ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΟΛΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΡΟΔΟΥ

schott:2011 key:01

2011-12-20T19:28:00.001+02:00

Διαπιστώνω πως ήταν μια ωραία χρονιά μουσικά, μετά και τις τελευταίες φορές που προσπάθησα να ξανακούσω άλμπουμ που είχα εντός κι εκτός εικοσάδας. Λυπάμαι που άφησα απ'έξω τους HTRK, θα ήμουν ασυνεπής απέναντι στον εαυτό μου- η 20άδα είχε στηθεί καιρό τώρα. Άλμπουμ που είχα στα 20 αλλά ξανάκουσα πρόσφατα και δε με άγγιξαν καθόλου (του The Weeknd καθόλου) ή μου φάνηκαν λίγα για top20 (Mayer Hawthorne, Jamie Woon), άλλα που θα ήταν στα 20 αν δεν ήταν τόσο φλύαρα (Μ83, Drake), κάποια που δεν πρόλαβα να αγαπήσω (Moomin), κάποια που ακούω ακόμα αυτές τις μέρες. Όπως και να'χει, όποιος διαβάζει αυτό το μπλογκ είχε υποψιαστεί το #1. Και του χρόνου.

+30:
HTRK-Work (Work, Work)
The Weeknd-House Of Balloons
Mayer Hawthorne-How Do You Do
Real Estate-Days
Junior Boys-It's All True
Moomin-The Story About You
Still Corners-Creatures Of An Hour
Toro Y Moi-Underneath The Pine
Morphosis-What Have We Learned
Pinch & Shackleton-Pinch & Shackleton
Feist-Metals
Gang Gang Dance-Eye Contact
Jamie Woon-Mirrorwriting
M83-Hurry Up, We're Dreaming
Drake-Take Care
The Drums-Portamento
Josh T. Pearson-Last Of The Country Gentlemen
Araabmuzik-Electronic Dream
The Field-Looping State Of Mind
Cold Cave-Cherish The Light Years
Fleet Foxes-Helplessness Blues
Balam Acab-Wonder/Wander
Belong-Common Era
Vatican Shadow-Kneel Before Religious Icons
Legowelt-The TEAC Life
Marc McGuire-Get Lost
Thundercat-The Golden Age Of Apocalypse
Cut Hands-Afro Noise I
Frank Ocean-Nostalgia, Ultra
BNJMN-Black Square

1. Kuedo-Severant [Planet Mu]
Ποιο είναι πιο σημαντικό άραγε; Αυτό που σε συγκινεί πραγματικά, ή αυτό που θεωρείς πρωτοποριακό; Απ'την πρώτη στιγμή που άκουσα το 'Severant', ήξερα πως τέτοια διλήμματα δεν υφίστανται. O Jamie Teasdale (ή αλλιώς Jamie Vex'd) φτιάχνει μια μουσική μπροστά απ'την εποχή της, φουτουριστική, που δε θυμίζει άμεσα κάτι άλλο. Απ'τις περιπτώσεις που λες "πώς γίνεται να μη σκέφτηκε κάποιος άλλος να δημιουργήσει κάτι τέτοιο στο παρελθόν;".

Το 'Scissors' είναι απ'τα κομμάτια που με άφησαν άναυδο την πρώτη φορά που το άκουσα (ειδικά στο 0:35, κάτι σταμάτησε μέσα μου).

Αν μείνεις στα arpeggiated synths έχεις χάσει όλη την ουσία. Επιβάλλεται να το ακούσεις απομονωμένος, με ακουστικά.

Πώς γίνεται να μη σκεφτείς το 'Blade Runner' μετά το 'Flight Path';

Αν ήταν ταινία, θα ήταν, όπως όλοι λένε, το 'Blade Runner'. Και ποιος είμαι εγώ για να διαφωνήσω;

The end of a year:

1. Kuedo-Severant [Planet Mu]
2. John Maus-We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Upset! The Rhythm]
3. Kate Bush-50 Words for Snow [Fish People]
4. Tim Hecker-Ravedeath, 1972 [Kranky]
5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:

2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:02

2011-12-19T23:55:00.000+02:00

2. John Maus-We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Upset! The Rhythm]
Έχω την αίσθηση πως ο John Maus δεν έχει συνειδητοποιήσει πλήρως τι ακριβώς έχει επιτύχει. Ότι δεν έχει συναίσθηση του τι δημιουργεί: θέλει απλά να δημιουργήσει. Είναι φανερό πως δεν τον νοιάζει το άψογο της παραγωγής, δεν τον αφορά ο περφεξιονισμός. Είτε το αποκαλέσεις new wave, lo-fi ή οτιδήποτε άλλο, γεγονός είναι πως το 'We Must Become..' παραμένει ένα θαύμα του one-take.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Warriors'.

This list has an end:
2. John Maus-We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Upset! The Rhythm]
3. Kate Bush-50 Words for Snow [Fish People]
4. Tim Hecker-Ravedeath, 1972 [Kranky]
5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:

2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:03

2011-12-19T01:45:00.001+02:00

3. Kate Bush-50 Words for Snow [Fish People]
Καθυστερημένο νούμερο 3, η μεγαλύτερη έκπληξη της χρονιάς. Ήμουν έτοιμος να χλευάσω το νέο άλμπουμ της Kate Bush μετά το απογοητευτικό 'Aerial' του 2005, πριν καν το ακούσω. Ποιος θα το λεγε πως θα με συγκινούσε η φωνή του Elton John, σήμερα; Κι ότι αυτά τα 8λεπτα τραγούδια έμελλαν να γίνουν το soundtrack αυτού του χειμώνα, αμετάκλητα; Επιπέδου 'Hounds of Love', και δεν υπερβάλλω καθόλου.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Atonement'.

Two to go:
3. Kate Bush-50 Words for Snow [Fish People]
4. Tim Hecker-Ravedeath, 1972 [Kranky]
5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:

2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:04

2011-12-17T18:32:00.002+02:00

4. Tim Hecker-Ravedeath, 1972 [Kranky]
Every year, the residents of Baker House, a dormitory near the Charles River on the MIT campus (officially Building W7), push a non-functioning, beyond-repair piano off the roof of the building. It falls six stories and lands near the tennis courts. The first Baker House Piano Drop, done in 1972, is captured in the photo on the cover of Tim Hecker's 'Ravedeath, 1972'. There's actually a unit of volume, the Bruno, named after the racket made by the impact. [source]

The Hatred of Music, συμφωνική μουσική του 22ου αιώνα.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Man On Wire'.

so far:
4. Tim Hecker-Ravedeath, 1972 [Kranky]
5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:

2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:05

2011-12-16T23:29:00.001+02:00

5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
Στην οθόνη του κινητού του Omar S φτάνει ένα μήνυμα: "Το Resident Advisor έχει καλύτερο δίσκο της χρονιάς τον Nicolas Jaar..". "Τα ίδια κάνουν και στη blogovision. Γατάκια.." ψιθύρισε πριν μπει στο Subaru STI 06.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το original 'Tron'.

so far:
5. Omar S-It Can Be Done But Only I Can Do It [FXHE]
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:

2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:06

2011-12-15T23:52:00.002+02:00

6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
Μια άλλη μουσική, που δε χωράει σε κατηγορίες και ταμπέλες. Την αποκαλείς όπως θες.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Empire of the Sun'.

so far:
6. Kangding Ray-OR [Raster-Noton]
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:07

2011-12-14T23:50:00.001+02:00

7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
Μετα-αποκαλυπτικό sci-fi soundtrack, στα όρια μεταξύ μελωδίας και χάους. Ποιος το περίμενε πως απ'τους Vex'd θα γεννιόταν κάτι τέτοιο; Γεύση μετάλλου στο στόμα.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν φυσικά, το 'Dune'.

so far:
7. Roly Porter-Aftertime [Subtext]
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:08

2011-12-13T23:33:00.002+02:00

8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
Όσοι τρόμαξαν απ'τα ουρλιαχτά στην αρχή του άλμπουμ και δεν είχαν την υπομονή να το ακούσουν όλο, έχασαν το πιο βατό άλμπουμ του Dominick Fernow. Raw, pure, crystal synth-driven downward spiral.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Tetsuo'.

so far:
8. Prurient-Bermuda Drain [Hydra Head Records]
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:09

2011-12-12T21:42:00.001+02:00

9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]

Για να μην επαναλαμβάνομαι, τα έχω ξαναπεί εδώ κι εδώ.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Out of the Past'.

so far:
9. Matthew Halsall-On The Go [Gondwana]
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:10

2011-12-11T21:37:00.001+02:00

10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
Ζήτησαν απ'τον Howard Shore να φτιάξει ένα σάουντρακ για ταινία του Ken Loach, αλλά τελικά ανέλαβαν οι Pansonic. Στο 'In Dust' όλα κλιμακώνονται, αλλά η ομίχλη δε φεύγει ποτέ.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Kes'.

so far:
10. Roll The Dice-In Dust [Leaf]
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:11

2011-12-10T18:46:00.001+02:00

11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]

El Topo: [to his son] You are seven years old. You are a man. Bury your first toy and your mother's picture.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'El Topo'.

so far:
11. Oneohtrix Point Never-Replica [Software Records]
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:12

2011-12-09T23:10:00.002+02:00

12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
Δεν ξέρω πώς να περιγράψω αυτό το άλμπουμ. Ούτε τι συμβαίνει στο εξώφυλλο. Ούτε τι σημαίνει ο τίτλος του άλμπουμ. Ας μιλήσει καλύτερα ένα απ'τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς, το 'Rubylith Film':

Rubylith film (Orphan remix) by patten

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Ghost In The Shell 2'.

so far:
12. Patten-GLAQJO XAACSSO [No Pain In Pop]
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:13

2011-12-08T23:55:00.001+02:00

13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
Αυτό είναι το πιο χίπικο που μπορώ να αντέξω, νομίζω. Το ζεύγος Indra Dunis και Aaron Coyes πιθανόν live να είναι μουσική δωματίου, πιθανόν η ψυχεδέλειά τους να εξατμίζεται στον αέρα. Όπως και να'χει, έτσι θα'πρεπε να παίζεται το dub σήμερα.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Zabriskie Point'.

so far:
13. Peaking Lights-936 [Not Not Fun]
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:14

2011-12-07T23:52:00.003+02:00

14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
Ο Pat Grossi δεν έχει το hype του James Blake και μάλλον δεν του μέλλει να γίνει τόσο γνωστός. Τι κρίμα που έχει πολύ καλύτερη φωνή, και κομμάτι σαν το 'Hangin On' δεν πρόκειται να βρεις στο ντεμπούτο του Βρετανού πιτσιρικά. Στο 'Playing House' συμμετέχει ο How to Dress Well.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Parfum d'Yvonne'.

so far:
14. Active Child-You Are All I See [Vagrant Records]
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:15

2011-12-06T23:48:00.001+02:00

15. Zomby-Dedication [4AD]
Ο πιο συνεπής της συνομοταξίας. Με σεβασμό σε άλλα είδη που δεν διακρίνονται με την πρώτη ακρόαση (acid house, anyone?). Και μια ηχηρή απάντηση στο βαρετό, λίγο-απ'όλα πανηγύρι του 'Glass Swords' του Rustie.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Birdy'.

so far:
15. Zomby-Dedication [4AD]
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:16

2011-12-05T22:47:00.001+02:00

16. Destroyer-Kaputt [Merge]
Αν κάποιος μου έλεγε πως θα ψήφιζα Destroyer φέτος στην 20άδα, μάλλον θα γελούσα. Για καλή τύχη όλων μας, τον Dan Bejar τον τσίμπησε κάποιο παράξενο έντομο και μεταμορφώθηκε σε '80s νοσταλγό. Φαίνεται πως έχει μελετήσει πολύ καλά τους Prefab Sprout (στο 'Chinatown' και το 'Kaputt'), αλλά και τον Paddy McAloon στα σόλο του (η εισαγωγή του 'Suicide Note for Kara Walker' μου θυμίζει το 'I Trawl the Megahertz'). Έχει κάποια απ'τα ωραιότερα ποπ τραγούδια της χρονιάς, κι ουδεμία τύψη φέρω.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'All the Real Girls'.

so far:
16. Destroyer-Kaputt [Merge]
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:17

2011-12-04T23:39:00.002+02:00

17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
Φρενήρες house; Footwork; Burial-like patterns στο 'Where Did We Go Wrong'; Τι σημασία έχει στ'αλήθεια; Αυτό που έχει πραγματικά ενδιαφέρον είναι πως ο Travis Stewart είναι απ'την Νέα Υόρκη κι όχι από κάποια βρετανική πόλη. Η Hotflush με λίγα στοιχεία από το 'Druqks'.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Liquid Sky'.

so far:
17. Machinedrum-Room(s) [Planet Mu]
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:18

2011-12-03T21:43:00.003+02:00

18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
Πίσω στο 1990. Κάποιος έκλεψε τους κωδικούς της Liz Fraser. Το εξώφυλλο θα μπορούσε να είναι μια μικρή λεπτομέρεια από αυτό του 'Heaven or Las Vegas'.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Mysterious Skin'.

so far:
18. Sleep ∞ Over-Forever [Hippos In Tanks]
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:19

2011-12-02T20:47:00.003+02:00

19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
Όσοι τον σνόμπαραν λόγω προτέρου βίου και επειδή έκανε πιο mainstream τον ήχο του, αγνόησαν ένα υπέροχο άλμπουμ. Για μένα, ισάξιο του 'For Emma, Forever Ago'.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Days of Heaven'.

so far:
19. Bon Iver-Bon Iver [Jagjaguwar]
20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

schott:2011 key:20

2011-12-01T23:05:00.003+02:00

20. Clams Casino-Instrumental Mixtape [self released]
Αν το hip-hop ήταν αποκλειστικά ένας rapper και επιθετικές ρίμες, θα είχαμε χάσει αμέτρητα συναρπαστικά άλμπουμ. Το instrumental hip hop του Mike Volpe έχει ό,τι λείπει απ'τον DJ Shadow σήμερα. Το sample της Björk που χρησιμοποιεί στο 'Illest Alive' είναι καλύτερο από ολόκληρο το 'Biophilia', αλήθεια.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το 'Mothlight'.

