχε το ούζο που τον πότισαν, αν κι από μόνος του δεν ήθελε και πολύ για να διασκευάσει John Barry και Bee Gees (με φωνή King Diamond). Προστατευόμενο είδος. ● Σε συνέχεια του προηγούμενου: Υπάρχουν άνθρωποι που αδυνατούν να συλλάβουν ότι 4/4 a.k.a four to the floor ίσον uk garage- hellooo?? Τον μπάφο ουδείς εμίσησε.. ● ‘Hangover’: by far η καλύτερη κωμωδία στο είδος της των τελευταίων ετών. Το ‘Superbad’ ενηλικιώθηκε. Όχι για σοβαροφανείς. ● Ωραίος ο νέος Amiga Legowelt. Ταιριάζει απόλυτα με την επανακυκλοφορία του Monkey Island. ● Dive ● Μετά την ανάγνωση του ‘Ο δικός μας Γκράχαμ Γκριν στην Αβάνα’, συνειδητοποιείς ότι η πραγματική Κούβα δεν είναι αυτή του Φιντέλ Κάστρο, αλλά αυτή του Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες. ● Αυτό εδώ ήταν b-side στο επτάιντσο του ‘When Doves Cry’, κι είναι απ’τα ωραιότερα κομμάτια που έγραψε ποτέ ο Prince, κι απ’τα πολύ αγαπημένα μου. Αν είχα εικονίδιο καρδιάς σαν αυτό που βάζει ο last.fm στα αγαπημένα σου tracks, θα το γέμιζα με neon.

Εικονικό Φως

Διαβάζω σε βρετανικά μπλογκ ουρανομήκεις αναλύσεις για το wonky, βλέπω δισκάδικα του Λονδίνου να προτάσσουν bleep hop σχολιαρόπαιδα ως νέους μεσσίες (κάπως πρέπει να πουσάρεις του προϊόν σου, έτσι δεν είναι;), εφημερίδες να μετράνε τα μπάσα του dubstep ως καράτια. Όλα αυτά στη Βρετανία. Ενώ στο LA τα πάντα φλέγονται στο δεύτερο κύμα του Miami bass (ακούγεται άξαφνα εφέ Roland Emmerich), η απόκριση παγκοσμίως δεν είναι έκρηξη- απλά μια μικρή ταλάντωση.

Θα μπορούσε χαλαρά να εξηγηθεί ως μια ακόμη άναρθρη κραυγή του ημιθανή βρετανικού τύπου (ηλεκτρονικού και μη) για να αποκαλύψει τον νέο μουσικό υπερήρωα απ’το UK. Επί δεκαετίες ψάχναμε τους νέους Smiths (άφοβα ποντάρεις σε κουτσά άλογα, χάνεις θες δε θες), ώσπου στα ‘90s φορέσαμε νέο κοσκινάκι στα χρώματα των πασαλειμμένων καμβάδων των Stone Roses. Γι’αυτούς βέβαια που είδαν κάποτε στο ΝΜΕ τη σοβαρότητα (χα!), για τους λοιπούς υπήρχε και το Face. Κι όλα μπερδεύονταν γλυκά σε blitz nu-romantic πάρτυ, και raves πριν φτάσει το πιανάκι του Derrick May στις μεγάλες τέντες- εδώ προσθέτεις άπειρες υποσημειώσεις για το πώς η μόδα έστησε ολόκληρες μουσικές σκηνές στη Βρετανία, και πάλι δεν τελειώνεις.

