Thursday, November 01, 2007

ο τελευταίος άνθρωπος


Σήμερα το πρωί στο αυτοκίνητο, στο δρόμο για τη δουλειά άκουσα για μια ακόμη φορά, μήνες μετά το καλοκαίρι, το ‘Fountain’ του Clint Mansell (μαζί με τους Mogwai και τους Kronos Quartet). Ο Arronofsky ήταν πάντα στα μάτια μου ένας υπερεκτιμημένος σκηνοθέτης: το ‘Pi’ ήταν μια υπέρ του δέοντος στυλιζαρισμένη ανοησία, μια άσκηση απόδειξης ταλέντου σε φόρμα «θαυμάστε τι μπορώ να κάνω»- άλλοθι δεν έδινε ούτε η ασπρόμαυρη φωτογραφία, ούτε το «ψαγμένο» ηλεκτρονικό σάουντρακ. Το ‘Requiem for a Dream’ από την άλλη, ήταν ένα χαοτικό, υπερεκτιμημένο μανιφέστο μιας μπερδεμένης γενιάς, που εντυπωσιάζεται από το cut-up μοντάζ κι έχει μάθει να καταπίνει εικόνες αμάσητες. Η μουσική ξεχώριζε, αλλά η μεταφορά του βιβλίου του Hubert Shelby Jr. έμοιαζε κάπως ξεκρέμαστη.

Το ‘Fountain’ είναι μια εξίσου «μπερδεμένη» ταινία, που αγγίζει με χαλαρό τρόπο διαφόρων ειδών φιλοσοφίες και κοσμοθεωρίες, με τρόπο που άνετα κάποιος μπορεί να τις θεωρήσει ψευδοεπιστημονικές έτσι όπως παρουσιάζονται. Δεν είμαι βέβαιος αν ήταν όσα το φιλμ έλεγε που με άγγιξαν, ή ο τρόπος που τα παρουσίαζε, ή κάτι στο ενδιάμεσο αυτών. Ξέρω πολύ καλά όμως πως μια τέτοια μουσική σαν αυτή που έγραψε ο Clint Mansell θα μπορούσε να είναι η κλασική μουσική του 21ου αιώνα, το ελατήριο που εκτίναξε τις εικόνες του Arronofsky σε άλλα ύψη, που ίσως να μην τα άξιζαν.
Αλλά πάλι, τι αξία θα είχε μια μουσική σπουδαία, αν δεν μπορούσε να λειτουργήσει αυτόνομα, να μιλήσει σε σένα χωρίς τις εικόνες που την συνοδεύουν, να φτιάξει νέες εικόνες πιο δυνατές, ή να μεταμορφώσει τις ήδη υπάρχουσες από δημιούργημα των ψηφιακών εφέ σε μαγικούς καθρέφτες;

7 Comments:

Blogger ggia said...

Γιατί θεωρείς τον Arronofsky υπερεκτιμημένο σκηνοθέτη;; Υπάρχει κόσμος που τον θεωρεί μεγάλο σκηνοθέτη;

Καλούτσικες ταινίες κάνει.. αλλά δεν νομίζω να μείνει μέσα στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Έχει βέβαια ωραίο μοντάζ, καλή συρραφή εικόνας + μουσικής.

Η μουσική από την άλλη γιατί πρέπει να στέκεται από μόνη της; Ειδικά όταν είναι μουσική γραμμένη για κινηματογράφο;

Για παράδειγμα η μουσική του Koyaanisqatsi μου αρέσει μετά συνοδείας της εικόνας της ταινίας, παρόλο που άλλες δουλειές του Philip Glass στέκουν μόνες τους.

Όταν ο Philip Glass έκανε συναυλία στο Λυκαβηττό γινόταν παράλληλα με την προβολή της ταινίας.

1/11/07 17:36  
Blogger schottkey said...

Με όσους φίλους μου το έχω συζητήσει, μόνο εγώ πρέπει να θεωρώ το ‘Requiem’ μέτρια ταινία. Ξέρω μάλιστα κόσμο που τη θεωρεί όχι απλά καλύτερη ταινία της δεκαετίας, αλλά αγαπημένη ταινία ever.

Δεν είπα πως η μουσική πρέπει να στέκεται από μόνη της. Είπα πως για μένα μια μουσική είναι πραγματικά σπουδαία όταν λειτουργεί κι εκτός οθόνης, να μπορείς να ακούσεις το OST χωρίς να σκέφτεσαι την ταινία ή να έχει χρειαστεί να τη δεις.