Rewind:
2010
2009
2008
2007
2006
2005

gaijin in her black suede spikes

2011-11-22T02:04:00.002+02:00

Here in my Akasaka hotel, I can't sleep. I get dressed and walk to Roppongi, through a not-unpleasantly humid night in the shadows of an exhaust-stained multilevel expressway that feels like the oldest thing in town.

Roppongi is an interzone, the land of gaijin bars, always up late. I'm waiting at a pedestrian crossing when I see her. She's probably Australian, young and quite serviceably beautiful. She wears very expensive, very sheer black undergarments, and little else, save for some black outer layer - equally sheer, skintight, and microshort - and some gold and diamonds to give potential clients the right idea. She steps past me, into four lanes of traffic, conversing on her phone in urgent Japanese. Traffic halts obediently for this triumphantly jaywalking gaijin in her black suede spikes. I watch her make the opposite curb, the brain-cancer deflector on her slender little phone swaying in counterpoint to her hips. When the light changes, I cross, and watch her high-five a bouncer who looks like Oddjob in a Paul Smith suit, his skinny lip beard razored with micrometer precision. There's a flash of white as their palms meet. Folded paper. Junkie origami.

This ghost of the Bubble, this reminder of Tokyo from when it was the lodestar for every hustler on the face of the planet, strolls on and then ducks into a doorway near the Sugar Heel Bondage Bar. I last came here right on the cusp of that era, just before the downturn, when her kind were legion. She's old-school, this girl: fin de siècle Tokyo decadence. A nostalgia piece.

William Gibson, 'My Own Private Tokyo'
Wired magazine, September 2001.

Vanished

2011-11-22T01:27:00.002+02:00

Πρωτογνώρισα τον Kim Ji-Woon βλέποντας ένα κομμάτι που είχε σκηνοθετήσει για το πρώτο 'Three', την αρχική μορφή σπονδυλωτών φιλμ που οδήγησε στο πολύ καλό 'Three..Extremes'(με φιλμάκια από Park Chan Wook, Takashi Miike και Fruit Chan). Ύστερα ήρθε το 'A Tale of Two Sisters', και το σκοτεινό χιούμορ του 'A Bittersweet Life'.
Τον Choi Min-Sik δε γίνεται να τον ξεχάσεις, αν έχεις δει το 'Oldboy' και την τριλογία του Chan Wook Park. Έχει παίξει και τον ζωγράφο στο 'Μεθυσμένος με Έρωτα και Ζωγραφική', αλλά εδώ επιστρέφει σε γνώριμα μονοπάτια, αυτά της εκδίκησης.
Το αντίπαλον δέος Lee Byung-Hun (πρωταγωνιστής επίσης στο 'A Bittersweet Life' αλλά και το 'Joint Security Area') διαβάζω πως εκτός από ηθοποιός είναι και τραγουδιστής και μοντέλο, δημοφιλής στην Κορέα.

Το 'I Saw the Devil' είναι το 'Oldboy' χωρίς την τραγωδία: μια ιστορία εκδίκησης, που όμως πάει τελείως στραβά. Σαν πλοκή έχει τη δομή ενός αμερικανικού θρίλερ πάνω στο θέμα σίριαλ κίλερ, στον τρόπο που αναπτύσσει τις ιστορίες του ο David Fincher. Μόνο που απουσιάζουν πολλά απ'τα αμερικανικά κλισέ. Ο Ji-Woon παρουσιάζει τα πράγματα ωμά, με τα twists της ιστορίας προς το δυσοίωνο. Ο Choi Min-Sik ενσαρκώνει τόσο καλά το απόλυτο κακό, που νιώθεις να σπαρταράει στην οθόνη σαν ερπετό που δεν τον πιάνει κανένα βασανιστήριο. Σπουδαίος ηθοποιός.

Αλλά η κύρια ιδέα (της εκδίκησης) βουλιάζει μπροστά στη βία του φιλμ. Μερικές σκηνές είναι υπερβολικά βίαιες, σε σημείο να μου θυμίζουν έντονα Takashi Miike. Κι ουσιαστικά το 'I Saw the Devil' είναι το πάντρεμα του 'Ichi the Killer' με το 'Lady with a Vengeance'.

Το αντίθετο ακριβώς δηλαδή, όσων συμβαίνουν στο 'The Vanishing' του George Sluizer. Ο original τίτλος είναι 'Spoorloos' ('χωρίς ίχνος' στα ολλανδικά). Μιλά για την αναζήτηση του Rex για την κοπέλα του (Saskia), όταν 3 χρόνια μετά την εξαφάνισή της ο απαγωγέας της, ζητά να τον συναντήσει.Βασισμένο στο βιβλίο του Tim Krabbe 'The Golden Egg', ήταν απ'τα φιλμ που έβλεπα αραιά και που σε λίστες, αλλά ποτέ δεν έκανα τον κόπο να την ψάξω. Κακώς.

Το 'Vanishing' είναι απ'τα σπουδαία δείγματα ευρωπαϊκού σινεμά των eighties (γυρίστηκε το 1988). Έφτασε μέχρι τα Όσκαρ αλλά απορρίφθηκε λόγω μεγάλου μέρους γαλλικών διαλόγων που υπήρχαν στο φιλμ. Πολλοί το παρουσιάζουν με ταινίες του Hitchcock, αλλά έτσι η ιδέα κάπου χάνεται. Εμένα μου θύμισε πολύ έντονα τα ολλανδικά φιλμ του Veerhoeven, ιδίως το 'The Fourth Man', και με τρόμαξε όπως με είχε τρομάξει το 'Dear Zachary'.

Αυτό που σε φοβίζει στο 'Vanishing' είναι η αληθοφάνεια της ιστορίας. Τα πάντα θα μπορούσαν να συμβαίνουν στον καθένα από εμάς. Ο "κακός" του φιλμ είναι τρομακτικός (αξέχαστη η φιγούρα του Bernard-Pierre Donnadieu), γιατί είναι ένας από εμάς, θα μπορούσε να είναι ο γείτονάς σου. Τα άσχημα πράγματα στο φιλμ γίνονται μέρα μεσημέρι, σε ένα πολυσύχναστο βενζινάδικο. Κι όλα αυτά χωρίς σταγόνα αίμα. Η έκδοση της Criterion (δεν έχει extras) αποδίδει τα χρώματα της δεκαετίας του '80 άψογα. Το τέλος θα ήταν σοκαριστικό, αν δεν είχε αντιγραφεί (;) εις διπλούν, σε πρόσφατα χολιγουντιανά φιλμ. Απ'τις καλύτερες ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Αποφύγετε το αμερικανικό remake (με Jeff Bridges και Kiefer Sutherland) πάση θυσία.

Where next?

2011-10-22T20:12:00.000+03:00

Η Ιστορία έχει πολλά παραδείγματα να δώσει πάνω στο θέμα της ανωνυμίας, της ηθελημένης απόκρυψης της ταυτότητας στην Τέχνη. Ειδικά στη μουσική, η υπερβολική έκθεση στα media απ'τις αρχές των '60s οδήγησε καλλιτέχνες (που δεν είχαν και τόσο λοξή βίδα) να αποστραφούν της ταυτότητάς τους και να προβάλλουν αντί εαυτόν, μια άλλη περσόνα. Είτε ήταν οι Residents αυτοί που προσπάθησαν επί δεκαετίες να κρύψουν τα πρόσωπά τους, είτε ο Burial στα χρόνια μας (μέχρι που αποκαλύφθηκε), η δυναμική μιας τέτοιας κίνησης τους πρόσθεσε δημοσιότητα, παρά τους την αφαίρεσε. Λίγο η ηδονοβλεπτική ματιά των μέσων απ'το 1990 και μετά που ήθελε τα πάντα μπροστά σε μεγεθυντικό φακό, λίγο η ίδια η ματαιοδοξία του καλλιτέχνη, στην ουσία η "μέθοδος" κατέστησε το προφίλ του οποιουδήποτε Banksy πολύ πιο ισχυρό από την ίδια του τη φήμη ως "artist".

Οι Sandwell District είναι πιο κοντά στην πλευρά της "ανωνυμίας", της anti-image στάσης που καθιέρωσαν οι Underground Resistance, οι Drexciya, κι οι Basic Channel στα πρώτα χρόνια τους. Πιστοί στο μινιμαλιστικό techno (απ'το design στα 12ιντσα τους μέχρι τον ωμό, ακατέργαστο ήχο), έχουν μια πορεία στο underground που έγινε ξεκάθαρη στο φετινό ομώνυμό τους άλμπουμ, με διάσπαρτες βερσιόν κομματιών, απόλυτα ρυθμισμένη στο τι αντιπροσωπεύουν ο Regis κι ο Function. Το ασπρόμαυρης αισθητικής WhereNext blog δίνει μια ιδέα της φιλοσοφίας τους.

Οι Sandwell District παίζουν απόψε στο Six D.O.G.S.

enter the void

2011-10-22T18:22:00.001+03:00

Τώρα που τα μεγάλα λόγια τέλειωσαν, οι ταμπέλες έπεσαν κι οι πομπώδεις αρθρογραφίες εξαφανίστηκαν, ίσως είναι καιρός να αποτιμήσουμε καλύτερα τα πράγματα και να ακούσουμε μουσική χωρίς φλυαρίες. Πια το dubstep δεν είναι αποκάλυψη. Κι είναι ευκαιρία να κοιτάξεις με πιο καθαρό μάτι τα παρακλάδια που βγαίνουν στην ηλεκτρονική μουσική, σιγά σιγά, ένα ένα. Όχι ότι είχαν ποτέ σημασία τα ονόματα και τα tags, ούτως ή άλλως τα περισσότερα πράγματα έχουν ρίζες αλλού.

Ο Darren Cunningham μετά το 'Splazsh' δείχνει να έχει ξεφύγει τελείως. Προς το καλύτερο. Το 'Gershwin/Harrier ATTK' είναι απ'τα EP που δε χρειάζεται να πολυαναλύσεις, γιατί δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι αυτό που ακούς. Στο twitter δήλωσε πως θα κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ το 2011. Μουσική για vintage video games με αεροπλανάκια. Κι ας μην ξέρεις τι είναι ZX Spectrum.

O Shlohmo υποτίθεται πως κάνει experimental hip hop- ή έτσι τον βάφτισαν. Η μουσική του μου θυμίζει τον Khonnor, αν αυτός παρατούσε τις κιθάρες κι άκουγε φανατικά The Weeknd. Το φετινό του 'Bad Vibes' δεν δικαιώνει τις προσδοκίες, αλλά ευτυχώς υπάρχει το 'Just Us' που σώζει τα πράγματα:

Στην ίδια κατηγορία, δείχνει να τα καταφέρνει καλύτερα ο Clams Casino. Τα 'Instrumentals' του έχουν συνοχή και ατμόσφαιρα, κάτι απ'το οποίο πάσχει ο δίσκος του Shlohmo. Οι παρομοιώσεις με τον DJ Shadow δε φανερώνουν πολλά, αλλά δείχνουν έναν δρόμο στον οποίο πατάει ο Mike Volpe. Σαμπλάρει επιτυχώς Janelle Monae και Björk, αν αυτό του δίνει credits:

Κι αν για Clams Casino και Shlohmo δύσκολα μπαίνουν οι ετικέτες, τι πρέπει να πούμε για τον Araabmuzik; R'n'b σε εκτροχιασμό, beats που θυμίζουν τη σκηνή του L.A. (Brainfeeder κυρίως), κι αρκετές δόσεις αμφιλεγόμενου, το λιγότερο, γούστου. Πώς αλλιώς να κρίνεις κάποιον που σαμπλάρει το 'Right In The Night' των Jam and Spoon; Στο 'Electronic Dream' του όμως, υπάρχουν κι ωραίες ιδέες:

To 'Ghost People' του Martyn μου φάνηκε αρκετά βαρετό (εξαιρώ το 'Viper'), ενώ το 'Glass Swords' του Rustie δείχνει να πλησιάζει τόσο πολύ τον ήχο του Hudson Mohawke, που αν δεν ήξερα τι ακούω, θα μάντευα με τη μία HudMo. Είμαστε σίγουροι πως δεν συγχωνεύτηκαν μεταξύ τους;

Ο Zomby τι παραπάνω έχει να πει στο 'Dedication' απ'ό,τι δεν είναι με την πρώτη ορατό στο 'Natalia's Song'; Το άλμπουμ του πάντως είναι αξιοπρεπέστατο, και μάλλον θα πρέπει να το ακούσω κι άλλες φορές για να το εκτιμήσω καλύτερα.

Η μεγάλη έκπληξη όμως ήρθε όταν δοκίμασα να ακούσω τα δύο προσωπικά άλμπουμ που έβγαλαν οι 2 (πρώην) Vex'd, Jamie Teasdale και Roly Porter.

Το 'Aftertime' του Roly Porter είναι ο experimental ήχος του σήμερα, ένα γκρίζο, μάλλον απαισιόδοξο άλμπουμ, βγαλμένο απ'τις πιο σκοτεινές στιγμές του Tim Hecker και το αμετακίνητο drone των Earth. Το βέλος του εξωφύλλου δείχνει μπροστά, να διαπερνά τις επιφάνειες σαν να διασχίζει το νερό. Απόλυτα ταιριαστό με το μετα-αποκαλυπτικό ευρωπαϊκό τοπίο του 2011.

Το 'Severant' του Jamie Teasdale όμως, ως Kuedo, είναι η πραγματική αποκάλυψη. Ένα φάσμα φουτουριστικών ήχων, ένα μείγμα από Vangelis (περιόδου 'China'), Ryuichi Sakamoto, Roni Size, Distance, ακόμα και παλιές κυκλοφορίες της Planet-E. Ένας καταπληκτικός δίσκος, απ'τους καλύτερους κατά τη γνώμη μου που ξεπήδησαν από το genre dubstep, κι απ'τους καλύτερους της χρονιάς. The future is unexpected.

adult.

2011-10-10T22:22:00.005+03:00

Όταν μου τελειώνουν οι λέξεις, καταφεύγω σε μουσικές σαν αυτή.
Χωρίς περιγραφές.

Απ'το άλμπουμ 'Transluscence+Drift Music', του 2003.

riot on an empty street

2011-09-12T17:45:00.000+03:00

I've seen the future. It's like the '80s, but in a deep brown version.