Τα πράγματα ως συνήθως είναι πιο σύνθετα απ’ό,τι δείχνουν, κι αυτή η μικρή όξινης υφής ηχητική αντανάκλαση του subwoofer που σκάει απ’το Brixton και δώθε, φτάνει στο Βερολίνο στρογγυλεμένη στα γυαλιά του Torsten Pröfrock και το άσπιλο λευκό τευτονικό techno του Shed. Θα πάρω και το κοκτέιλ με το hip hop που τόσο ωραία κλέβουν οι πιτσιρικάδες απ’τη Γλασκόβη, ευχαριστώ. Και; Τώρα, τι μένει;

Μένει μια μάλλον μυωπική ματιά (και σαφέστατα πολλά χρονικά gaps) για το πώς αυτός ο ήχος υφίσταται επαναστατικός, αλλάζει τον ρου της χορευτικής μουσικής, διαλύει κάθε intelligent electronic πυξίδα, βάζει φωτιά στα dancefloors, τα σπάσαμε χτες τι χορός Παναγία μου, ο χώρος διατίθεται και για αρραβώνες.

Για κάποιον που απ’τα nineties θυμάται κάτι παραπάνω απ’τους Charlatans και τους Mudhoney, δεν είναι και τόσο δύσκολο να ανακαλέσεις τις αρχές της δεκαετίας (αν δεν έχεις κάψει εγκέφαλο, that is). Το πόσο κουλ είναι η μουσική απ’τα computer games δεν είναι funky νεωτερικότητα. Η μισή Rephlex είχε στηθεί σ’αυτό τον καμβά- το όνομα Cylob λέει τίποτα; Ο Global Goon; O Baby Ford; Τα πειραγμένα φωνητικά, τα ξέσαλα πιανάκια, τα acid σφυρίγματα εδώ κι εκεί, όλα είναι μια έξτρα μνήμη από μόνα τους. Χωρίς USB.
Χαζό να μιλάς για αποκάλυψη αν δεν ξέρεις καν τι ήταν ο Mark πριν το Hardwax.

Αυτό που εγώ βλέπω με τη μικρή μου μυωπία είναι πολλά μικρά πολυπλόκαμα, μπασταρδεμένα subgenres να φυτρώνουν το καθένα από μόνο του στο ηλεκτρονικό σώμα: το grime πάτησε όμορφα στο σκληρό στοιχείο του gabba και το λακωνικό jungle και έφτιαξε γωνίες από μόνο του, το dubstep έβγαλε το φλώρικο στοιχείο του 2-step παίζοντας με τη μελαγχολία του Bristol (εύκολο στοίχημα), τα bleep hop/8bit/wonky παιχνιδάκια κουρδίστηκαν εύκολα από αργόμπιτους hip hop παραγωγούς της Δυτικής Ακτής και άπειρο DIY καλωδιακό εξοπλισμό. Σ’αυτά υπάρχουν βέβαια κι αφρικανικής προέλευσης νύχια, φολίδες απ’την Καραϊβική και ψυχεδελικές ρυτίδες (αθάνατα, ανεξερεύνητα ‘70s).
Όμως το μόρφωμα παραμένει ασχημάτιστο. Είναι χαζό να μιλάς για «κίνημα» όταν τα πάντα είναι μείγματα τριών άλλων συστατικών το καθένα. Άλλωστε πάντα στα σημαντικότερα μουσικά ρεύματα, το κίνημα δεν το έστησε κανείς. Οι μουσικοί ήταν αυτόνομοι, πήγαιναν το δρόμο τους. Τις ταμπέλες τις κόλλησαν οι εταιρείες, κι ο τύπος (πώς αλλιώς;). Αν κάτι βγει exceptional, θα βγει λόγω καλλιτέχνη και προσωπικότητας, όχι λόγω μάζας. Αυτό φαίνεται κι απ’το φυσικό προϊόν- πόσα άλμπουμ μετράς θεμελιώδη στο (κάθε) είδος; Ένα; Δύο;
Singles και EP; Άπειρα. Το Boomkat να είναι καλά..

Οπότε; Οπότε, ας περιμένουμε λίγο να ξεθολώσει το τοπίο.
Βέβαια αυτά εύκολα τα πουλάς στην Ελλάδα σαν ζεστό ψωμάκι όταν διαβάζεις ότι το άλμπουμ του Field είναι ο δίσκος της δεκαετίας και άλλαξε για πάντα τη μουσική, και δε σταυροκοπιέσαι. Αλλά ας είναι, ρίχτο στο Google Translate το κειμενάκι του Guardian και στείλτο- στην Ελλάδα είσαι, ποιος θα το μάθει, μαλάκας είσαι;
Και μην ξεχνάς, όποιος πόνταρε σε 4/4, δεν έχασε ποτέ.