Επίσης, δεν καταλαβαίνω την αναφορά του ‘Koyaanisqatsi’. Κι o DJ Spooky έχει κάνει live πάνω στο ‘Birth of a Nation’ του Griffith, so what?
Το ‘Koyaanisqatsi’ μάλιστα είναι ατυχές παράδειγμα, μιας κι αυτό και το ‘Baraka’ είναι χαρακτηριστικά φιλμ που χρησιμοποιούνται για να καλυφθούν με άλλου είδους μουσική από αυτή που έχουν ως σάουντρακ (λόγω των εικόνων τους βεβαίως).

2/11/07 09:22  
Blogger sandman_gr said...

Εγώ βρίσκω το Requiem καλή ταινία αλλά όχι αγαπημένη ever... έχει τόσες πολλές καλύτερες...Η μουσική της όμως θεϊκή και αγαπημένη, και ας την έχουν "ξεσκίσει" τα ΜΜΕ...

2/11/07 11:11  
Blogger ggia said...

Η μουσική του Philip Glass για το Koyaanisqatsi είναι original sountrack (δηλαδή γραμμένη για την ταινία, με την συνεργασία με τον σκηνοθέτη αν θυμάμαι καλά από μια συνέντευξη του Regio που είχα δει). Έτσι το να γίνει ένα live Philip Glass με προβολή Koyaanisqatsi δεν είναι εντελώς ανεξάρτητο (αφού αυτά πάνε μαζί). Για αυτό έφερα παράδειγμα την συγκεκριμένη ταινία και μουσική (δηλαδή την θεωρώ ότι είναι εύστοχο παράδειγμα).

Η μουσική του Dj Spooky (τον οποίο δεν γνωρίζω) φαντάζομαι ότι δεν γράφτηκε σε συνεργασία με τον Griffith (τότε που γυρίστηκε η ταινία δεν είχε γεννηθεί ο Spooky).

Τέτοιο παρόμοιο παράδειγμα (με Birth of nation + Spooky) σε Philip Glass όπου έβαλε μουσική μεταγενέστερα είναι για παράδειγμα η ταινία La Belle et la Bete (Η πεντάμορφη και το τέρας) του Jean Cocteau, που παρεμπιπτόντως πριν 2 χρόνια έγινε προβολή + συναυλία στο Ηρώδειο.

Το "baraka" δεν το έχω δει, και δεν ξέρω ποιος έχει βάλει μουσική μέσα.

Η μουσική για τον κινηματογράφο πολλές φορές δουλεύει ως μουσικό χαλί. Κάτι βιντεάκια που μοντάρω και ζητάω μουσική από κάτι φίλους μου, οι παραγγελίες είναι του στυλ: ετοίμασε μου μια μελωδία τόσης χρονικής διάρκειας, ώστε να ταιριάζει σε αυτά τα πλάνα, ή ψάχνω κάτι να κολλάει με τα πλάνα.

Αν βέβαια η μουσική που συνοδεύει την εικόνα στέκεται μετά από μόνη της (χωρίς εικόνα) τότε έχουμε κάνει και ένα βήμα παραπέρα (συμφωνώ μαζί σου).

2/11/07 11:48  
Blogger schottkey said...

Δεν κατάλαβες: ανέφερα τον DJ Spooky με την έννοια ότι η μουσική δεν είναι απαραίτητο να πάει πάντα μαζί με την ταινία- μπορείς το φιλμ να το επενδύσεις με άλλο ήχο (όπως ο Spooky μια ταινία του 1915).
Κι αντίστοιχα, το ‘Baraka’ και το ‘Koyaanisqatsi’ (όπως και το ‘Naqoyqatsi’ και το ‘Powaqqatsi’ σε μικρότερο βαθμό όμως), χρησιμοποιούνται πολύ συχνά για να επενδύσουν μουσικά κλιπς (με ήχο τελείως διαφορετικό από αυτόν της ταινίας), εξαιτίας της δύναμης των εικόνων τους.

2/11/07 17:09  
Blogger ggia said...

Δεν γνώριζα ότι η τριλογία του Regio χρησιμοποιείται σε μουσικά κλιπ (γενικά δεν βλέπω καθόλου τηλεόραση και πάω μόνο σινεμά -- ίσως για αυτό δεν το έχω προσέξει/δει αυτό).

Στο μυαλό μου έρχεται και το "Ταξιδιάρικα Πουλιά" το "Μικρόκοσμος" που ίσως έχουν χρησιμοποιηθεί επίσης σε μουσικά κλιπς λόγω των δυνατών εικόνων τους.. (πέρα τις βουβές ταινίες που έτσι και αλλιώς δεν είχαν ήχο και κατά καιρούς βγαίνουν σε dvd με μουσική).

2/11/07 17:30  
Blogger sandman_gr said...

@ggia - μεταξύ άλλων στο Μπαράκα ακούγονται οι Dead Can Dance (Yulunga), ο Michael sterns και οι Brother.

2/11/07 21:25  

Post a Comment

<< Home








eXTReMe Tracker