[pic]

artistrike half restrained

2011-01-09T22:28:00.011+02:00

Ζούμε περίεργες εποχές. Δε χρειαζόταν να μπει το 2011 για να το συνειδητοποιήσω, φυσικά. Θυμάμαι παλιότερα, πιτσιρικάς, που διάβαζα για τη γενιά του "no future", και φανταζόμουν μια ολόκληρη φουρνιά εφήβων να περιμένει μια δεκαετία βγαλμένη από χωροχρονική τρύπα, τα διαβόητα '80s. Τους Βρετανούς τους έκαιγε το punk κι έβλεπαν τη Thatcher ως πραγματικότητα, όχι ως ολόγραμμα που μοιάζει σήμερα. Ήταν μια γενιά που γεννήθηκε στο χάος των '60s και μεγάλωσε στα καψαλισμένα '70s. Η ίδια γενιά, έφτιαξε την ανασφάλεια των '80s. Ο φόβος του AIDS κι ο ψυχαναγκασμός της απόκτησης κοινωνικού status και καριέρας γιγαντώθηκε. Στα '90s όλα έγιναν revival. Ζήσαμε τα πάντα απ'την αρχή- κι ας μην τα'χαμε δει από κοντά ποτέ. Τα '00s δεν τα θυμάμαι. Μάλλον είναι μια εικονική δεκαετία, ηλεκτρονική.

Για χρόνια αρκετά, όταν σκεφτόμουν την προηγούμενη δεκαετία, σκεφτόμουν τα eighties- δεν ξέρω γιατί συνέβαινε αυτό. "Ε δεν είναι και τόσο παλιό αυτό, γύρω στο 1985 βγήκε" -"Μα, έχουμε 2010, εικοσιπέντε χρόνια πίσω..". Δύσκολο να εξηγήσεις στον 20χρονο, που δεν ξέρει τι είναι το βινύλιο (όχι ότι το αγνοεί, δεν το ξέρει καν). Πλέον τα eighties είναι ανάμνηση, κι οι σημερινές εποχές μου μοιάζουν άχρονες τελείως. Δε μπορώ να προβλέψω όχι τι θα γίνει του χρόνου, ούτε το πώς θα'μαστε το καλοκαίρι. Σαν να κοιτάζω ένα ημερολόγιο λευκό, με ασημί ημερομηνίες. Για την κρίση δε θα πω λέξη.

Αυτές τις παράξενες μέρες, λίγο πριν/λίγο μετά την αλλαγή του έτους, άκουγα συνέχεια τον δίσκο των Violens, και βρήκα ειδικά στο 'Another Strike Restrained' τον ήχο που αρμόζει στην εποχή, το ρεφρέν που θυμίζει Prefab Sprout, τις κιθάρες που παραπέμπουν στους Hüsker Dü. Το λες και παυσίπονο.

Στο YouTube δεν υπάρχει η εκδοχή του άλμπουμ, αλλά το remix που αφαιρεί αυτό τον υπέροχο θόρυβο:

Another Strike Restrained

pic: artichoke halved, edward weston, 1930 [source]

schott:2010 key:01

2010-12-20T23:12:00.011+02:00

Δεν άκουσα πολλά άλμπουμ αυτή τη χρονιά σε σχέση με άλλες, και η 20άδα βγήκε αυθόρμητα σχεδόν. Λυπάμαι που άφησα έξω τους Black Dog (με την αναπαράσταση του πρώτου 'Ambient' του Brian Eno), τον Kassem Mosse (βγάζει ΕΡ, όχι άλμπουμ), τους Violens, τον Four Tet, τους Arcade Fire (καταπληκτικό το 'Ready to Start', αλλά το άλμπουμ..), τον Actress, την Laurie Anderson, τους Digital Mystikz, τους Efterklang, τη Zola Jesus, τους Autechre, τον Scuba, τους Carbon Based Lifeforms, τον Tim Hecker, τον Donato Dozzy, τον Marcel Dettmann, τον John Roberts (το άκουσα αργά το 'Glass Eights'), τον Lerosa, την Ikonika, κι άλλους πολλούς που ξεχνάω σίγουρα..

Οι λίστες πάντα είναι υποκειμενικές- άρα κι αυτή βάσει προσωπικού γούστου, απαρτίζεται μόνο απ'όσα αγαπώ. Εξού και η ξεδιάντροπη ποπ του #1:

1. Twin Shadow-Forget [4AD]

-What do you do to have fun, George?
-I play drums..music..
-Yeah..
-Yeah
-Besides that?
-I like cars..
-What kind of cars?
-Sports cars
-Muscle cars?
-Yeah, muscle cars..

Η εισαγωγή, οι πρώτες νότες ήδη του 'Slow' ήταν ένα σοκ για μένα: σαν να άνοιξε μια πόρτα και να με έστειλε στο 1984. Σαν να άκουγα το 'Heartbeat City' των Cars, με τα ντραμς του 'Heart and Soul' των Joy Division. Σαν να έβγαιναν να παίξουν οι Go Betweens το 'Disintegration'. Άκουσα το 'Slow' σε γεμάτα mall, με ακουστικά, παρατηρώντας τα πρόσωπα των ανθρώπων. Σε άδεια mall, περπατώντας μόνος.

Τα σχόλια κάτω απ'το βίντεο στο YouTube μιλάνε για έναν 'μαύρο Morrissey', κάποιος άλλος λέει "There is rape in that man's eyes..".
Φυσικά, το βίντεο είναι μια "παρωδία" αυτής της διαφήμισης του Calvin Klein:

O George Lewis Jr. κυκλοφόρησε το 'Forget' σε παραγωγή του Chris Taylor των Grizzly Bear, στην εταιρεία του Taylor, Terrible Records. Η φωνή του μου θυμίζει με έναν περίεργο τρόπο τον (τόσο παραγνωρισμένο) Nicolas Makelberge και τον Roland Orzabal- μπορείς να αγαπήσεις το 'Forget' αν λάτρεψες το πρώτο άλμπουμ των Tears For Fears. Και δεν έφταναν οι αμέτρητες φορές που έχω ακούσει το 'Slow', έρχεται το 'Tyrant Destroyed' να σε διαλύσει: “…as if it wasn’t enough just to hear you speak, they had to give you lips like that”

“When you were 15, I know what you said / I’ll never let another black boy break my heart”

Σ'αυτό το άλμπουμ, που το εξώφυλλο του θυμίζει εικόνα από opening credits του David Lynch, εγώ χάθηκα κάπου στα '80s. Όπως αυτό το βίντεο:

http://twinshadow.net/

____

The end of a year:

1. Twin Shadow-Forget [4AD]
2. Emeralds-Does It Look Like I'm Here? [Editions Mego]
3. Midlake-The Courage of Others [Bella Union]
4. Teengirl Fantasy-7 AM [Merok]
5. Onra-Long Distance [All City]
6. Beach House-Teen Dream [Bella Union]
7. Urban Tribe-Urban Tribe [Mahogani]
8. The Radio Dept.-Clinging To A Scheme[Labrador]
9. Robert Hood-Omega [M-Plant]
10. Efdemin-Chicago [Dial]
11. The Sight Below-It All Falls Apart [Ghostly International]
12. Erykah Badu-New Amerykah Part Two: Return Of The Ankh [Universal Motown]
13. Caribou-Swim [City Slang]
14. Bvdub-The Art Of Dying Alone [Glacial Movements Records]
15. Steve Moore-Primitive Neural Pathways [Static Caravan]
16. Kanye West-My Beautiful Dark Twisted Fantasy [Roc-A-Fella]
17. 36-Hollow [3six Recordings]
18. Shed-The Traveller [Ostgut Ton]
19. Oneohtrix Point Never-Returnal [Editions Mego]
20. Flying Lotus-Cosmogramma [Warp]

schott:2010 key:02

2010-12-19T22:31:00.004+02:00

2. Emeralds-Does It Look Like I'm Here? [Editions Mego]
Άλλα πράγματα περίμενα από τους Emeralds, γιατί άλλα είχα ακούσει στο παρελθόν από αυτούς. Αυτό το άλμπουμ ήταν μια μεγάλη έκπληξη για μένα: ένα έργο βασισμένο σε synths, τόσο όμορφα δομημένο που δε σε απασχολεί να το κατατάξεις ως synth pop, new wave, ambient, drone, krautrock ή δεν ξέρω τι άλλο. Το άκουσα το φετινό καλοκαίρι σε κατάσταση ημιλιπόθυμος/κοιμισμένος από φριχτό καύσωνα, ρωτώντας "Τι είναι αυτό που παίζει τώρα;". 4 μήνες μετά, είμαι βέβαιος πως είναι το πιο ολοκληρωμένο άλμπουμ που άκουσα μέσα στη χρονιά.

This list has an end:
2. Emeralds-Does It Look Like I'm Here? [Editions Mego]
3. Midlake-The Courage of Others [Bella Union]
4. Teengirl Fantasy-7 AM [Merok]
5. Onra-Long Distance [All City]
6. Beach House-Teen Dream [Bella Union]
7. Urban Tribe-Urban Tribe [Mahogani]
8. The Radio Dept.-Clinging To A Scheme[Labrador]
9. Robert Hood-Omega [M-Plant]
10. Efdemin-Chicago [Dial]
11. The Sight Below-It All Falls Apart [Ghostly International]
12. Erykah Badu-New Amerykah Part Two: Return Of The Ankh [Universal Motown]
13. Caribou-Swim [City Slang]
14. Bvdub-The Art Of Dying Alone [Glacial Movements Records]
15. Steve Moore-Primitive Neural Pathways [Static Caravan]
16. Kanye West-My Beautiful Dark Twisted Fantasy [Roc-A-Fella]
17. 36-Hollow [3six Recordings]
18. Shed-The Traveller [Ostgut Ton]
19. Oneohtrix Point Never-Returnal [Editions Mego]
20. Flying Lotus-Cosmogramma [Warp]

schott:2010 key:03

2010-12-18T23:07:00.003+02:00

3. Midlake-The Courage of Others [Bella Union]
Υπάρχει ένας ολόκληρος χειμώνας μέσα σ'αυτό το άλμπουμ. Δεν γίνεται να ανήκουν οι Midlake στην εποχή που ζούμε.

Τα ερείπια μιας αυτοκρατορίας

2010-12-18T22:52:00.003+02:00

..ή αλλιώς, νιφάδες χιονιού στο μικροσκόπιο.

Μάπετ Μινιμάλια

2010-12-18T02:10:00.004+02:00

Minimalist Muppets by Eric Slager

schott:2010 key:04

2010-12-17T23:58:00.003+02:00

4. Teengirl Fantasy-7 AM [Merok]
Teengirl Fantasy; Απ'το όνομα και μόνο, είχα ξενερώσει. Άλλο ένα μοδάτο ντουέτο που κάνει "ηλεκτρονική μουσική" για όσους δεν ακούνε ηλεκτρονική μουσική; Το επόμενο trend για φέτος μετά τον Matthew Dear και τον Pantha du Prince; Ευτυχώς όχι- στις γραμμές του '7 ΑΜ' διασταυρώνονται οι πρώιμοι Inner City κι ο Larry Heard εποχής 'Sceneries, Not Songs', o Prince του 1980 και το house-πριν ονομαστεί-house. Ως τις 7 το πρωί:

schott:2010 key:05

2010-12-16T23:43:00.003+02:00

5. Onra-Long Distance [All City]
To instrumental hip hop του 'Chinoiseries' αποτελεί παρελθόν. Σε κανένα soul/neosoul/funk άλμπουμ απ'όσα κυκλοφόρησαν φέτος δεν υπάρχουν κομμάτια όπως το 'Send Me Your Love' ή το 'My Comet'. Αριστούργημα το εξώφυλλο, μεταδίδει σε μια εικόνα όλη την ατμόσφαιρα του δίσκου.

schott:2010 key:06

2010-12-16T00:50:00.006+02:00

6. Beach House-Teen Dream [Bella Union]
Πολλοί ίσως σνομπάρουν την dream pop των Beach House, όπως κι εγώ για αρκετό καιρό τους παρέβλεπα, ως άλλο ένα indie act που προωθείται απ΄το αμερικανικό κολλεγιακό ραδιόφωνο. Πόσο λάθος έκανα.. Η φωνή της Victoria Legrand είναι το καλοκαίρι.

a not so endless list:

6. Beach House-Teen Dream [Bella Union]
7. Urban Tribe-Urban Tribe [Mahogani]
8. The Radio Dept.-Clinging To A Scheme [Labrador]
9. Robert Hood-Omega [M-Plant]
10. Efdemin-Chicago [Dial]
11. The Sight Below-It All Falls Apart [Ghostly International]
12. Erykah Badu-New Amerykah Part Two: Return Of The Ankh [Universal Motown]
13. Caribou-Swim [City Slang]
14. Bvdub-The Art Of Dying Alone [Glacial Movements Records]
15. Steve Moore-Primitive Neural Pathways [Static Caravan]
16. Kanye West-My Beautiful Dark Twisted Fantasy [Roc-A-Fella]
17. 36-Hollow [3six Recordings]
18. Shed-The Traveller [Ostgut Ton]
19. Oneohtrix Point Never-Returnal [Editions Mego]
20. Flying Lotus-Cosmogramma [Warp]

schott:2010 key:07

2010-12-15T01:11:00.004+02:00

7. Urban Tribe-Urban Tribe [Mahogani]
Sherard Ingram, Carl Craig, Anthony "Shake" Shakir, Moodymann. 10 tracks, όλα ονομαζόμενα 'Programs'. Detroit, φτωχογειτονιές, αστικός θόρυβος, φτηνή τεχνολογία, Drexciya, μινιμαλισμός, μελαγχολία.

schott:2010 key:08

2010-12-14T02:34:00.004+02:00

8. The Radio Dept.-Clinging To A Scheme [Labrador]
Είχα σκοπό να βάλω στα 20 το 'Music for Real Airports' των Black Dog, αλλά ο χρόνος πέρασε κι η μουσική τους εξατμίστηκε, σαν elevator music απ'τα μεγάφωνα του Heathrow (o δε Eno, περιχαρής). Έτσι μου έμεινε η βραχνή ποπ των Radio Dept., που σε κάθε κομμάτι ακούγονται λες και παίζουν 10 μέτρα κάτω απ'την επιφάνεια της θάλασσας, ή μέσα από δοκιμαστικους σωλήνες. Μουσική για (συννεφιασμένες) χαρούμενες μέρες.

glitchy

2010-12-14T01:48:00.004+02:00

Σαν συνέχεια του ποστ για την Alyssa Monks: o Andy Denzler φτιάχνει πίνακες (λάδι σε καμβά), σαν κατεστραμμένες φωτογραφίες, σαν κασέτα VHS που πάγωσε στο pause. Η τεχνική του μου θυμίζει πολύ τον Gerhard Richter.