Ωγκύστ

Ο Έκο λέει ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Βέβαια ο Έκο έχει πει πολλές βλακείες κατά καιρούς (ειδικά στα κείμενα της L’Espresso). Άσε που το ‘Νησί της Προηγούμενης Ημέρας’ το άφησα στην τρίτη σελίδα. Ύπνος βαθύς.
Σίγουρα πάντως ο φετινός Αύγουστος έχει πολλή ζέστη (πάνε τα μελτέμια του Ιούλη), μισοτελειωμένες διακοπές, καμιά 100αριά μέιλ αδιάβαστα, σκόρπιες ευχές (που τις βλέπεις μετά, σαν παγωμένο φαΐ), κείμενα που χρωστάς ήδη, 3000+ unread items στον Reader (ποιος νοιάζεται;), βρεγμένα βιβλία, σχέδια του Σεπτέμβρη, (θερινό δεν πήγαμε φέτος), μπερδεμένες παρέες, Pet Shop Boys σε άδειες παραλίες, bvdub στο μπαλκόνι, Springsteen στο καράβι, αναπάντητες, όχι εφημερίδες, γήπεδο, ασπρόμαυρα φιλμ στο dvd, αγχωμένο ύπνο, πάει κι αυτό το καλοκαίρι. Ή μήπως όχι;

Someone Somewhere In Summertime

Ίσως είναι ένα παράξενο καλοκαίρι (κι αυτό), αλλά μοιάζει ωραίο να αφήνεσαι τελειωτικά στην τύχη. Και πάλι αφέθηκα. Από ένα θορυβώδες νετ καφέ που γράφω αυτό το σαχλό κειμενάκι, σε ένα λιγδιασμένο κίμπορντ κι ένα κουτσό ποντίκι σε αρχείο OpenOffice, ανάμεσα σε αλλαλαγμούς πιτσιρικάδων (που μάλλον Counterstrike παίζουν για να ουρλιάζουν όλοι ομαδικώς, κινούμενοι σε ψηφιακές φάλαγγες), και γοητευτικά ανούσια και κούφια progressive house (σαν μια κοπέλα με πρόσωπο αψεγάδιαστο, που είτε αυτήν κοιτάς είτε ένα πιάτο σούπα το ίδιο είναι), είπα να μοιραστώ μερικά τραγούδια πριν φύγω. Είναι προτιμότερα απ'τα λόγια.



Depeche Mode-Wrong (Frankie Knuckles vocal dub)
Ο Knuckles δεν έχει βγάλει τίποτα σπουδαίο εδώ και δεκαετίες, αλλά εδώ μεταμορφώνει ένα μέτριο κομμάτι. Οι άλλοι remixers του track μάλλον θα απορούσαν γιατί να βάλει αυτό το υπέροχο πιανάκι- δεν τα σπάει..

Korallreven-Loved Up
Aυτό μ'αρέσει πιο πολύ από οποιοδήποτε των JJ- Οι Air France πότε επιστρέφουν;

Andres-Change My Mind
Too funky.

Andreas Wollenweider-Belladonna (Todd Terje edit)
Ψύχωση έχω πάθει με τα edits του Todd Terje- αυτό το “έκλεψα” απ'τα παιδιά του 0600am.

Lindstrom-The Magnificent
Warm cookie (via g.)

Simple Minds-Promised You A Miracle
Άσχετο, το ξέρω. Αλλά επί εποχής 'New Gold Dream' μεγαλουργούσαν. Τα instrumental τους ήταν ambient για αχανείς βορινές πεδιάδες.

pic: robert doisneau

χάι-τεκ ψυχή

High Tech Soul: The Creation of Techno Music from Plexifilm on Vimeo.

Δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα απ’τα καλύτερα μουσικά ντοκιμαντέρ που έχω δει, ούτε καν το ιεραρχώ στα καλύτερα πάνω στο συγκεκριμένο θέμα (θα συνιστούσα με κλειστά μάτια το κλασικό ‘Modulations’, ή έστω το ‘Techno Rebels’ για ανάγνωση, του Dan Sicko). Είναι όμως μια καλή εισαγωγή στο πώς ξεκίνησαν τα πράγματα εκεί στο Detroit πριν 30 σχεδόν χρόνια(!), κι ειδικότερα πώς τα επηρέασε η θρυλική τριάδα του Belleville High (Juan-Derrick-Kevin, τα επώνυμα περιττά).

Για περισσότερα σχετικά ντοκιμαντέρ, ρίξε μια ματιά σ’αυτή τη λίστα.

fav.lyrics.001

Around the world, around the world
Around the world, around the world
Around the world, around the world
Around the world, around the world

Around the world, around the world
Around the world, around the world
Around the world, around the world
Around the world, around the world

Around the world, around the world
Around the world, around the world
Around the world, around the world
Around the world, around the world

Chorus:
Around the world, around the world
Around the world, around the world
Around the world, around the world
Around the world, around the world

Around the world, around the world
Around the world, around the world
Around the world, around the world
Around the world, around the world

Daft Punk
'Around the World'
Thomas Bangalter & Guy-Manuel de Homem-Christo
(1996)

Tough guys don’t dance

Είναι σχεδόν άγνωστος στην Ελλάδα ο Bernard Szajner. Ούτε εγώ τον γνώριζα καλά, είχα δει το όνομά του σ’αυτήν εδώ την πολύ ωραία συλλογή ‘So Young But So Cold’ για την underground γαλλική σκηνή των ‘80s, αλλά ποτέ δεν προχώρησα παραπέρα. By the way, υπάρχουν πολλά γαλλικά σχήματα από τα late '70s/eighties που ανέπτυξαν αυτόν τον “cold wave” ήχο, που έτρεχε παράληλα με το new wave, αλλά ποτέ δεν γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Επηρεασμένοι απ’τους Joy Division και γενικότερα τις παραγωγές του Martin Hannett, έφτιαξαν μια μικρή, ασύνδετη φαινομενικά κοινότητα: Martin Dupont, Trisomie 21, Die Form, Bernard Szajner, Richard Pinhas.

Διαβάζοντας για την επανακυκλοφορία του ‘Some Deaths Take Forever’ του 1980, και την αναφορά πως είναι το αγαπημένο άλμπουμ ever του Carl Craig, άρχισα να ψάχνω γι’αυτόν. Γεννήθηκε στην Γκρενόμπλ της Γαλλίας, και αφού παράτησε την πρώτη ενασχόλησή του με τη ζωγραφική, άρχισε να δουλεύει πάνω στα light shows, με προτίμηση στα laser. Συνεργάστηκε με Who, Jean Michel Jarre, Gong, έγινε εξπέρ στην laser harp, αλλά γρήγορα απογοητεύτηκε απ’τη χαμηλή αποδοχή των σόου, και μαθαίνοντας συνθεσάιζερ ξεκίνησε να ηχογραφεί μόνος του μουσική.

Το πρώτο του άλμπουμ ‘Visions of Dune’ (ως Zed), επηρεασμένο απ'το κλασικό βιβλίο ε.φ. 'Dune' του Frank Herbert, απέσπασε την προσοχή της Διεθνούς Αμνηστίας, η οποία του ανέθεσε τη σύνθεση ενός κομματιού για τη θανατική ποινή. Το ‘Some Deaths Take Forever’ είναι ένα περίεργος δίσκος: ψυχρός στην επιφάνεια, όμως ο συνδυασμός των υπνωτικών synths με τα απόκοσμα riffs της κιθάρας του δίνουν έναν one-of-a-kind χαρακτήρα. Το ‘Welcome (To Death Row)’ τα περιγράφει όλα καλύτερα:



