Friday, February 24, 2006

statues also die

12 Comments:

Blogger Bitten Lips said...

Τί εννοείς;

28/2/06 10:22  
Blogger schottkey said...

Όπως έγραψα και σε προηγούμενο ποστ, αν αναλύσω, θα χαθεί το νόημα του.
Είναι σαν το τραγούδι: 'Don't Explain'..

(εσύ τι καταλαβαίνεις δηλαδή;)

28/2/06 11:20  
Blogger Bitten Lips said...

Εγώ καταλαβαίνω ότι και ένα άγλαμα ακόμη έχει την ζωντάνια που μετέδωσε σε αυτό ο δημιουργός του, διοχετεύοντας σε κάθε κόκκο ύλης ενέργεια και όραμα (σαφές και αόριστο).

Ωστόσο η ενέργεια αυτή με τα χρόνια αποδυναμώνεται και εν τέλει χάνεται, καθώς γίνεται ένα με την διασυμπαντική ενέργεια (η οποία αποτελεί ένα κράμα από τις ψυχές των νεκρών, την ηλιακή ενέργεια, τα ουρλιαχτά των ζώων, τη ρύπανση, το τραγούδι των παιδιών και της φάλαινας, και άλλα πράγματα).

Ένα άγαλμα πεθαίνει όταν δεν βρίσκεται κανείς να το χαϊδέψει, παραβιάζοντας έτσι τους στοιχειώδεις κανόνες συμπεριφοράς του χ, ψ, ζ φιλότεχνου και μη.

28/2/06 13:45  
Blogger schottkey said...

Φαντάζομαι θα γνωρίζεις πως και στα αγάλματα υπάρχει σημειολογία (για παράδειγμα το άγαλμα ενός ανθρώπου πάνω σε άλογο όπου το άλογο έχει και τα δυο μπροστινά του πόδια στον αέρα, σημαίνει πως αυτός πέθανε στη μάχη-εάν το άλογο έχει το ένα μπροστινό πόδι στον αέρα, τότε ο άνθρωπος πέθανε από τραύματα που υπέστη στην μάχη, ενώ αν το άλογο έχει και τα 4 πόδια στη γη, τότε το άτομο είχε φυσικό θάνατο).

Όπως είχα διαβάσει once στον Robert Musil, κανείς δεν αντιμετωπίζει τα αγάλματα με τον τρόπο που τους αρμόζει. Κανείς δεν κοιτά προς την κατεύθυνση που δείχνει ο μέγας καβαλάρης, κανείς δεν παραμερίζει στο διάβα του έφιππου που καλπάζει, κανείς δε συμμερίζεται τον συλλογισμό του σκεπτόμενου του Rodin.
Σε κανέναν δεν προκαλούν δέος, τα κοιτάζουμε σαν απομεινάρια παρελθόντος, κι όχι σαν κάτι ζωντανό.

Όπως έλεγε κι ο Musil λοιπόν, τίποτα πιο αόρατο από τα αγάλματα, είναι σαν να κρέμασαν μια πέτρα στον λαιμό αυτού που ήθελαν να τιμήσουν και τον έριξαν στη θάλασσα της λήθης

28/2/06 14:14  
Blogger heimkurst said...

ένα καθωσπρέπει άγαλμα πεθαίνει πάντα την ημέρα που ο πατέρας του το αγγίζει για τελευταία φορά. ή, έστω, την ημέρα των αποκαλυπτηρίων του.
:]

28/2/06 14:23  
Blogger schottkey said...

heimkurst, μου αρέσει η σκέψη σου.

Δεν ξέρω για ποιον λόγο συνέδεσα όλους αυτούς τους συλλογισμούς με την παραπάνω φωτό..

28/2/06 14:34  
Blogger heimkurst said...

ούτε εγώ ξέρω. και μάλλον αυτό κρύβει μέσα του την ομορφιά της.
:]

28/2/06 14:38  
Blogger schottkey said...

yup, a bit melancholic though..

(είναι από μια ταινία -ας το αφήσω έτσι αυτό)

28/2/06 15:58  
Blogger Bitten Lips said...

τη συγεκκριμένη σημειολογική διάσταση των αγαλμάτων (σχετικά με τα πόδια) την έμαθα πολύ πρόσφατα.

υπάρχουν κάποια ανθρωπόμορφα αγάλματα που είναι πραγματικά ανατριχιαστικά...σε παρασέρνουν σε έναν άλλον κόσμο.

μια βόλτα στο α' αθηνών είναι αρκετή.

επίσης η στοά του αττάλλου έχει αξιόλογα δείγματα, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ακέφαλα και αρχαία, και παρά ταύτα καθηλωτικά.

(γεια σου heimkurst)

28/2/06 16:54  
Blogger heimkurst said...

στη στοά λοιπόν. ενδιαφέρον..
γεια σου, bitten lips.

28/2/06 17:47  
Blogger vague tourist said...

Εγώ κατάλαβα ότι σε πήρε ο ύπνος στον Μάλικ. :-Ρ

28/2/06 20:40  
Blogger schottkey said...

vague tourist, ούτε απ'έξω δεν πέρασα :)

1/3/06 08:49  

Post a Comment

<< Home








eXTReMe Tracker