Andy Denzler

schott:2010 key:09

2010-12-14T01:27:00.007+02:00

9. Robert Hood-Omega [M-Plant]
Αν ήταν Βρετανός, θα αποθεωνόταν ως ο master του witch techno (ή κάτι αντίστοιχο). Θα ήταν το trend του μήνα σε site, online δισκάδικα και blogs. Θα ήταν 'ο καλλιτέχνης που έχασες στα 90s'. Δεν έχει τίποτα απ'όλα τα παραπάνω ανάγκη, φυσικά, γιατί όταν έπαιζε αυτή τη μουσική, δεν υπήρχε καν ως ταμπέλα το είδος. Εγκεφαλικό, ακραίο, τευτονικό- σαν σάουντρακ του 'Omega Man'. Ακόμα κι ο Charlton Heston θα το δεχόταν.

schott:2010 key:10

2010-12-11T23:41:00.006+02:00

10. Efdemin-Chicago [Dial]
Δεν είναι μια απλή άσκηση ύφους το 'Chicago'. Ο Phillip Sollmann αποτίει φόρο τιμής στην πόλη που γέννησε το house, και φτιάχνει ένα υπέροχο άλμπουμ, ιδανικό για βραδινές βόλτες με αυτοκίνητο. Ότι στην Ελλάδα φέτος αναγνωρίστηκε αντί αυτού το άλμπουμ του Pantha du Prince (ή αλλιώς, όπως κάπου γράφτηκε "ΤΩΝ Pantha du Prince") μόνο ως κοπλιμέντο μπορώ να το δω..

schott:2010 key:11

2010-12-11T00:53:00.006+02:00

11. The Sight Below-It All Falls Apart [Ghostly International]
Δε θυμάμαι αν έχω ξαναβάλει τον Sight Below σε λίστες 'καλύτερο της χρονιάς', αλλά κάπου στο παρελθόν τον έχω αναφέρει. Και παρότι μ'άρεσε πολύ η μουσική του, δε γνώριζα ποιος μουσικός κρύβεται πίσω απ'αυτό το όνομα, ώσπου κάποιος φίλος μου είπε ότι πρόκειται για τον Rafael Anton Irisarri. Η συνέχεια του 'Glider' του 2008 είναι ακόμα πιο ατμοσφαιρική, σαν να περπατάς στο σκοτεινό δάσος του οπισθόφυλλου. Δεν ξέρω πώς ακριβώς να περιγράψω αυτό τον ήχο και δε με νοιάζει στο κάτω κάτω, αλλά μου δημιουργεί τα ίδια συναισθήματα που μου δημιουργεί κι ο GAS. Πόσοι θα μπορούσαν να διασκευάσουν Joy Division έτσι;

11. The Sight Below-It All Falls Apart [Ghostly International]
12. Erykah Badu-New Amerykah Part Two: Return Of The Ankh [Universal Motown]
13. Caribou-Swim [City Slang]
14. Bvdub-The Art Of Dying Alone [Glacial Movements Records]
15. Steve Moore-Primitive Neural Pathways [Static Caravan]
16. Kanye West-My Beautiful Dark Twisted Fantasy [Roc-A-Fella]
17. 36-Hollow [3six Recordings]
18. Shed-The Traveller [Ostgut Ton]
19. Oneohtrix Point Never-Returnal [Editions Mego]
20. Flying Lotus-Cosmogramma [Warp]

schott:2010 key:12

2010-12-09T23:20:00.003+02:00

12. Erykah Badu-New Amerykah Part Two: Return Of The Ankh [Universal Motown]
Σχεδόν προσπάθησα να μη μ'αρέσει το άλμπουμ της Erykah Badu. Γιατί κάπως με ενοχλούσε αυτή η αφροκεντρικής καταγωγής φεμινιστική της στάση, γιατί η φωνή της μου ακουγόταν σαν να'χει καταπιεί ήλιο, γιατί το βίντεο του 'Window Seat' ήταν μια σάχλα ουσιαστικά (ποιος έμεινε έκπληκτος δηλαδή μ'αυτό;). Απ'την άλλη, σχεδόν είχα πείσει τον εαυτό μου πως θα με ενθουσιάσει η Janelle Monae και το δικό της άλμπουμ. Να που συνέβησαν τα αντίθετα: εκεί που η Monae ξέμεινε με το στεγνό, ασπρόμαυρο funk της και σε έκανε απλά να κουνιέσαι στην καρέκλα ασυναίσθητα, η Badu κατάφερε να γράψει υπέροχη, χαλαρή μουσική, να τραγουδήσει σαν άνθρωπος κι όχι σαν diva, να αφήσει το neo- έξω από την soul. Για αρκετό καιρό τα βράδια έμπαινα στο site της για να ακούσω το 'Incense' - ήταν σαν όνειρο.

schott:2010 key:13

2010-12-08T21:56:00.006+02:00

13. Caribou-Swim [City Slang]
Θυμάμαι που ακούγαμε παλιότερα τον Dan Snaith ως Manitoba, και βρίσκαμε σ'αυτόν μια καναδική εκδοχή των Boards of Canada- ήταν τότε που δεν είχε βρει την ψυχεδέλεια και την sunny πλευρά της pop, ο ίδιος ήταν ένα ακόμα weirdo kid που πειραματιζόταν με την ηλεκτρονική μουσική. Τα χρόνια πέρασαν, ο Snaith άλλαξε όνομα κι έγινε ένας μικρός indie star: όλοι φέτος τον αποθεώνουν. Είχα πει πως θα αφήσω το 'Swim' έξω από τα 20 του 2010, γιατί έβρισκα πως κάθε κομμάτι είναι φτιαγμένο με τα υλικά του τραγουδιού παρακάτω. Έλα όμως που το 'Jamelia' έχει τα στοιχεία της τέλειας ποπ και δεν μπόρεσα να αντισταθώ..

schott:2010 key:14

2010-12-07T23:43:00.006+02:00

14. Bvdub-The Art Of Dying Alone [Glacial Movements Records]
Γιατί το εξώφυλλο με ταξιδεύει. Γιατί είναι τόσο απλό που δε χρειάζεται φιοριτούρες στην παραγωγή κι extra guests. Γιατί είναι soundtrack μιας ταινίας που δε θα γυριστεί ποτέ. Γιατί πετυχαίνει εκεί που αποτυγχάνει το άλμπουμ του Brian Eno με τον Jon Hopkins και τον Leo Abrahams: στο συναίσθημα.

schott:2010 key:15

2010-12-06T22:58:00.006+02:00

15. Steve Moore-Primitive Neural Pathways [Static Caravan]
Απ'τη φωτογραφία του εξωφύλλου ακόμα, καταλαβαίνεις πού οδηγεί το πράγμα. Ο Steve Moore, το ένα δεύτερο των Αμερικανών Zombi, αφήνει τα giallo soundtracks και τους Goblin, και βουτάει στην ψυχεδέλεια. Σε περιορισμένη έκδοση 500 αντιτύπων, το 'Primitive Neural Pathways' είναι μια βόλτα στα '70s με μια Trans Am. Στην πρώτη πλευρά (εντελώς oldschool, μιλάμε για πλευρές βινυλίου) και στην έναρξη της δεύτερης, ακούς τον Jean Michel Jarre εποχής 'Oxygene', ενώ στη συνέχεια παρεμβαίνουν οι Kraftwerk απ'το 'Autobahn'.
Ακούγεται κατά προτίμηση με κλειστά φώτα (lava lamp προαιρετική). Τα όργανα που χρησιμοποίησε ο Moore: Arp Solus, Crumar Orchestrator, Dave Smith Prophet 08, Elka Rhapsody, Gforce M-tron, Korg Polysix, Mfb-502 Drumcomputer, Roland Compurhythm Cr-78, Sequential Circuits Pro One & Prophet 600, Sound Lab Mini Synth Plus, Univox Sr-55 & Sr-95 Super Rhythmer.

Απορίες

2010-12-05T22:52:00.009+02:00

1. Είναι οι Μέλισσες, όπως διάβασα κάπου, οι Έλληνες Hurts; (!)
2. Κι αν όντως είναι, οι Black Eyed Peas το ξέρουν ότι τους πήραν το 'I Gotta Feeling';
3. Απ’την άλλη, γιατί η Τάμτα χρησιμοποιεί το ‘Don’t Go’ των Yazoo (slowed down κιόλας);
4. Τo πειραγμένο sample πριν το ρεφρέν του Πλούταρχου, του το έχει δώσει ο Caretaker ή ο μ-Ziq;

5. Πόσο σοβαρό είναι να συγκρίνεις το ‘Νησί’ με παραγωγές του ΗΒΟ; (!!)
6. Και γιατί το ‘Masterchef’ είναι τόσο εθιστικό; Φταίει η φροντισμένη παραγωγή; Το διαφορετικό της τριάδας των κριτών που δένει τόσο καλά; Μέχρι κι η Μανωλίδου βγαίνει συμπαθητική..
7. Είναι το ‘Rude Boy’ της Rihanna το καλύτερο mainstream single του 2010;

8. Δεν είναι πολύ παράξενο που μέχρι τώρα δεν είχε μεταφερθεί στον κινηματογράφο ούτε ένα βιβλίο του Haruki Murakami;
9. Έχω άδικα την αίσθηση ότι, σε αντίθεση με τον σοβαρό Καμίνη, ο Μπουτάρης μοιάζει με μια elderly εκδοχή του Βούγια;
10. Η εφαρμογή ‘Find My iPhone’ είναι η εκδίκηση του καλωδιωμένου χρήστη, ή μια cyber εκδοχή του Big Brother;

11. Ποιος μπορεί να σταματήσει την Duffy απ’το εκνευριστικότατο νιαούρισμα στα τελευταία της τραγούδια;
12. Πώς μπορεί ένα κομμάτι του Justin Bieber να γίνει συναρπαστικό;

13. Θα κλείσω, όχι με μια απορία, αλλά με μια ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ απάντηση: "-Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; -Οι αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι οι πιτσιρικάδες που γράφουν με σπρέι στους τοίχους απίστευτα συνθήματα. " -Αντώνης Κανάκης.
Χωρίς σχόλια.

schott:2010 key:16

2010-12-05T18:53:00.009+02:00

16. Kanye West-My Beautiful Dark Twisted Fantasy [Roc-A-Fella]
Άκουσα προσεκτικά το '..Twisted Fantasy' του υπερφίαλου κυρίου Kanye, πρόσφατα μάλιστα, κυρίως γιατί ήθελα να καταλαγιάσει η σκόνη απ'τα υπερβολικά σχόλια περί "αριστουργήματος". Με την πρώτη ακρόαση αυτό που διακρίνεις είναι τα ευφάνταστα samples, αλλά ως εκεί τίποτα δε σε κάνει να θεωρείς το άλμπουμ "κλασικό" -έχουν γίνει άπειρες φορές αυτά στο παρελθόν, ποιος σοκάρεται αν κάποιος σαμπλάρει Black Sabbath πια; Ούτε οι καλεσμένοι είναι αυτοί που το ενισχύουν (John Legend, Bon Iver, Jay Z, Raekwon) γιατί οι επιρροές τους χωνεύονται απ'το concept του άλμπουμ κι αναδεικνύουν τον Kanye, όχι αυτούς. Η δύναμη του '..Twisted Fantasy' βρίσκεται στην ατμόσφαιρά του (μια post-Obama Αμερική, σκοτεινή κι απαισιόδοξη, σχέσεις σε απόγνωση ("And who to blame, you to blame, me to blame/For the pain and it poured everytime it rained"), ψυχεδελικά όνειρα, φουτουρισμός και μόδα ('Devil In A New Dress') κι ένα φινάλε που οδηγεί στην Αποκάλυψη ('Who Will survive In America?') ["People don't even want to hear the preachers spill or squeal/And the new words of hell is revolution")]. Δεν είναι ο καλύτερος δίσκος του κυρίου West. Αλλά ίσως είναι ο καλύτερος mainstream δίσκος του 2010.

16. Kanye West-My Beautiful Dark Twisted Fantasy [Roc-A-Fella]
17. 36-Hollow [3six Recordings]
18. Shed-The Traveller [Ostgut Ton]
19. Oneohtrix Point Never-Returnal [Editions Mego]
20. Flying Lotus-Cosmogramma [Warp]

schott:2010 key:17

2010-12-04T23:44:00.006+02:00

17. 36-Hollow [3six Recordings]
Dennis Huddleston, δεύτερο άλμπουμ, στη δική του εταιρεία 3six. Μουσική για βροχερούς καιρούς και πόλεις με υγρασία. Όχι για το μετατροπικό χειμώνα της Ελλάδας πάντως. Αν σ'αρέσει ο Max Richter κι ο Tim Hecker, μη διστάσεις.

schott:2010 key:18

2010-12-03T23:29:00.004+02:00

18. Shed-The Traveller [Ostgut Ton]
Ξημερώματα μετά το Berghain, με τα αυτιά να βουίζουν και χαμένοι ανάμεσα σε πολυκατοικίες που όλες μοιάζουν ίδιες, με το κρύο να το νιώθεις πρώτα στα κόκκαλα και μετά στο δέρμα, απ'όλη τη βραδιά ξέμεινε ένα beat και εγκαταστάθηκε μέσα σου σαν μικρόβιο. Shed; Shed.. Όχι ακριβώς techno, ambient δεν το λες, φλερτάροντας (ελαφρά) με dubstep ρυθμούς, το 'Traveller' αποτυπώνει πολύ καλά τον ήχο της Ostgut Ton και τι στυλ παραγωγής βγαίνει το 2010 από το Βερολίνο. Ηλεκτρονική μουσική δεν είναι μόνο οι Crystal Castles.. Κατώτερος του ντεμπούτου του όμως, γι'αυτό κι η σχετικά χαμηλή θέση.

schott:2010 key:19

2010-12-02T22:35:00.004+02:00

19. Oneohtrix Point Never-Returnal [Editions Mego]
Αυτό το απόκοσμο '70s ψυχεδελικό σύμπλεγμα από παλιά Korg, Akai και Roland synthesizers μου συντρόφευσε ένα καλοκαιρινό ξημέρωμα στην Εύβοια, και σήμερα στη μνήμη μου έχει μείνει σαν ένα soundtrack αϋπνίας, ένα παράδοξο όνειρο προσγείωσης UFO ανάμεσα σε τεράστιες ιτιές και εφιαλτικό άνεμο που δεν κόπαζε με τίποτα.