szajner.net

bvdub: ο ήχος του ατέρμονου κύματος

Ήμουν καταγοητευμένος με το περσινό ‘Return to Tonglu’ (ειδικά με το ‘It’s Too Late’), αλλά κάτι με έκανε να διστάσω, και δεν το έβαλα στα 20 αγαπημένα μου. Το μετάνιωσα τελικά.
Bvdub είναι ο Brock Van Wey- θυμίζει Ολλανδό, αλλά είναι απ’το Σαν Φρανσίσκο. Απ’το όνομα θα περίμενε κάποιος να παίζει dub, ή dub techno. Όπως όμως ο ίδιος λέει στη συνέντευξή του στο Boing Poum Tschak!: “First off, what happened to deep and ambient techno?”
Η αλήθεια είναι πως οι πρώτες του ηχογραφήσεις για εταιρείες όπως η Styrax κι η 2600, ήταν ξεκάθαρα πιο techno από τις τωρινές, και καταχωνιασμένες κάτω απ’τη σκιά της Basic Channel.

Στο περσινό ‘Return to Tonglu’ τα beats χαμήλωσαν αισθητά, ενώ στο φετινό ‘A Prayer to False Gods’ τα πάντα έγιναν πιο minimal. Το ‘A Prayer..’ είναι ένα μικρό επαναλαμβανόμενο παιχνίδι στα μέτρα του William Basinski, μια λούπα που επαναλαμβάνεται συστηματικά, επίμονα, αλλά καθόλου βασανιστικά.

Τα πράγματα στο ‘White Clouds Drift On and On’ το 2009 έγιναν ακόμα πιο απλά. Ηχογραφώντας πλέον με το όνομά του, ως Brock Van Wey, αφήνει πίσω του τα bpm κι ανακαλύπτει τη μαγεία των synths, φτάνοντας την proto-ambient των δίσκων του Brian Eno μετά το ‘Another Green World’ και πριν το ‘My Life in the Bush Of Ghosts’. Το άλμπουμ είναι διπλό: το δεύτερο τμήμα του είναι οι versions του Intrusion (δηλαδή του Stephen Hitchell), που τον έφερε και στην echospace του Detroit για να το κυκλοφορήσει. Όλη η ουσία είναι όμως το πρώτο cd. Το Tonglu (του περσινού άλμπουμ) είναι στην επαρχία Darjeeling της Ινδίας, στα σύνορα με το Νεπάλ. Δε θέλει πολύ όμως ακούγοντας το ‘Too Little, Too Late’ να αρχίσεις να σκέφτεσαι τις κορυφογραμμές της Singalila, εσένα στα 3.000 μέτρα να ρεμβάζεις με έναν σκισμένο σάκο στο πλάι σου, τα σύννεφα να κινούνται ονειρικά αργά, και μέχρι το ομώνυμο track έχεις αφήσει τα Ιμαλάια και με το μυαλό έχεις αφεθεί στα νερά του Γάγγη, να σε παρασύρει στον κόλπο της Βεγγάλης. Αν ξυπνήσεις στην Άνδρο, με τριών ημερών γένια και το iPod γεμάτο άμμο, θα έχεις φτάσει στο Intrusion Shape VI. Και θα είναι Αύγουστος.

Στο site του, μερικά πολύ ωραία mix, στο τρίτο ιδεόγραμμα. Το myspace. Εδώ άλλη μια συνέντευξή του στο Gridface. Κι εδώ το (διπλό) άλμπουμ: 1, 2, (original tracks) 3, 4 (Intrusion shapes).