VHS

2010-12-02T22:18:00.003+02:00

"an old VHS tape looped, the echoes of a Roxy Music song repeating endlessly in an empty room, in a New York nobody-street building.."

schott:2010 key:20

2010-12-01T23:57:00.002+02:00

20. Flying Lotus-Cosmogramma [Warp]

Χωρίς πολλά πολλά λόγια. Γιατί έχει ταλέντο και το δείχνει.

Info της όλης ιστορίας, εδώ.

magneto

2010-12-01T23:54:00.001+02:00

Magnetosphere, revisited (from 2007) from flight404 on Vimeo.

(κι ας είναι Trentemøller, δεν πειράζει, η εικόνα υπερισχύει)

V2

2010-12-01T23:52:00.001+02:00

Quiet

2010-10-03T16:17:00.003+03:00

Leonardo Di Caprio πρωταγωνιστής, Chris Cunningham σκηνοθέτης, Boards of Canada μουσική.

Θέλετε να κάνουμε κάποια σύγκριση με τις διαφημίσεις των δικών μας εταιρειών κινητής τηλεφωνίας (Vodafone, Cosmote-σήμα-καμπάνα κτλ.);

περί μη γραμμικής πίστεως

2010-09-24T02:07:00.003+03:00

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με τραβάει στην αρχιτεκτονική των εκκλησιών. Όταν βλέπω φωτογραφίες σαν αυτές πιο πάνω, αυτόματα παύει κάθε μουσική στο μυαλό μου, σαν να κατεβαίνει ένας διακόπτης σιωπής. Είναι όμως μια περίεργη αρχικτεκτονική: δεν ακούς βήματα σε άδεια αίθουσα, ή την ηχώ των βημάτων, δεν σκέφτεσαι κεριά και μανουάλια, και ξύλινες εικόνες. Οι εκκλησίες στον δυτικό κόσμο (και την Ιαπωνία κατά κύριο λόγο στην Ανατολή) είναι πιο κοντά σ’αυτό που κάνει η Zaha Hadid στην Όπερα της Guangzhou στην Κίνα, ή σαν την μίνι όπερα του Μονάχου- παντού γωνίες, γκρίζα/λευκά υλικά, παράξενα χρώματα, γυαλί, τσιμέντο. Η θρησκεία της αφαίρεσης.

fubiz
hadid
munich

alyssa monks

2010-09-24T01:39:00.003+03:00

Όσα κοιτάς δεν είναι φωτογραφίες. Με μια πιο προσεκτική ματιά παρατηρείς πως είναι πίνακες ζωγραφικής.

Alyssa Monks

fractals are out of fashion, anyways

2010-08-17T22:30:00.001+03:00

Welcome to the Mandelbox. Over at Dose Nation, the creator Hömpörgő says, "I wanted to go further too, but at the end part a single frame took 18 minutes to render, and the whole 1:27 minute video needed 12 days nonstop rendering. I felt thats more than enough at the time. It was just my first experiment with Mandelbulb 3D, a freeware program, I'm not a film director or something..."

[via]

BP

2010-07-14T03:12:00.006+03:00

A dead turtle floats on a pool of oil from the Deepwater Horizon spill in Barataria Bay off the coast of Louisiana Monday, June, 7, 2010. (AP Photo/Charlie Riedel)

A Brown Pelican is mired in heavy oil on the beach at East Grand Terre Island along the Louisiana coast on Thursday, June 3, 2010. (AP Photo/Charlie Riedel)

(όλα αυτά ήταν ένα ψέμα)

[source]

double iz fun

2010-07-05T21:22:00.012+03:00

life imitates art

2010-06-20T00:43:00.005+03:00

Top image: Maurizio Cattelan, ‘Untitled’ (taxidermy donkey and cart) 2002, bottom image: popular internet found image from the late 90s (circa).
[via]

Αν θυμάμαι καλά το έργο του Cattelan το είχα δει στην έκθεση ‘Monument to Now’ (δες εικόνα πιο κάτω) του Δάκη Ιωάννου, στο ΔΕΣΤΕ, στην Νέα Ιωνία, το 2005.

Δεν είχα φανταστεί πως ο Ιταλός το είχε εμπνευστεί από αληθινό γεγονός.
Αν στην έκθεση το είχα δει ως σατιρικό και ολίγον σουρεαλιστικό, ψάχνοντας το θέμα και βλέποντας το βίντεο, μου φάνηκε βαθύτατα μελαγχολικό.

Όπως διαβάζω σε μια συνέντευξή του, σε έκθεση παλαιότερα στην Νέα Υόρκη είχε τοποθετήσει ένα ζωντανό γαϊδούρι στην αίθουσα, το οποίο είχε αφήσει να κοιτάζει λουκάνικα τα οποία κρέμονταν από το ταβάνι..

B: The first time I ever saw your work was when you had the donkey and the chandelier in the gallery.
MAURIZIO: A failure.

BOB: Well, it was closed by the Board of Health after only a few days. Not many people actually saw that show.
MAURIZIO: But the donkey made such a fantastic noise!

[interview]

Το έρμο το ζωντανό θα μπορούσε να είναι σταρ σε ταινία του Bresson..
But is it art? (the infinite question)

wishful synching

2010-06-17T16:12:00.001+03:00

Σε συνέχεια του προ-προηγούμενου ποστ, αν το πρώτο synch γινόταν το 2010, και αν υπήρχαν (πολλά) λεφτά, κάπως έτσι θα’θελα να δω την Τεχνόπολη:

[Day One]

Open Air 1
Autechre
Flying Lotus

Open Air 2
Zombi
Deepchord

D7
Omar-S
Shackleton
10-20

D10
Shed
Patrice Scott
Kuniyuki
Donatto Dozzy

Auditorium
GAS
William Basinski
Tim Hecker

[Day Two]

Open Air 1
My Bloody Valentine
Boards Of Canada

Open Air 2
Fever Ray
Studio

D7
Legowelt
Actress
Kyle Hall

D10
Metro Area
Lawrence
Daniel Wang
Tevo Howard

Auditorium
Max Richter
Bvdub
Oneohtrix Point Never

Τα ελληνικά ας τα προσθέσει κάποιος άλλος..

waves

2010-06-17T14:42:00.003+03:00

O Clark Little φωτογραφίζει κύματα. Μόνο που μπαίνει κι ο ίδιος μέσα στο κύμα, με τη μηχανή του.

Σε μεγαλύτερη ανάλυση, εδώ.
clark little

synch 2010

2010-06-11T02:10:00.000+03:00

Το πιο αδιάφορο synch ever; Μάλλον ● αναμενόμενο όμως, απ’το πρόγραμμα ήδη ● αν σκεφτείς το φτωχό lineup, περίμενες πλήρη αποτυχία ● αλλά δεν ήταν έτσι ● τόσος κόσμος για τους Hot Chip; Δεν είμαστε καλά ● η δε Peaches, σούργελο ● Eurovision 1996 ● όποιος σοκαρίστηκε, να σηκώσει το χέρι ● του χρόνου προβλέπω μονοήμερο φεστιβάλ ● τι θα θυμάμαι; ελάχιστα πράγματα ● τη στιγμή που ο Balearic Mike έπαιξε το extended mix απ’αυτό το 12ιντσο:

(They don’t make them like they used to anymore, αχ, eighties) ● Τον χορευτή-φίδι των Jimi Tenor/Tony Allen ● ο τύπος δεν πρέπει να είχε καθόλου κόκκαλα ● λάστιχο κανονικό ● τα βίντεο που έπαιζαν στην εμφάνιση του Fennesz ● με έστειλαν αλλού, στην κυριολεξία ● αν όχι σε κάποιο ‘endless summer’, στο Αιγαίο σίγουρα ● τους φίλους που συναντώ κάθε χρόνο στην Τεχνόπολη ● και μετά χανόμαστε για 12 μήνες ● το ωραιότερο κομμάτι του synch φέτος:

Ένα παράξενο πράγμα ● σε κάθε live το μυαλό μου ταξιδεύει σε κορίτσια απ’το παρελθόν, σε νησιά, σε πρόσωπα που ξέχασα και με θυμούνται, σ’αυτούς που σκέφτομαι και πια με έχουν ξεχάσει οριστικά ● λες κι αδυνατώ να συντονιστώ με όσα διαδραματίζονται επί σκηνής ● “cause my selfish gene must go on” ● that’s life ●

Ταρκόφσκι

2010-06-11T01:55:00.005+03:00

Οι πόλαροϊντς του Αντρέι Ταρκόφσκι είναι ίδιες με τα φιλμ του.
Απ'το βιβλίο ‘Instant Light’ (φωτογραφίες μεταξύ 1979 και 1984, Ρωσία/Ιταλία)

[Εισαγωγή Tonino Guerra/εκδόσεις Thames and Hudson]

[source]

Μηδέν.

2010-05-06T00:37:00.002+03:00

Πίστεψα πως με τα τελευταία μέτρα, το ΔΝΤ κι όλη την κατάσταση στη χώρα, είχαμε πιάσει πάτο./ Σήμερα αποδείχθηκε πως το βαρέλι έχει κι άλλο πάτο. Μπορούμε πιο χαμηλά./ Σκέφτομαι πως σαν χώρα ουσιαστικά έχουμε (όλοι μας) σαπίσει. Σκέφτομαι τους φίλους μου που έχουν φύγει από τη χώρα, κι αναπνέουν άλλο αέρα, από το δηλητήριο αυτό./ Σκέφτομαι όσους φίλους μου (χωρίς εισαγωγικά) πιπιλάνε τσιτάτα τύπου «στον πόλεμο θα έχεις και απώλειες», «η βία είναι η μαμή κάθε νέας κοινωνίας» και λοιπές μαλακίες. Μακριά απ’τον κώλο μας δηλαδή, κι όπου θέλει ας μπει./ Κι όσους άλλους φίλους μου πιστεύουν πως (φυσικά) δε φταίνε όσοι έριξαν τις μολότοφ, αλλά τα ΜΑΤ, ο Βγενόπουλος, κι οι πυροσβέστες./ Αλήθεια, φορούσαν κουκούλα; Τι σημασία έχει../ Αναρωτιέμαι: τα τρία παιδιά που σκοτώθηκαν έπαιρναν μισθούς που δεν τους επηρέαζαν τα νέα μέτρα; Ήταν άραγε τόσο υπεράνω; Αλλά ξέχασα, «αυτά συμβαίνουν στον ιδιωτικό τομέα»./ Στον ίδιο τόνο: «μα κι αυτοί τι ήθελαν να δουλεύουν τέτοια μέρα, προκαλούσαν..»./ Κοινωνία αγέλης./ Θα ξανασυμβούν αυτά, δεν τρέχει τίποτα. Αίμα είναι, δεν είναι τίποτα./
Τουλάχιστον θα γλιτώσουμε τα μπανεράκια στα μπλογκ «α λα Αλέξης». Βλέπεις οι νεκροί είναι απ’την άλλη μεριά. Δε μας συμφέρει./ Which side are you on? Εκεί καταλήξαμε./ Είναι εμφύλιος αν Έλληνας σκοτώνει Έλληνα; Ή μήπως δεν ήταν δολοφονία αλλά παράπλευρη απώλεια;/
Στο Twitter βγήκαν όλοι να κάνουν ρεπορτάζ. Να κραυγάζουν για προβοκάτσια, όπως πάντα. Ξέρεις, υπάρχει κι η συγνώμη, η παραδοχή ότι έκανες λάθος. Αλλά ποιος έχασε το δίκιο, για να το βρεις εσύ; Σωστό./
Δεν έχω αμφιβολία. Το θέμα ήταν, κι εξακολουθεί να είναι πολιτικό. Και παιδείας, σαφώς./ Αλλά όταν το κράτος είναι υπό διάλυση, αυτά είναι λεπτομέρειες./ Κύριοι της Βουλής, δε θα έπρεπε να ανησυχείτε αν θα καεί η Βουλή. Στην Ιαπωνία, θα είχαμε 300 seppuku./ Ταξιδιωτικές οδηγίες να αποφεύγεται η Ελλάδα. Όμορφα. / Στο Αττικόν μυρίζει καμένο δέρμα. Θα το θυμάσαι αν πας σινεμά, ε;/

antony gormley

2010-04-26T20:14:00.006+03:00

Τον Antony Gormley πολλοί θα τον γνωρίζουν από το γλυπτό του ‘Angel of the North’, που βρίσκεται σε έναν λόφο στο Gateshead της Βρετανίας. Μια μέρα οι φανς της Νιούκαστλ έβαλαν μια φανέλα του Άλαν Σίρερ πάνω στο γλυπτό, αλλά δυστυχώς αυτό κράτησε κανένα εικοσάλεπτο.

Εγώ τον Gormley τον έμαθα από τις εγκαταστάσεις που έκανε στο Crosby της Αγγλίας (με τίτλο ‘Another Place’), τοποθετώντας ανθρώπινες φιγούρες στην ακτή. Φαντάζομαι πως αν τις παρατηρήσεις από μακριά, φαίνονται σαν άνθρωποι, που ατενίζουν τον ωκεανό, ή χαμένους χαρακτήρες που για κάποιο λόγο μπαίνουν αργά στο νερό (κι εδώ με καλπάζουσα φαντασία μια ιστορία αρχίζει).

Η εγκατάστασή του ‘Event Horizon’, μεταφέρθηκε το 2010, από τον Τάμεση, στη Νέα Υόρκη. Οι φιγούρες του τοποθετήθηκαν ψηλά σε κτίρια, κι η αστυνομία αναγκάστηκε να δίνει οδηγίες στον κόσμο που νόμιζε ότι πρόκειται για ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν απόπειρα αυτοκτονίας.

antonygormley.com

Βλέποντας ποδόσφαιρο

2010-04-26T18:25:00.001+03:00

Τι έμαθα παρακολουθώντας αυτές τις μέρες ευρωπαϊκούς αγώνες:

1. Η μετατόπιση του κέντρου βάρους στη φυσική κατάσταση, την αντοχή, τα σωματικά προσόντα και την προσαρμογή ενός παίκτη σε πολλές θέσεις (Βύντρα;), ασχέτως σπουδαίας τεχνικής, έχει δώσει μεγαλύτερη σημασία στο ρόλο του προπονητή μέσα στο γήπεδο. Μπορεί ο προπονητής να μην έχει τη δυνατότητα να αλλάζει το σχήμα της ομάδας ανά δίλεπτο (όπως στο μπάσκετ ή στο βόλεϊ), αλλά είναι φανερό ότι η Μπάγερν είναι ομάδα του Φαν Χάαλ κι η Μάντσεστερ του Φέργκιουσον. Στη Μάντσεστερ πήραν πάρα πολλά λεφτά από την πώληση του Κριστιάνο Ρονάλντο στη Ρεάλ, και δεν έκαναν σχεδόν καμία μεγάλη μεταγραφή- και ω του θαύματος, ο Ρούνεϊ φέτος παίζει όπως ο Ρονάλντο πέρσι, καμία αλλαγή.

2. Τα ματς Ίντερ-Μπαρτσελόνα, και Μάντσεστερ-Μπάγερν, έχουν αναλυθεί τόσο από εφημερίδες και σάιτ, λες και ήταν σκακιστικοί αγώνες. Και φυσικά αποθεώνονται οι νικητές Μουρίνιο και Φαν Χάαλ. Το τι αναλύσεις έχουν γίνει για το 4-4-2, για τα φάλτσα στο παπούτσι του Ρομπέν και πόσο τεράστιος είναι ο Σνάιντερ της Ίντερ (που απορείς γιατί δεν τον συγκρίνουν ακόμα με τον Μέσι), δε λέγεται. Αγνοώντας τη φύση του αθλήματος, τη ροπή της στιγμής, το άστρο 5 δευτερολέπτων του μεγάλου παίκτη (που σε όλο το ματς σερνόνταν). Και λέω: κακώς υποτιμάται ο Γκουαρντιόλα.

3. Οι μέσοι του 2010 δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς του 1990 ή του 2000. Οι περιπτώσεις τάπας-μπαλαδόφατσας τύπου Μαραντόνα ή Πάολο Φούτρε είναι εξαιρέσεις και μόνο: αν δεν μαρκάρει το κέντρο, η ομάδα κόπηκε στα 2 (κι αυτό γιατί κανείς δεν παίζει 4-2-4 ή 4-3-3 με 2 «εξτρέμ»). Ακόμα κι οι περιπτώσεις Τζιοβάνι (ψηλός, με καλή τεχνική) μπορούν να καταλήξουν σε παίκτη μείον μέσα στο γήπεδο. Ας μη συζητάμε καν τι μειονέκτημα πλέον είναι η κόκκινη κάρτα, να παίζεις με 10.

4. Και στα ευρωπαϊκά παιχνίδια γίνονται σφαγές απ’τη διαιτησία, κι εκεί ομάδες αδικούνται, δε δίνονται πέναλτι ακόμα κι αν σκίζεις τη φανέλα του επιθετικού κτλ. Πώς γίνεται όμως να νομίζεις ότι κερδίζει ο καλύτερος, κι ότι μπροστά στο θέαμα όλα είναι ασήμαντα;

5. Το φετίχ του να ανακαλύπτεις τον αφανή ήρωα μιας ομάδας, πέρα από το δίκαιο του πράγματος, βγάζει και σαφέστατες τάσεις κομπλεξισμού. Να πάρει κι ο Πουγιόλ τη θέση που του αξίζει, δε λέω, αλλά το άλλο άκρο «Ο Μέσι χωρίς τον Τσάβι είναι ένα μηδενικό» με βγάζει απ’τα ρούχα μου.

6. Η προσαρμοστικότητα ενός παίκτη στις συνθήκες ενός αγώνα είναι μέγιστο προσόν: πόσοι μπορούν σήμερα να παίξουν 4-5 θέσεις στο γήπεδο; Πολλοί. Αυτοί που είναι όμως πιο πολύτιμοι, είναι αυτοί που κάνουν τις κινήσεις που δύσκολα σταματιούνται. Οι επελάσεις του Ρομπέν θέλουν ειδικούς χειρισμούς, ελεύθερος χώρος στον Μέσι είναι δώρο απ’το Θεό. Ξέρεις να παίζεις τη θέση σου τέλεια και ταυτόχρονα να ανεβαίνεις στην επίθεση; Κάνεις τη διαφορά- Ντάνι Άλβες.

7. Σε συνέχεια του προηγούμενου: Κάθε παίκτης έχει το κουμπί του. Πόσο δύσκολο είναι να σκεφτεί ο αντίπαλος προπονητής, ότι είναι πολύ δύσκολο να μαρκάρεις αριστεροπόδαρους παίκτες που παίζουν δεξιά και κλείνουν προς το κέντρο; Ρομπέν και Μέσι, το έχουν ψωμοτύρι.

8. Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο σίγουρα έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων. Αν σκεφτεί κανείς ότι στο πιο συναρπαστικό Τσάμπιονς Λιγκ των τελευταίων ετών, μπορεί να έχουμε τελικό Λιόν-Ίντερ, καταλαβαίνει πως παίζουν κι άλλα πράγματα ρόλο πέρα από το βάρος της φανέλας ή τα μπάτζετ.

9. Είδα κι ελληνικό ποδόσφαιρο. Κρατάω τη χαρά για το νταμπλ της ομάδας μου, γιατί κατά τα άλλα θυμάμαι μόνο οπαδικές στιγμές ευτυχίας. Και αντλίες ποτίσματος να ανοίγουν ξαφνικά στο χορτάρι, ως καλύτερη φάση αγώνα.

Tabula Rasa

2010-04-02T17:57:00.005+03:00

Απ’το πρωί σήμερα ακούω John Tavener. Αλλά τώρα που σκάει λίγος ήλιος, παράδοξο για τη μέρα, το’χω σαν παράδοση, όπως κάθε χρόνο αυτή την ημερομηνία να ακούω το ίδιο άλμπουμ. Μαζί συνήθιζα να ακούω και το ‘Immersion:One’ του Steve Roach, γιατί είναι σαν βαθύ υπνωτικό. Όμως επιστρέφω πάντα στον Εσθονό (σ’αυτόν ταιριάζει απόλυτα ο όρος “holy minimalism”, έστω κι αν μπορείς εύκολα να βάλεις μαζί και τον Tavener και τον Henryk Górecki).

Ο Arvo Pärt έγραψε το ‘Tabula Rasa’ το 1977. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από την ECM το 1984. Στο ‘Fratres’ πιάνο παίζει ο Keith Jarrett.

Δεν ξέρω αν ανήκει στα σημαντικότερα άλμπουμ κλασικής μουσικής του αιώνα (όπως διάβασα κάπου πρόσφατα), ξέρω ότι είναι πολύ ιδιαίτερο ως άκουσμα- για μένα στέκει ισάξια δίπλα στο ‘St.Matthew Passion’ του Bach, από τον John Eliot Gardiner.

η φωτό είναι το ‘two candles’, του gerhard richter.

same hill, different day

2010-03-30T14:02:00.001+03:00

For the past 2 years I have visited a beautiful mound of earth that I have come to call "the hill." Each time I have come to the hill a new story is told to me as if the hill is my stage and the locals are the actors in this daily play.

paul octavious

Αυτοί που έμαθαν να ακούνε μια οθόνη

2010-03-29T01:39:00.002+03:00

Στον κόσμο σου

2010-03-26T21:13:00.000+02:00

25η Μαρτίου χτες, εθνική γιορτή, και σκεφτόμουν τι να σημαίνει «εθνική γιορτή» για τον καθένα, για κάθε χώρα στον κόσμο. Το σκεφτόμουν και τις προάλλες, βλέποντας το παρακάτω βίντεο, ένα απόσπασμα από τη σειρά ‘India with Sanjeev Bhaskar (The Longest Road)’.

Πολλά απ’όσα μοιάζουν σε μας συνηθισμένα, είναι για κάποιον άλλο παράξενα- και το αντίστροφο. Δεν τολμώ να χαρακτηρίσω όσα εκτυλλίσονται στο κλιπ αλλόκοτα ή αστεία, γιατί είναι τόσα αυτά που δεν γνωρίζω, και τόσο μακριά απ’όσα έχω ζήσει, που ανάγονται σε κλίμακα επιρροών και συνθηκών (κοινωνικών, πολιτικών, εθνογραφικών, κτλ.).

Το ίδιο ισχύει και για τα βίντεο παρακάτω. Η Pyongyang (κι η Β.Κορέα μαζί), είναι ένας άλλος πλανήτης.

spring

2010-03-25T16:55:00.003+02:00

21 Μαρτίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Την μεταφέρω 4 μέρες μετά.

l(a
le
af
fa
ll
s)
one
l
iness

-e.e.cummings

[from ‘95 poems’, 1958]

Known Pleasures

2010-03-23T23:57:00.003+02:00

Κάποτε όλα όσα μας φαίνονταν άγνωστα, ή έστω πρωτοποριακά, παράξενα, ακατανόητα, θα είναι εξηγήσιμα- με πηγές, αναφορές και λεπτομέρειες. Οι ρίζες του internet είναι βαθιές, αλλά τα κλαδιά του έφτασαν πολύ μακριά. Μερικές φορές νοσταλγώ τις μέρες της άγνοιάς μου. Όταν έμοιαζα να μη γνωρίζω τίποτα γύρω απ’την τέχνη, όλα να μου μοιάζουν ένας ανεξερεύνητος ωκεανός, και μπροστά μου ένα χάος πραγμάτων που δεν γνωρίζω και με περιμένουν να τα ανακαλύψω.

Much has been written on Saville, Joy Division and the Unknown Pleasures sleeve art. I thought I’d track the story back further; investigate the biography of the image. It is CP1919, the Cambridge pulsar at 19 hours 19 minutes right ascension— the ‘dying star’. Apparently Bernard Sumner found the image in ‘The Cambridge Encyclopaedia of Astronomy’ and gave it to Peter Saville. I tracked down the ‘The Cambridge Encyclopaedia of Astronomy’ (1977) and the pulsar's original appearance in ‘Scientific American’ (1971).

Interestingly, it also pops up again in the 1974 edition of the cult Graphis Diagrams. However, that’s another story.

[via]

Περιέργως, μου θυμίζει κι αυτή τη φωτό, απ’τους κρατήρες του Άρη.

point d’ironie

2010-03-23T23:20:00.002+02:00

5"

2010-03-13T16:24:00.000+02:00

oι παρέες του μέλλοντος

2010-03-05T21:28:00.003+02:00

No wave/no future απ’το νότιο Λονδίνο, απόβλητοι σε ένα προάστιο του Detroit, χαμένοι στο Ανατολικό Βερολίνο του ’88, gangs στο Bristol προ-trip hop, μια γέφυρα στο Brooklyn γεμάτη χαρτονένια καταφύγια.
Το “millenial alienation” προυπήρξε- δεν αναλύεται το counterculture.

A blackened shroud, a hand-me-down gown
Of rags and silks, a costume
Fit for one who sits and cries
For all tomorrow's parties

[Velvet Underground, 1967]

Μέσω Ν., ένα πολύ αγαπημένο:

..το οποίο μου θυμίζει έντονα ένα άλλο πολύ αγαπημένο μου:

..and yves klein owns blue

2010-02-28T03:32:00.005+02:00

Yves Klein, IKB 79.

1959.

via Tate Collection

wanna try?

klein blue

[via nothing is new]

mondrian owns geometry

2010-02-28T03:30:00.001+02:00

[κλικ]

Άρπες και λευκά χάπια

2010-02-28T03:12:00.004+02:00

Έκανα το λάθος χτες κι έβαλα να ακούσω το νέο άλμπουμ της Joanna Newsom, και αγρίεψα. Νόμισα ότι γέμισε το δωμάτιο καναρίνια, κι έβλεπα παντού άρπες. Είναι και τριπλό πανάθεμά το, πόσους καφέδες πια να πιεις;

Καμία έκπληξη ο νέος Omar-S, δε βλέπω καμία εξέλιξη στον ήχο του Four Tet στο ‘There Is Love In You’, οι Yeasayer απλά okay, έχω αφήσει τη Sade για απόψε..

Οι φήμες που μιλούσαν για dubstep επιρροές στο ‘Oversteps’ των Autechre απ’ό,τι φαίνεται ήταν μόνο φήμες. Με μια πρώτη ακρόαση της (θέλω να πιστεύω) original κόπιας το άλμπουμ θυμίζει ημέρες ‘Amber’. Οι πληροφορίες ότι τα νέα άλμπουμ των Slayer και του Neil Diamond θα έχουν dubstep στοιχεία μέσα, ελέγχονται.

Και αφού πιάσαμε την λέξη d**st*p: είχα πολύ καιρό να ακούσω τέτοιο ηχητικό αχταρμά, αλλά μιας κι έγινε η σύνδεση με το συγκεκριμένο μουσικό είδος, θα πω με ευκολία ότι ο Gonjasufi είναι ο Manu Chao του dubstep.

saturday night ghosts

2010-02-28T02:42:00.000+02:00

παβλοφικό

2010-02-28T02:23:00.002+02:00

Δεν υπήρξα ποτέ φαν του classic rock. Όχι τουλάχιστον με την έννοια του ανθρώπου που κυνηγά, συλλέγει δίσκους/κασέτες κι έχει να θυμάται πράγματα απ’το είδος. Βέβαια όπως κάθε έφηβος που μεγαλώνει στην Ελλάδα, άκουσα ήθελα-δεν ήθελα τόνους από Deep Purple, Rainbow, Doors κτλ. Ειδικά οι σχολικές εκδρομές ήταν φουλ στο classic rock (άπειρες επαναλήψεις της ίδιας κασέτας σε εξορμήσεις στην Εύβοια, το κασετόφωνο του πούλμαν είχε αναστενάξει). Σήμερα όλα αυτά μου μοιάζουν καταχωνιασμένα σε περιοχές του μυαλού που ανασύρονται δύσκολα.