like, balearic

Holy Ghost!-I Will Come Back (Classixx Acapulco Nights version)

rusty nails

Απορώ πώς δεν έχει ακουστεί αυτό το album καθόλου στην Ελλάδα, ειδικά σε κύκλους που ακούνε τέτοιου είδους ηλεκτρονική μουσική. Ομολογώ ότι ποτέ δε μ’άρεσε ιδιαίτερα κάποιο από τα δύο συνθετικά του «γκρουπ» (Moderat=Modeselector+Apparat). Electro μεταξύ dubstep και glitch/IDM, αλλά κυρίως μια μελαγχολία υποδόρια- ειδικά στα tracks χωρίς φωνητικά. Ένα παράξενο άλμπουμ που σε βρίσκει ύπουλα. Αγνόησε τα κομμάτια που αναλαμβάνουν το τιμόνι οι Modeselector (τα χαζά ‘Sick With It’, ‘Slow Match’) και επικεντρώσου εκεί που χτυπάει ο Apparat (‘Seamonkey’, ‘Rusty Nails’, το υπέροχο ‘A New Error’ και το ‘Les Grandes Marches’).

Το ‘Rusty Nails’ θα μπορούσε να είναι νέο κομμάτι του Burial με φωνητικά από τον Iron and Wine, ενώ το ‘Out Of Sight’ μοιάζει βγαλμένο κατευθείαν απ’το ‘Untrue’. Ελαφρώς άνισο, αλλά απ’τις κορυφαίες κυκλοφορίες στο χώρο της mainstream electronica φέτος. Δες και τα comments.

τα κουμπιά του ιουνίου

vladislav delay-tummaa

maxwell-black summer's night

brock van wey-white clouds drift on and on

xela-the illuminated

jóhann jóhannsson-and in the endless pause there

sylvain chauveau-touching down lightly

moritz von oswald trio-vertical ascent

omar s-proton radio mix

t++-audio 1995

grackle-cloak & dagger

bvdub-a prayer to false gods

subway-subway ii

hell inc.

Διάβαζα τις προάλλες κάποια πράγματα για την παράσταση ‘Μπορίς Γκοντουνόφ’ των Καταλανών La Fura dels Baus, που παίχτηκε στα πλαίσια του Ελληνικού Φεστιβάλ (24-28 Ιουνίου, Πειραιώς 260). Είναι (εντελώς) χαλαρά βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Πούσκιν, ουσιαστικά όμως αναπαριστά την κατάληψη του θεάτρου ‘Ντούμπροβκα’ στη Μόσχα, το 2002, από Τσετσένους τρομοκράτες.

Δεν ξέρω σε τι βαθμό έχει ενσωματωθεί στην παράσταση το γεγονός, αλλά διαβάζω πως «Η παράσταση περιέχει σκηνές βίας και δεν απευθύνεται σε παιδιά». Κι ότι σε μερικές χώρες που παίχτηκε, δεν συνιστούσαν τη θέαση σε εγκύους.

Το συγκεκριμένο συμβάν είχε μεταφερθεί θεατρικά και στο ‘Nordost’ του Τόρστεν Μπουχστάινερ. Είχε παιχτεί στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου, με την Μάνια Παπαδημητρίου σε κεντρικό ρόλο.


Λέμε συνήθως πως η τέχνη απλά αντιγράφει τη ζωή. Δυσκολεύομαι να θέσω τα όρια πού σταματάει η ζωή και πού αρχίζει η τέχνη. Αντιστοίχως, ποια πραγματικά γεγονότα μπορούν να γίνονται φιλμ, θεατρικά έργα, art installations. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Ό,τι συνέβη στο ‘Ντούμπροβκα’ το 2002 είναι κάτι παραπάνω από «δρώμενο» ή εμπειρία. Προσωπικά μιλώντας, το μεγαλύτερο ερώτημα που είχα κι έξακολουθώ να έχω για το συγκεκριμένο συμβάν, είναι το πώς είναι δυνατόν με την έκλυση των αερίων στην αίθουσα, να πέθαναν όλοι οι Τσετσένοι απ'το αέριο (εκτός από έναν).