Έψαχνα τις προάλλες στο net κάποια πράγματα για τον Ivan Pavlov, και θυμήθηκα τους Pavlov’s Dog. Ελάχιστες φωνές με εκνεύριζαν όσο αυτή του David Surkamp. Η πλάκα είναι ότι στην Ελλάδα (κυρίως λόγω του ‘Julia’) οι Pavlov’s Dog θεωρούνται ίδιας κατηγορίας με τα συγκροτήματα που ανέφερα προηγουμένως, ενώ στην πραγματικότητα μάλλον AOR τους λες, ή progressive. Άντε να βρω και κάποιες συγγένειες με τους Eagles ας πούμε (αν και το St.Louis απέχει αρκετά απ’το LA).

Σκεφτόμουν λοιπόν ότι, η (υπέροχη) εισαγωγή του ‘Late November’ θα ταίριαζε άριστα σε συγκροτήματα όπως οι Midlake, ή σε κάποιο άλλο αμερικανικό νεο-φολκ σχήμα όπως οι Fleet Foxes. Βγάλε τη φωνή του Surkamp, βάλε τον Bon Iver κι είμαστε στα ‘00s.
Θα μπορούσε αυτή η θεωρία να υφίσταται, αν δε μου θύμιζε εφηβεία, και το πόσο μελαγχολικό είναι να μεγαλώνεις σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Κι έτσι πήγα λίγο παρακάτω στην Sandy Denny. Αλλά η μελαγχολία δεν έφυγε.

performance of the decade?

2010-02-21T00:13:00.002+02:00

Δεν έχω σκεφτεί ποια θεωρώ εγώ ως καλύτερη της δεκαετίας. Ίσως σε κάποια άλλη στιγμή. Με τίποτα όμως ο Daniel Day Lewis στο ‘There Will Be Blood’..
Πάντα μου έμοιαζε περίεργο να βλέπω ηθοποιούς, να μιλάνε για ηθοποιούς.

it’s the loneliness that’s the killer

2010-02-16T02:56:00.001+02:00

Μπορεί το βίντεο και τα γραφικά του σήμερα να μοιάζουν cheesy, αλλά ακούγοντας ξανά τα παγωμένα synths του Adamski, τα σχεδόν acid house hi-hats, κι αυτά τα φωνητικά του Seal (που πια μόνο ως σύζυγος της Heidi Klum λογίζεται), θα χαρακτήριζα το ‘Killer’ πολύ μπροστά για την εποχή του. Μην κοιτάς τα χορευτικά μετά το 2’20” γιατί θα πέσεις σε αιώνια λούπα Technotronic-Pump Up The Jam.

1990. Ή αλλιώς, αναμνήσεις απ’την MTV εποχή.

The title of the song comes from the line "It's the loneliness that's the killer," which occurs only once in the introduction to the Seal version and not at all in the Adamski version.
The song also contains the lyrics "Racism in among future kings can only lead to no good, besides, all our sons and daughters already know how that feels"

a january post atari chess break blog post

2010-02-04T22:14:00.006+02:00

[κι άλλο ρετρό, εδώ]

[incunabula] Έχει πλάκα να διαβάζεις αυτές τις ημέρες αθλητικές εφημερίδες. Σε διαπόμπευση ο Ντιόγκο, με τις εμφανίσεις του (και τα ντιρέκτ/κροσέ). Ξαφνικά φέτος εξαφανίστηκαν απ’τη μνήμη οι ύμνοι για τον παικταρά που είναι ανώτερος του Τζιοβάνι και σχεδόν ισάξιος του Ριβάλντο. Θυμάμαι χαρακτηριστικότατα 5 δημοσιογράφους αντικειμενικών (υποτίθεται..) εφημερίδων που ειρωνεύονταν τον Τζιοβάνι σε σύγκριση με τον Ντιόγκο, και ταυτόχρονα όσους ακροατές έκαναν το λάθος να ψελίσουν «μα, είναι πολύ νωρίς, ας μη βγάζουμε συμπεράσματα..». Σε ένα κοινό που μασάει κουτόχορτο, τέτοια «δημοσιογραφία» μας ταιριάζει.

[amber] Διάβασα τον ‘Τρίτο Άνθρωπο’ του Graham Greene, και παρότι είχα δει την ταινία του Carol Reed, παρότι γνώριζα το twist, όλα έμοιαζαν διαφορετικά: ακόμα και στην κακή μετάφραση, υπήρχαν φράσεις που τρυπούσαν τη σελίδα και διάβαζες με τη μία όσα ο Greene έλεγε, χωρίς κανένα μεσάζοντα.

[tri repetae] Ένα πολύ ωραίο mix (με jazz διάθεση) απ’το infinitestatemachine: Round About Midnight. Έγινε για το site των Juju & Jordash (a.k.a. το γκρουπ στο οποίο ανήκει το άλμπουμ που δεν πρόλαβα να βάλω στα 20 της χρονιάς, γιατί δεν μπόρεσα να βρω).

[chiastic slide] Σαν χτες γεννήθηκε (3/2/1894) ο ζωγράφος Norman Rockwell. Είχα δει ζωγραφιές του από δω κι από κει, και πάντα μου άρεσε αυτό το ρετρό, oldfashioned αμερικάνικης τεχνοτροπίας στυλ του (σαν να ήταν προορισμένοι οι πίνακες για κάποιο τζάκι σε σπίτι στο λιβάδι, σε λευκοβαμένα κουρεία του Νότου, ή diners με έντονα χρώματα). Χτες όμως ανακάλυψα ότι σ’αυτόν ανήκει ο πίνακας που στόλιζε το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης ενός απ’τα αγαπημένα μου βιβλία, το ‘Σάββατο Βράδυ, Κυριακή Πρωί’, του Alan Sillitoe.

[Όλα τα έχει πει η μουσική]

[lp5] Δεν είμαι φαν της folk, η αλήθεια είναι ότι ειδικά οι αναβιώσεις της τα τελευταία χρόνια μου προκαλούν βαθιά χασμουρητά. Όμως με δυο-τρεις πρόχειρες ακροάσεις ο νέος δίσκος των Midlake μου ακούστηκε πάρα πολύ ωραίος. Δυστυχώς απ’ό,τι φαίνεται είναι απ’τα γκρουπ που ποτέ δε θα κερδίσουν τη δημοτικότητα των Animal Collective ή του Bon Iver, εκτός αν πέσουν ξαφνικά πάνω τους διάφορα remix (όπως συνέβη στο ‘Roscoe’). Μαθαίνω ότι το Pitchfork τους έθαψε στο αντίστοιχο review- ε, ένας λόγος παραπάνω για να αγαπήσεις το ‘Courage of Others’.

[confield] Μερικές φωτό από ένα απ’τα αγαπημένα μου μπλογκ, Nic Cage as Everyone.

[draft 7.30] WAXIN’ AND MILKIN’:
This photo of Tom Waits > Any photo you’ve ever taken

[untilted] Τον Ζάχο τον είχαμε, βρήκαμε και τον μικρό (δεν είναι τυχαίο ότι αν βάλεις στο Google “Ζάχος Χατζηφωτίου”, βγαίνουν εικόνες του ‘Up’).

[quaristice] The Third & The Seventh from Alex Roman on Vimeo.

(βλέπεται μόνο σε HD και fullscreen)

[oversteps] Τελικά το ‘Gravity’s Rainbow’ είναι 3 βιβλία σε 1. Έπρεπε να το είχα υποψιαστεί.
Κατά τα άλλα, τσάι (Earl Grey κατά προτίμηση), σκάκι (online, με Ινδούς αντιπάλους) και συμπάθεια.

τέσσερις εποχές

2010-01-25T03:15:00.002+02:00

Τέσσερις τις θυμάμαι κάποτε. Τι θα έγραφε ο Vivaldi αν ζούσε στο σήμερα; Την ‘Εποχή’ (όχι την εφημερίδα): μια κλασική μπαρόκ σύνθεση, με κυμαινόμενη διάθεση, η οποία αλλάζει στο δίωρο (φουλ αλέγκρο).
Δεν βλέπω να το στρώνει ούτε φέτος.

[μία ανά εποχή- όλες οι φωτό, από το μικρό αφιέρωμα του boooooom]

στέππερ

2010-01-25T02:25:00.005+02:00

Ακούω από χτες κάποιο (προφανέστατα) fake leak του νέου άλμπουμ των Autechre (‘Oversteps’, τον Μάρτιο στη Warp) και αναρωτιέμαι τι νόημα άραγε έχει το downloading σε τέτοιες περιπτώσεις; Ήδη θα υπάρχουν διάφοροι που θα το αποθεώνουν, πόσο μπροστά είναι σαν ήχος, τι επιρροές έχει από dubstep και λοιπές ανοησίες. Κι όλα αυτά ενώ (πιθανότατα) μιλάμε για κάτι ψεύτικο, για μια διαρροή κομματιών που ανήκουν προφανώς στους Altered:Carbon*. Άλλωστε οι ίδιοι το δήλωσαν στο blog στο myspace τους (“The purpose of this "leak" had nothing to do with trying to pass an album off as Autechre, it was targeting those who will only listen to something for plain aesthetic value rather than for its content, and taking the complete piss out of those people. The ones who for example would buy a 12" with the sound of Aphex Twin's bowel movements, just because its RDJ and not for its artistic merit and content of the music, which is a sad fact about a few of the bigger Electronica artists. It only creates”).

Αν εξαιρέσεις την πιθανότητα αυτο-προώθησης (που σε ένα βαθμό υφίσταται), μπροστά σου απλώνεται ένα υπέροχο τοπίο hype σύμπαντος, με indie trendsetters για Μηχανοκράτες, δήθεν underground ΜΜΕ για Σχηματιστές, και απλούς, αγνούς hipsters για Επενδυτές (οι όροι, δανεικοί απ’το ‘Swarm’, του Bruce Sterling).
Ουσιαστικά η συζήτηση έχει μετατοπιστεί από το αν είναι καλό αυτό που ακούς, στο αν το άκουσες. Κι όχι αν το άκουσες προσεκτικά, αν το άκουσες έστω και μια φορά, αλλά πρώτος. Και σε 320 Kbps.

Παρόμοιες σκέψεις έκανα και την Παρασκευή το βράδυ βλέποντας live το κουαρτέτο του Vladislav Delay. Μοιάζει τόσο δύσκολο να παραδεχτούμε ότι αυτό που μόλις ακούσαμε/είδαμε είναι μια κοινή μετριότητα μπροστά στον κίνδυνο να φανούμε άσχετοι ή έστω ότι δεν πιάσαμε το βαθύ του νόημα; Και προσωπικά μιλώντας, έχω σε μεγάλη εκτίμηση τον Delay και τη μουσική του. Αλλά πολύ δύσκολα πλέον με πείθει κάποιος για τη χρησιμότητα των πειραματισμών του, είτε είναι υπό το κάλυμμα της «μοντέρνας jazz», είτε γιατί κατάφερε να αναβιώσει το πνεύμα του Stockhausen στο laptop του την ώρα που μόλις βγήκε στη σκηνή, τι σύμπτωση.

Σωροί από GB πειραματικής electronica (πώς λέμε random techno; αυτό) περιμένουν στην άκρη του σκληρού δίσκου, τόνοι νεο-φολκ άλουστης κώμης ξεπροβάλλουν από κίτρινα folders, torrents των 150 καλύτερων drone project του Stephen O’Malley και του Aidan Baker αλλάζουν ψηφιακά χέρια στο Soulseek. Και κάμποσοι ενισχυτές θα καούν απόψε στου Ζωγράφου, στο 5ο φεστιβάλ Χαοτικής non-commercial Trance απ’την ομάδα αστικής κουλτούρας Datsun.

Όσο για το υποτιθέμενο ‘Oversteps’, θα ήταν το χειρότερο άλμπουμ της καριέρας των Autechre- αν φυσικά υπήρξε ποτέ δικό τους.

*υποθέτω πως το όνομά τους το έχουν πάρει από το ομώνυμο βιβλίο του Robert Morgan.

steampunk

2010-01-16T19:01:00.003+02:00

Steampunk is a sub-genre of science fiction and speculative fiction, frequently featuring elements of fantasy, that came into prominence in the 1980s and early 1990s. The term denotes works set in an era or world where steam power is still widely used—usually the 19th century, and often Victorian era England—but with prominent elements of either science fiction or fantasy, such as fictional technological inventions like those found in the works ofH. G. Wells and Jules Verne, or real technological developments like the computer occurring at an earlier date. Other examples of steampunk containalternate history-style presentations of "the path not taken" of such technology as dirigibles, analog computers, or digital mechanical computers (such as Charles Babbage's Analytical engine); these frequently are presented in an idealized light, or with a presumption of functionality.

Η πρώτη επαφή με το είδος ήταν το ‘Difference Engine’ του William Gibson και του Bruce Sterling. Με μια πρόχειρη αναζήτηση όμως στις ρίζες του, βλέπεις ότι μπορείς να κατατάξεις ως steampunk και τον Ιούλιο Βερν, την Mary Shelley και τον Bram Stoker, τον H.G. Wells, ακόμα και τον Lovecraft- το ‘Future Boy Conan’ και την ‘Nausicaa’ του Hayao Miyazaki, το ‘Steamboy’, το ‘Full Metal Alchemist’, το ‘League of Extraordinary Gentlemen’ του Alan Moore, τον Michael Moorcock, υπό συνθήκες ίσως και τον Tolkien. Τους Manowar, όχι.

Η εποχή της Βικτωριανής Αγγλίας θυμίζει λίγο τη σημερινή αποξένωση μερίδας του πληθυσμού παγκοσμίως- σήμερα είναι η τεχνολογία, τότε ήταν η Βιομηχανική Επανάσταση. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο design (που προωθείται από τεχνολογικά site τύπου boingboing και Gizmodo ή το Wired), το οποίο όλο και πετάει αναφορές στο steampunk: από θήκες για iPod έως ρετρό pc, ασχέτως αν τελικά η χρηστική αξία του αντικειμένου είναι για προθήκες μουσείων, ή περιοδικά για φετιχιστές..