Μέχρι και σήμερα, κανείς δε γνωρίζει ποιο ήταν ακριβώς αυτό το χημικό αέριο, και ποια η σύσταση του. Ακόμα και το άρθρο της Wikipedia, το περιγράφει απλά και δεν το ονομάζει. Οι υποθέσεις λένε για μια μορφή του ψυχο-χημικού αερίου Kolokol-1, που χρησιμοποιούσε η KGB ("the gas had such an influence on [Chechen siege leader Movsar] Barayev that he couldn't get up from [his] desk").



Το συμβάν στο θέατρο ‘Ντούμπροβκα’ φυσικά δεν ήταν το μόνο. Μια ματιά στο βιογραφικό του διαβόητου Shamil Basayev για παράδειγμα, θυμίζει αρκετές «επιχειρήσεις» των Τσετσένων. Εκτός από διάφορες επιθέσεις αυτοκτονίας και γνωστές μάχες (Γκρόζνι, Βέντενο), η πιο χαρακτηριστική είναι η κατάληψη του σχολείου στο Μπεσλάν της Οσετίας.

Βλέποντας το ντοκιμαντέρ για το Μπεσλάν, θυμήθηκα πολλά από εκείνο τον Σεπτέμβρη του 2004. Απ’την άλλη λυπήθηκα για διάφορους λόγους- η φύση του ανθρώπου δεν αλλάζει όπως φαίνεται..



Τα υπόλοιπα μέρη: 2, 3, 4, 5.

The Greatest

Για το ‘Ben’, για το άφρο μαλλί, για το ‘Rockin Robin’, για τον αμίμητο χορό, για το ‘Say Say Say’ με τον Paul, για την κιθάρα του Eddie Van Halen στο ‘Beat It’, για την εμφάνιση στα 25 χρόνια της Motown και για το λευκό γάντι, για τα φωτισμένα τετράγωνα του ‘Billie Jean’, για τις λευκές κάλτσες, για τα μαγικά άλμπουμ με τον Quincy Jones (“I've lost my little brother today, and part of my soul has gone with him"), για τη διαφήμιση της Pepsi και τη φωτιά που είχαν πάρει τα μαλλιά του (και τη σάτιρα του Neil Young στο ‘This Note’s For You’), για το ‘ABC’, για το ‘I Can’t Help It’, για την εμφάνιση με τη Madonna στα Όσκαρ (“I can’t stop crying over the sad news,” Madonna says. “I have always admired Michael Jackson. The world has lost one of the greats, but his music will live on forever”), για το βίντεο του ‘Thriller’, για το ‘I Want You Back’, για την εμφάνιση με τον James Brown και τον Prince, για το στραβό χαμόγελο και την παιδική φωνή, για το κλιπ του ‘Liberian Girl’ σε καρέκλα σκηνοθέτη, για τον Bubbles, για τον σεβασμό του Glastonbury, για όλο το ‘Thriller’ και το ‘Off The Wall’ που εξακολουθώ να λατρεύω. Ήταν όντως ο βασιλιάς της ποπ. Κι ο σπουδαιότερος (σε μεγάλη κλίμακα) των ‘80s μαζί με τον Prince και τη Madonna. R.I.P. Jacko.

κι εσύ μου μιλάς για synch..

και του χρόνου σπίτια σας

Ebony Bones

Ebony Bones

Egotrya

Τι έμεινε: οι υπέροχοι Jazzanova (που οι πιο πολλοί τους σνόμπαραν) ● η Florence (ως παρουσία) ● τα παραπανίσια κιλά του Jeremy Greenspan (κι η πολύ ωραία φωνή του) ● η ανυπαρξία τυπωμένων προγραμμάτων, και τις 3 μέρες ● ο πολύ καλός ήχος σε όλες τις σκηνές (εξαιρείται το D7) ● ο όμορφος κόσμος (αν εξαιρέσω κάτι άσχετους που είδαν φως και μπήκαν Σάββατο ξημερώματα μετά το «ποτάκι» στο Γκάζι) ● οι παππούδες Egotrya (ο μπαρμπα-Beppe Loda κι ο Francesco Boscolo, με πορτοφόλι με αλυσίδα και cult μπλουζάκι ‘Born to be free’) ●

YOU

3 Chairs

Mathew Jonson

η πιο ευχάριστη έκπληξη (Friendly Fires) κι η μεγαλύτερη απογοήτευση (A Mountain Of One) ● αν κριτήριο ήταν το πόσο θόρυβο κάνεις για να αποδειχτείς σπουδαίος, τότε οι καλύτερες εμφανίσεις θα ήταν του Squarepusher και του Bug ● έλα όμως που ο Squarepusher αναλώθηκε σε ένα αχρείαστο drum’n’bass παραλήρημα που δεν οδηγούσε πουθενά ● ο δε Bug, γέμισε τόση φασαρία τον Παλαμά, όσο ποτέ άλλοτε- απ’τα ηχεία έβγαινε μια πηχτή μάζα θορύβου, στα οποία ο “rapper” του δε σταμάτησε να μιλάει (τι έλεγε άραγε; Στο τριακοστό “make some noise” αποχώρησα) ● η Tangerine Dream-like ταξιδιάρικη μουσική των YOU ●

Caribou

o Caribou περιμένει να βγει, ο Bug νανουρίζει κόσμο

Hudson Mohawke

η διεκπαιρεωτική και μόνο εμφάνιση του Fennesz (είχε φανεί το πράγμα από το ‘Black Sea’) ● όλο το σετ του Theo Parrish ● αβάσταχτη μελαγχολία Κυριακή βράδυ στο Μπενάκη: λίγος κόσμος, παλιά μουσική, ένα παράξενο αεράκι ● στον Mulatu βαρέθηκα λίγο, η Ebony Bones πολύ αυγό κι ομελέτα τίποτα, ξεπερασμένοι οι Cluster (τον πήρα λιγάκι στο αμφιθέατρο) ● ο Hudson Mohawke, που μπόρεσε και πέρασε στην Τεχνόπολη χωρίς να δείξει ταυτότητα

The Bug

Junior Boys

Mulatu Astatke εις διπλούν

δυστυχώς έχασα το μοναδικό ελληνικό όνομα που ήθελα πολύ να δω, τον Biomass ● χάλια μαύρα οι New Young Pony Club, αστείες επιλογές οι Aeroplane, ανυπόφορα ομοιόμορφη η μουσική του Mathew Jonson (και τι τουπέ..) ● ο Marcellus Pittman γκολ τελείως να βολτάρει το Σάββατο με τον Rick Wilhite με βινύλια Cobblestone Jazz στο χέρι ●

The Teenagers

A Mountain Of One

Matthew Herbert

o Evripidis με έκανε και έσπασα το ρεκόρ παραμονής μου στο Αμφιθέατρο: ζήτημα να άντεξα αυτό το πράγμα 5-10’ ● οι Schaltkreiss Wassermann μήπως μπερδεύτηκαν και ήρθαν synch αντί για το φεστιβάλ της Σαμοθράκης; ● του χρόνου προβλέπω headliners στο synch τους Sonic Youth, όπως πάει το πράγμα..

Matthew Herbert ii

Theo Parrish

synch is pink

Απόψε το βράδυ στην Τεχνόπολη ξεκινά το 6ο synch festival. Μπορεί να είναι maximum 2-3 τα ονόματα που θέλω πολύ να δω, μπορεί να μου λείπει το Λαύριο, αλλά πιστεύω πως θα περάσω καλά. Είναι η πιο pop χρονιά του φέτος, αν πας με θετική διάθεση όλα θα μοιάζουν ευχάριστα.

Το βίντεο πιο πάνω είναι από το synch του 2007. Αν θυμάμαι καλά τη σειρά των ονομάτων, βγήκα απ’το αμφιθέατρο όσο έπαιζε ο Dani Joss, για μια βόλτα από τον Moxie Paul στο toll (και το υπόγειο), στους Phace και Misanthrop στη μικρή σκηνή, και Front 242 στην κεντρική.