23:59, 311209

2009-12-31T23:59:00.000+02:00

The future’s so dark, we have to wear shades.
Αντίο 2009 (και μην ξανάρθεις)- the real 2010, please stand up..

sven weisemann-harbor lights

Λίγο πριν αλλάξει η χρονιά

2009-12-31T18:54:00.000+02:00

Και τα 2 μου θυμίζουν καλοκαίρι, αλλά δεν πειράζει. Λένε ότι η ποπ μπορεί να σου σώσει τη ζωή. Συμβιβάζομαι και με μια χρονιά, ή μια βραδιά, έστω..

AVTR.

2009-12-21T23:38:00.004+02:00

Είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει ένα κύμα πολεμικής εναντίον του ‘Avatar’. Πολλοί ήδη το βρήκαν βαρετό, με σαχλή πλοκή και εντελώς «αμερικανιά». Ε ωραία, το ‘Lord of the Rings’ δεν ήταν απλοϊκό σε σημεία; Κι εκεί δεν είχαμε απιθανότητες κι ηρωϊσμούς; Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν ήταν σπουδαίο σινεμά. Έτσι κι εδώ, τα CGI κάνουν τα εφέ προηγούμενων μπλοκμπάστερ να μοιάζουν παιδικά. Όχι τόσο αυτά των μαχών, όσο οι λεπτομέρειες στη φύση του πλανήτη, τη βοτανολογία, τα μικρά σημεία που δεν πιάνει εύκολα το μάτι.

Όσο για τις επιρροές του Cameron για το φιλμ, μετράω:

Alien(s)
Last of the Mohicans
Star Wars
Call Me Joe
Pocahontas
Robocop
Wizard of Oz (“you’re not in Kansas anymore..”)
Assault Girl
Dances with Wolves

Η δική μου αίσθηση είναι ότι σαφώς δεν είναι αριστούργημα, αλλά αλίμονο αν δεν περάσεις καλά σε ένα τέτοιο φιλμ. Ώρες ώρες ένιωθα σαν να παίζω σε κάποιο videogame (το ‘Crash Bandicoot’, κατά προτίμηση).

Κι άλλες λεπτομέρειες:

He started by hiring USC linguistic expert Paul Frommer to invent an entirely new language for the Na’vi, the blue-skinned natives of Pandora. Frommer came on board in August 2005 and began by asking Cameron what he wanted the language to sound like? Did he want clicks and guttural sounds or something involving varying tones? To narrow the options, Frommer turned on a microphone and recorded a handful of samples for Cameron.

The director liked ejective consonants, a popping utterance that vaguely resembles choking. Frommer locked down a “sound palette” and started developing the language’s basic grammatical structure. Cameron had opinions on whether the modifier in a compound word should come first or last (first) and helped establish a rule regarding the nature of nouns. It took months to create the grammar alone. “He’s a very intense guy,” Frommer says. “He didn’t just tell me to build a language from scratch. He actually wanted to discuss points of grammar.”

Thirteen months after he began work on Avatar, Frommer wrote a pamphlet titled Speak Na’vi and started teaching the actors how to pronounce the language. He held Na’vi boot camps and then went over lines one by one with each actor. “Cameron wanted them to be emotional, but they had to do it in a language that never existed,” Frommer says. If an actor flubbed a Na’vi word, Frommer would often step in with a correction. “There were times when the actors didn’t want me to tell them that they had mispronounced a word that had never been pronounced before,” he says.

With the language established, Cameron set about naming everything on his alien planet. Every animal and plant received Na’vi, Latin, and common names. As if that weren’t enough, Cameron hired Jodie Holt, chair of UC Riverside’s botany and plant sciences department, to write detailed scientific descriptions of dozens of plants he had created. She spent five weeks explaining how the flora of Pandora could glow with bioluminescence and have magnetic properties. When she was done, Cameron helped arrange the entries into a formal taxonomy.

This was work that would never appear onscreen, but Cameron loved it. He brought in more people, hiring an expert in astrophysics, a music professor, and an archaeologist. They calculated Pandora’s atmospheric density and established a tripartite scale structure for the alien music. When one of the experts brought in the Star Wars Encyclopedia, Cameron glanced at it and said, “We’ll do better.”

[source]

Φυσικά, βλέπεται ΜΟΝΟ σε 3-D. Διαφορετικά, είναι μια απλή περιπέτεια.

schott:00s key:01

2009-12-20T23:57:00.004+02:00

1. Newworldaquarium-The Dead Bears [NWAQ, 2008]
Στη δεκαετία του ’80 (κυρίως) ήταν σύνηθες φαινόμενο ένας μουσικός (ή συγκρότημα) να βγάζει έναν φοβερό δίσκο, και μετά να εξαφανίζεται από προσώπου γης. Κάτι σαν one hit wonder. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για τον Jochem Peteri αφού έχει στο ενεργητικό του το υπέροχο ‘Strike’ (ως 154). Αλλά κι έτσι να ήταν τα πράγματα, δε θα δίσταζα καθόλου να έχω στο #1 το ‘Dead Bears’. Γιατί είναι απ’τους δίσκους που βγαίνουν μια φορά κάθε 10 χρόνια. Γιατί ο ήχος του είναι απόκοσμος. Γιατί περιέχει τόσα ετερόκλητα μουσικά στοιχεία μέσα του, που δεν κατατάσσεται σε κανένα είδος. Γιατί μου θυμίζει πολλά και με κάνει να φαντάζομαι ακόμα περισσότερα. Γιατί για μένα, αυτό ήταν τα ‘00s.

Newworldaquarium-The Dead Bears

Υποψήφια αλλά δεν κέρδισαν:
154-Strike
Boards of Canada-Geogaddi
Jon Hopkins-Opalescent
Ulrich Schnauss-Far Away Trains Passing By
Autechre-Confield

[‘00s]
1. Newworldaquarium-The Dead Bears [NWAQ, 2008]
2. Gas-Pop [Mille Plateaux, 2000]
3. Björk-Vespertine [One Little Indian, 2001]
4. J Dilla-Donuts [Stones Throw, 2006]
5. Luomo-The Present Lover [Force Tracks, 2003]
6. Paddy Mcaloon-I Trawl The Megahertz [Import, 2003]
7. The Avalanches-Since I Left You [Modular Recordings, 2000]
8. Lindstrøm-Where You Go, I Go Too [Smalltown Supersound, 2008]
9. Harold Budd-Avalon Sutra [Samadhisound, 2004]
10. Junior Boys-So This Is Goodbye [Domino, 2006]
11. Fennesz-Endless Summer [Mego, 2001]
12. The Other People Place-Lifestyles Of The Laptop Café [Warp, 2001]
13. Omar S-Just Ask The Lonely [FXHE, 2005]
14. Kuniyuki Takahashi-All These Things [Mule Musiq, 2007]
15. Quiet Village-Silent Movie [!K7, 2008]
16. Burial-Untrue [Hyperdub, 2007]
17. Zombi-Surface To Air [Relapse Records, 2006]
18. Studio-Yearbook 1 [Information, 2007]
19. Deepchord Presents Echospace-The Coldest Season [Modern Love, 2007]
20. M83-Dead Cities, Red Seas And Lost Ghosts [Mute, 2003]

schott:2009 key:01

2009-12-20T23:48:00.004+02:00

1. Matthew Halsall-Colour Yes [Gondwana]
Ωραίο να ακούς καινούργια πράγματα, μουσικές που δεν έχεις ξανακούσει. Εξίσου ωραίο όμως να συγκινείσαι από κάτι “old fashioned”. Είχα αποφασίσει να μη βάλω το #1 του 2009 στα 20 της δεκαετίας. To ‘Colour Yes’ του νεαρού Matthew Halsall ταιριάζει απόλυτα με τη διάθεσή μου τον τελευταίο καιρό (και θα είναι ωραίο soundtrack για τις γιορτές, είμαι βέβαιος).

Matthew Halsall | MySpace Music Videos

[2009]
1. Matthew Halsall-Colour Yes [Gondwana]
2. Sven Weisemann-Xine [wandering]
3. Dam Funk-Toeachizown [Stones Throw]
4. Brock Van Wey-White Clouds Drift On And On [echospace]

5. Lindstrøm & Prins Thomas-II [Eskimo]
6. John Frusciante-The Empyrean [Adrenaline Music]
7. DJ Sprinkles-Midtown 120 Blues [Mule Musiq]
8. Grizzly Bear-Veckatimest [Warp]
9. Lee Fields and the Expressions-My World [Truth & Soul]
10. Miike Snow-Miike Snow [Downtown Music]
11. Subway-Subway II [Soul Jazz]
12. Fever Ray-Fever Ray [Rabid Records]
13. Tim Hecker-An Imaginary Country [Kranky]
14. Hudson Mohawke-Butter [Warp]
15. Junior Boys-Begone Dull Care [Domino]
16. Hieroglyphing Being-So Much Noise 2 Be Heard [Mathematics]
17. 10 20-10 20 [Highpoint Lowlife]
18. Scanner-Rockets Unto The Edges Of Edges [BineMusic]
19. Jack Penate-Everything Is New [XL]
20. Lawrence-Until Then, Goodbye [Mule Electronic]

schott:00s key:02

2009-12-19T22:29:00.004+02:00

2. Gas-Pop [Mille Plateaux, 2000]
Ασχολήθηκες με την Kompakt ως την κατ’εξοχήν εταιρεία ηλεκτρονικής μουσικής αυτής της δεκαετίας, αλλά αγνόησες έναν απ’τους ιδρυτές της.. Υπάρχει ένα ολόκληρο σύμπαν μέσα στο ‘Pop’: ένας ήχος που κινείται, και μοιάζει να αναπνέει, ρυθμισμένος στους χτύπους της καρδιάς σου. Μια κατηγορία μουσικής από μόνο του.

Υποψήφια αλλά δεν κέρδισαν:
William Basinski-The Disintegration Loops
Steve Roach-Immersion One
Cordouan-25 05 95
Vladislav Delay-Multila
Monolake-Polygon Cities

schott:2009 key:02

2009-12-19T22:03:00.004+02:00

2. Sven Weisemann-Xine [wandering]

[..] I'm a big Max Richter fan. However, my biggest influence as far as soundtracks go is Ennio Morricone. He is a hero to me—the maestro. Michael Nyman's The Piano, John Barry, John Williams—all heroes. [..]

[..] minimalist, with a really melancholic atmosphere. It's my style of piano. Xine is a soundtrack to a film that hasn't been made [..] an imagined journey through all elements of life [..]

(via RA, discogs)

20 κομμάτια, μια χρονιά ολόκληρη.

schott:00s key:03

2009-12-18T22:56:00.002+02:00

3. Björk-Vespertine [One Little Indian, 2001]
Την αντιπαθώ την Björk. Γιατί έκανε μόδα το “weirdo” στυλάκι στη μουσική βιομηχανία, γιατί με τα τελευταία της άλμπουμ ξέχασε τι ήταν το ‘Debut’, γιατί αποενοχοποίησε κάθε «τραγουδοποιό» (όχι συνθέτρια ή τραγουδίστρια, όχι) με εμμονές, γιατί έκανε τις κάθε Cocorosie αυτού του κόσμου «εφευρετικές». Απ’την άλλη, ποτέ δεν είπε καλύτερα τραγούδια από αυτά του ‘Vespertine’. Όλες οι δουλειές του Herbert και των Matmos μαζί, είναι το ‘Unison’ από μόνο του.

Υποψήφια αλλά δεν κέρδισαν:
Amy Winehouse-Back to Black
Feist-Let It Die
Roisin Murphy-Ruby Blue
Alicia Keys-Songs in A Minor
Robyn-Robyn

schott:2009 key:03

2009-12-18T22:33:00.002+02:00

3. Dam Funk-Toeachizown [Stones Throw]
Πώς γίνεται αυτά που στα eighties θεωρούνταν cheesy κι όλοι τα κορόιδευαν, σήμερα να αποκαλούνται «προχωρημένα»; Strange world. Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο μπλα μπλα μπλα.. Damn Funk!

schott:00s key:04

2009-12-18T01:19:00.003+02:00

4. J Dilla-Donuts [Stones Throw, 2006]
Μπορεί το hip hop να έχει αλλάξει, μπορεί για πολλούς να έχει γίνει πιο soft από ποτέ, αλλά σίγουρα δεν «πέθανε» ως είδος αυτή τη δεκαετία. Έγινε πιο εμπορικό, πέρασε εύκολα στο mainstream, αλλά ανανεώθηκε κιόλας (με άλλα genres, νέα). Ο μεγάλος παίκτης της δεκαετίας (ξέχωρα από ανεξάρτητα labels τύπου Def Jux ή Rawkus), ήταν η Stones Throw. Κι ο σπουδαιότερος που της ανήκε, ο James Yancey. Δε δυσκολεύτηκα καθόλου να διαλέξω τον αγαπημένο μου hip hop δίσκο των ‘00s. Κι αν ζούσε ο Dilla, ίσως να ήταν υποψήφιος και στα ‘10s. Ήταν άλλωστε ο καλύτερος.

Υποψήφια αλλά δεν κέρδισαν:
Madvillain-Madvillainy
Kanye West-The College Dropout
Outkast-Speakerboxx/The Love Below
Jay Z-Tha Blueprint
Common-Like Water for Chocolate

____
3 to go:

4. J Dilla-Donuts [Stones Throw, 2006]
5. Luomo-The Present Lover [Force Tracks, 2003]
6. Paddy Mcaloon-I Trawl The Megahertz [Import, 2003]
7. The Avalanches-Since I Left You [Modular Recordings, 2000] bent
8. Lindstrøm-Where You Go, I Go Too [Smalltown Supersound, 2008]
9. Harold Budd-Avalon Sutra [Samadhisound, 2004]
10. Junior Boys-So This Is Goodbye [Domino, 2006]
11. Fennesz-Endless Summer [Mego, 2001]
12. The Other People Place-Lifestyles Of The Laptop Café [Warp, 2001]
13. Omar S-Just Ask The Lonely [FXHE, 2005]
14. Kuniyuki Takahashi-All These Things [Mule Musiq, 2007]
15. Quiet Village-Silent Movie [!K7, 2008]
16. Burial-Untrue [Hyperdub, 2007]
17. Zombi-Surface To Air [Relapse Records, 2006]
18. Studio-Yearbook 1 [Information, 2007]
19. Deepchord Presents Echospace-The Coldest Season [Modern Love, 2007]
20. M83-Dead Cities, Red Seas And Lost Ghosts [Mute, 2003]